Αστεία Φετίχ

Όλοι έχουμε τις ιδιαιτερότητες μας σαν άνθρωποι και γιαυτό καθένας έχει διαφορετικά γούστα. Σε άλλον αρέσουν τα μακαρόνια, σε άλλον οι μπάμιες. Άλλοι γουστάρουν να παίζουν μπάλα, ενώ άλλοι παίζουν pro. Και ας μην αναφερθώ σε αυτούς που παίζουν με τις μύξες τους!

Έτσι και στον ερωτικό τομέα καθένας έχει διαφορετικές ανωμαλίες ή αλλιώς "φετίχ". Και αν και δεν κατακρίνουμε κανέναν μιας και ένα από τα μότο μου είναι "είμαστε οι ανωμαλίες μας", δε θα μπορούσα να μην γράψω για κάποια υπερβολικά αστεία φετίχ που εντόπισα στο internet! (Όσοι σκεφτήκατε το 2 girls and a cup, γραμμή για ψόφο)

1. Nasophilia
Είναι το φετίχ στο οποίο γουστάρεις μύτες! Αρκετές απορίες... Πρώτον, τι θες από την μύτη; Να είναι μεγάλη επειδή έχουν τη φήμη; Να είναι γαλλική; Ή μήπως πάλι να είναι σπασμένη για να βγάζει έναν brutal αέρα; Αν κάθε μέρα ανοιγοκλείνω τα ρουθούνια μου θεωρείται επαρκής εκγύμναση της μύτης; Και τελευταίο και σημαντικότερο, κατά τη διάρκεια του sex αντί για βυζιά, κώλους ή οτιδήποτε άλλον πιάνει ο μέσος άνθρωπος εσύ θα χουφτώνεις τη μύτη;



Αν κάποια γουστάρει μεγάλη μύτη i am her guy!

2. Spectrophilia
Είναι το φετίχ που γουστάρεις φαντάσματα! Μακράν το πιο wtf φετίχ που βρήκα. Λοιπόν, υποθετικό σενάριο μπαίνεις σε ένα bar με φίλους. Άλλος θα τσεκάρει τις ξανθιές, άλλος τι βυζαρούδες, άλλος τα τσουλάκια, η πεταλουδίτσα της παρέας θα τσεκάρει τον αντρικό πληθυσμό και πάει λέγοντας. Εσύ τι θα κάνεις; θα προσπαθήσεις να αισθανθείς την παρουσία φαντασμάτων στο χώρο για να τους την πέσεις; Και άντε και βρήκες το φάντασμα σου και σε γουστάρει κιόλας. Τι θα κάνετε; ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΛΟ!



Το μόνο σχετικό που μπορούσα να σκεφτώ!

3. Microphilia
Το συγκεκριμένο φετίχ είναι να σου αρέσουν τα μικροκαμωμένα άτομα. Εντάξει σίγουρα το λογικά είναι να σου αρέσουν τα ψηλά γεροδεμένα άτομα, ώστε σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης να παράγεις ψηλούς και γεροδεμένους απογόνους. Το συγκεκριμένο φετίχ πάει κόντρα σε αυτό και εγώ βλέπω δύο πιθανές εξηγήσεις σε αυτό. Η πρώτη είναι να είσαι γυναίκα και να σου έχει γίνει τόση πλύση εγκεφάλου, που να εφαρμόζεις στο σλόγκαν "τα καλά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια" σε κάθε πτυχή της ζωής σου. Η δεύτερη είναι ότι στην εποχή που ζούμε σκέφτεσαι, κάτσε μην γίνει καμιά μαλακία με τον έτερον ήμισυ και σε κανέναν καβγά με αρχίσει στις μάπες, ας έχω το πάνω χέρι καλού κακού!

4. Eproctophilia
Είναι το να προσελκύεσαι ερωτικά από κλανιές. Και ενώ είναι creepy και αηδιαστικό να το έχει ένας άντρας (γι αυτό και δε θα επεκταθώ), σκεφτείτε πόσο πρακτικό είναι να το έχει μια γυναίκα! Κάθε πρωί που θα ξυπνάει ο άντρας θα "ανανεώνει την αγάπη του ζευγαριού!", δεν ακούγεται πολύ ωραίο; Το καλύτερο είναι ότι η γυναίκα όχι μόνο δε θα γκρινιάξει, αλλά μπορεί να ζητήσει μετά και πρωινό sex! Επίσης δε θα υπάρχει η γκρίνια όταν της αμολάς στο σαλόνι τύπου "μπορούσες να πας στην τουαλέτα", η μόνη γκρίνια που θα ακούσεις θα είναι "έλα σταμάτα θέλω να δω το έργο μετά...". Τέλος όταν την αμολάς στο κρεβάτι δε θα γκρινιάζει που σήκωσες την κουβέρτα, για τον πολύ απλό λόγο ότι θα το κάνει αυτή!






5. Frotteurism
Είναι το να σου αρέσει να "τρίβεσαι" πάνω σε αγνώστους! Πιστεύω είναι μακράν το πιο creepy φετίχ του άρθρου και γίνεται ακόμα πιο creepy αν αντί να σκεφτείς έναν random εικοσάρη να τρίβεται σε ξέκωλα σε ένα club γεμάτο καβλάκια, σκεφτείς έναν παππού να τρίβεται σε γιαγιάδες, φοιτήτριες και γενικά οτιδήποτε θηλυκό υπάρχει μέσα στο αστικό λεωφορείο. Ειδικά τις μέρες και ώρες αιχμής, που έχει τόσο κόσμο που βλέπεις χέρια και πόδια να εξέχουν από τα παράθυρα και δεν μπορείς να του ξεφύγεις με την καμία! Και αν πιστεύετε ότι δεν μπορώ να σας γαμήσω την εικόνα περισσότερο, σκεφτείτε έναν gay με το συγκεκριμένο φετίχ, να πηγαίνει στο ημίχρονο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα στο κυλικείο για να τριφτεί στους άντρες που θα στριμωχτούν εκεί για 15 λεπτά!

Colors 101

Οι γυναίκες, εδώ και χρόνια πιστεύουν για τους άντρες πως η όραση τους είναι ικανή να ξεχωρίζει πολύ λιγότερα χρώματα από ό,τι η δικιά τους. Για παράδειγμα, πιστεύουν πως αν δώσεις σε έναν άντρα να πει τι χρώμα είναι ένα φούξια παντελόνι, ενά καρπουζί και ένα βυσσινί, θα πει πως και τα τρία είναι κόκκινα. Όμως ο άντρας δεν βλέπει λιγότερα χρώματα. Απλά όλες τις υποκατηγορίες χρωμάτων τις έχει χαρακτηρίσει και περιγράψει με μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Εξηγούμαι:

Το βυσσινί:

Περιγραφή άντρα:Το χρώμα της φανέλας της μπαρτσελόνα που μοιάζει με το κόκκινο.


Tο σομόν:
Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα που πρέπει να έχει το εσωτερικό της μπριζόλας που δείχνει ότι είναι έτοιμη για φάγωμα.



Το χρυσό:

Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα της μπύρας


Το μανταρινί:

Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα του Jack Daniels



Το καλαμποκί

Περιγραφή Άντρα:To χρώμα του εμετού που σίγουρα θα έχεις αν έχεις ανακατέψει πολύ χρυσό με μανταρινί το προηγούμενο βράδυ.


Το ζαχαρί:

Περιγραφή Άντρα:Πραγματικά πείτε μου ένα λόγο που αυτό το χρώμα λέγεται ζαχαρί και όχι σπερματί!


Το Μπρονζέ:
Περιγραφή Άντρα:Τελειώνοντας την τριάδα χρωμάτων που αναφέρονται σε σωματικά υγρά, το χρώμα με το πιο gay όνομα στην ιστορία των ονομάτων ειρωνικά είναι το χρώμα της Τσίρλας!


Το κυπαρισσί:
Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα που έχουν οι σκούρες ρίγες στο γκαζόν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου.


Το λαχανί:
Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα που έχουν οι ανοικτές ρίγες στο γκαζόν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου.



Το κοραλί:
Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα εσωρούχων που φοράει κάθε teen που παίζει σε barely legal τσόντα.

Και
Το φούξια:
Περιγραφή Άντρα:Το χρώμα εσωρούχων που φοράει κάθε teen που παίζει σε barely illegal τσόντα.

Παρόμοια ο άντρας έχει συνδέσει όλα τα υπόλοιπα χρώματα. οποτε όταν την επόμενη φορά του δείξεις το φούξια σου παντελόνι, όχι μόνο αυτός έχει καταλάβει ότι είναι φούξια και όχι κόκκινο, αλλά να παρατηρήσεις και το χαζό χαμόγελο που θα διαγραφεί στο πρόσωπο του κάθως θα ανακαλεί στην μνήμη του σκηνές από τα top rated βιντεάκια του youporn.

Finding new friends?Good luck with that...

Όπως έχει επισημάνει και ο Τζόι από τα Φιλαράκια στα τελειώματα της σειράς, οι μεγάλες αλλαγές στη ζωή είναι δύσκολες και σίγουρα ο καθένας μας έχει περάσει κάποιες στιγμές ευχόμενος να μην αλλάξει τίποτα στην δικιά του ζωή.


Πόσο μάλλον ο Τζόι που από πρωταγωνιστικός ρόλος σε μία από τις καλύτερες σειρές της ιστορίας,έγινε ο πρωταγωνιστικός ρόλος σε μία από τις χειρότερες (Joey)

Ο περισσότερος κόσμος θα απέδιδε αυτόν τον δισταγμό για αλλαγή στον παράγοντα Νοσταλγία ή στον φόβο για το άγνωστο και το καινούργιο. Αλλά δεν είναι αυτοί οι σωστοί λόγοι. Ο άνθρωπος φοβάται να αλλάξει η ζωή του και η καθημερινότητά του γιατί αυτό συχνά προϋποθέτει να γνωρίσεις καινούργια άτομα και το να γνωρίζεις καινούργια άτομα είναι μία από τις πιο δύσκολες και αγχωτικές διαδικασίες στην σύχρονη κοινωνία μας και ιδού γιατί.

1.Όλοι θεωρουν τον εαυτό τους πιο έξυπνο από τους άλλους.

Υποθετικό παράδειγμα: Είσαι στη σχολή σου την πρώτη μέρα των μαθημάτων και προσπαθείς να γνωρίσεις κάποιον γιατί έχεις ακούσει ότι τα φοιτητικά σου χρόνια θα είναι ένα κολάζ από ξενύχτια, μπεκρουλιάσματα, όργια και λίγο διάβασμα και ψάχνεις να βρεις τα άτομα τα οποία θα τα ζήσουν όλα αυτά μαζί σου. Κάθεσαι λοιπόν δίπλα σε έναν τύπο και ξεκινάς μία οποιαδήποτε συζήτηση για να δεις αν ταιριάζουν τα χνώτα σας. Από την στιγμή που ο άλλος ανοίξει το στόμα του,εσύ υποσυνείδητα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο έξυπνος από αυτόν και όσο προχωράει η συζήτηση αυτή η εντύπωση σου γίνεται όλο και πιο εμφανής σε εσένα. Αφορμές για να το επιβεβαιώσεις θα βρεθούν πολλές. Είτε ότι δεν κατάλαβε πλήρως την παράδοση του καθηγητή, είτε ότι δεν έπιασε το καταπληκτικό αστείο που μόλις σκεφτηκές για την καταγωγή ενός ηχείου(το ηχείο είναι από την Χίο), είτε ότι δεν ξέρει που πέφτει το χωριό από όπου προέρχεσαι. Μέσα σε 20 λεπτά είσαι πεπεισμένος ότι θα τον κέρδιζες σε IQ test ακόμα κι αν είχες κατεβάσει ένα μπουκάλι Jack


Το ποτό των ιδιοφυών

Και ξενερώνεις, γιατί κανένας δε θέλει να κάνει παρεά με κάποιον που είναι εμφανώς λιγότερο έξυπνος από αυτόν.
Αλλά αυτό που δεν συνειδητοποιείς είναι ότι ο άλλος σκέφτεται ακριβώς το ίδιο πράγμα με εσένα. Γιατί όσο ήσουν απασχολημένος με το να κρίνεις την νοημοσύνη του συνομιλητή σου,δεν συνειδητοποίησες ότι ούτε εσύ κατάλαβες γρι από αυτά που έλεγε ο καθηγητής, ούτε εσύ έπιασες το αστείο του για το τι λέει ο χήνος στην χήνα όταν κάνουν σεξ(Χύνω,χύνω!!!!!) και τέλος δεν είχες καν ακουστά το δικό του χωριό. Οπότε μετά από μία συζήτηση 20 λεπτών μεταξύ δύο πιθανότατα εξίσου έξυπνων ανθρώπων, καταλήξαμε να έχουμε δύο ακόμα αρνητικές γνώμες ενός ατόμου της κοινωνίας μας για ένα άλλο, γεγονός όχι και πολύ ενθαρρυντικό.
Και αν αποφασίσεις να συμβιβαστείς και πεις στον εαυτό σου: ”Δεν πειράζει που δεν είναι τόσο έξυπνος όσο εγώ, θα του δώσω μία ευκαιρία να μου αποδείξει ότι είναι ενδιαφέρον άτομο” τότε οδηγούμαστε στην παρακάτω δυσκολία...

2. Όλοι έχουμε διαφορετικά γούστα.

Υποθετικό παράδειγμα: Έχεις πάει για μεταπτυχιακό σε μία καινούργια πόλη και προσπαθείς να γνωρίσεις καινούργια άτομα γιατί το ότι τελείωσαν τα αμιγώς φοιτητικά σου χρόνια δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να προσθέτεις ξενύχτια, μπεκρουλιάσματα, όργια και λίγο διάβασμα στο υπάρχον κολάζ σου, οπότε ψάχνεις να βρεις την καινούργια σου παρέα που θα σε βοηθήσει να το κάνεις. Μετά το μάθημα βρίσκεις ένα τυπά και ξεκινάει η συζήτηση. Μετά τα 20 πρώτα λεπτά όπου καταλαβαίνετε και οι δύο ότι είστε πιο εξύπνοι από τον άλλο, ξεκινάει η αναζήτηση κοινών ενδιαφερόντων. Και το πρόβλημα είναι ότι πλέον με το ίντερνετ και γενικότερα με τον σύχρονο τρόπο ζωής τα ενδιαφέροντα και τα γούστα είναι άπειρα. Ζηλεύω τους ανθρώπους προ εικοσαετίας που άμα έλεγες τον άλλο τι μουσική ακούς και σου έλεγε ροκ και άκουγες και έσυ ροκ, τότε θα είχατε το ίδιο αγαπημένο συγκρότημα (τους Nirvana) και αυτό προφανώς θα αρκούσε να πάτε να τα πιείτε για να γιορτάσετε την νέα σας φιλία. Ή ακόμα περισσότερο, προ πενηντετίας αν ήσουν γυναίκα και γνώριζες μια άλλη γυναίκα ο στάνταρ διάλογος θα ήταν κάπως έτσι:
-Με τι ασχολείσαι στον ελευθερό σου χρόνο;
-Με το πλέξιμο.
-Α, και εγώ, πάμε για ένα περγαμόντο!
-Μισό λεπτάκι, έχω να φάω το απογευματινό ξύλο από τον άντρα μου και πάμε σε λίγο...
Τώρα, με την πληθώρα επιλογών σε όλους τους τομείς ο διάλογος για την μουσική θα ήταν κάπως έτσι:
-Τι ακούς;
-Μελωδικό screamo-deathcore και τούρκικα ρεμπέτικα, εσύ;
-Ένα μείγμα σουηδικού deathmetal με ska φωνητικά.
-Κρίμα, have a nice life.....

Ή ακόμα χειρότερα:
-Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο σου χρόνο;
-Με την κοπτοραπτική με ανακυκλωμένες πατάτες, εσύ;
-Με παραδοσιακούς χορούς (Υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα).
-Κρίμα. Τα λέγαμε!

Και εφόσον το να έχεις κοινά ενδιαφέροντα με κάποιον είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έχετε μία προσωπική σχέση πέραν του να σχολιάζετε τι έγινε την προηγούμενη μέρα στο Dancing on Ice, οι πιθανότητες λένε ότι μάλλον θα περάσεις το μεταπτυχιακό σου μόνος. Αλλά ακόμα και να βρεις κάποιον που μπορεί να θεωρήσεις έστω και ελάχιστα ενδιαφέρων υπάρχει ένα άλλο σημαντικότερο πρόβλημα...

3. Είμαστε σεξουαλικά παρανοϊκοί

Υποθετικό παράδειγμα: Είναι η πρώτη σου μέρα στη πρώτη σου δουλειά. Δυστυχώς δεν μπόρεσες να βρεις δουλειά πουθενά μέσα στην πόλη που ζούσες, οπότε για άλλη μια φορά βρίσκεσαι σε νέο περιβάλλον ψάχνοντας να βρεις άτομα που θα πλαισιώσουν την παρέα σου με την οποία θα επιδωθείτε στην αναζήτηση νέων ξενυχτιών, μπεκρουλιασμάτων, οργίων και λίγης δουλειάς για το γνωστό κολάζ. Το οποίο σημαίνει ότι θα βάλεις μπρος για άλλη μια φορά τα socializing skills σου. Και αυτή τη φορά βρίσκεις και συζητάς με ένα άτομο το οποίο και το θεωρείς μόνο λιγο πιο χαζό από εσένα και έχετε και μισό κοινό ενδιαφέρον.


Το να ποζάρεις για bodypainting και το στριπτίζ είναι βασικά το ίδιο πράγμα

Τα πράγματα φαίνονται ότι πάνε καλά. Δυστυχώς υπάρχει ενα μεγάλο πρόβλημα. Το άτομο αυτό είναι διαφορετικού φύλου από εσένα, δηλαδή στην δική μου περίπτωση, είναι γυναίκα. Και που είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε. Στην τελική αφού ταιριάζετε λιγάκι, να μία καλή ευκαιρία να εξασκήσεις και τα skills του άλλου σου κεφαλιού . Το θέμα είναι ότι, αντίθετα με ότι πιστεύουμε όλοι, όταν γνωρίζεις κάποιον/κάποια του αντίθετου φύλου το πέσιμο δεν είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι. Είναι το δεύτερο ή τρίτο. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να γνωρίσεις αύτο το άτομο και να δεις αν ταιριάζετε. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Όμως πλέον ένας άντρας άμα δει ότι του πιάνει συζήτηση μία γυναίκα είναι πεπεισμένος ότι έχει ήδη βρέξει το βρακάκι της και είναι έτοιμη να τον πηδήξει στις τουαλέτες. Αντίστοιχα και μία γυναίκα άμα δει έναν άντρα να της πιάνει συζήτηση, πιστεύει ακράδαντα ότι είναι άλλος ένας πέφτουλας που θέλει να χώσει το πουλάκι του σε όποια τρύπα εύκαιρη υπάρχει. Οπότε αυτή η γνωριμία ξεκινάει από την αρχή με λάθος εντυπώσεις και μπαίνει κατευθείαν στα καλούπια του πεσίματος. Γιατί όταν πας μία φορά να μιλήσεις σε μία κοπέλα/έναν άντρα απλά και μόνο για να γνωριστείτε και τρως ένα βλέμμα του στυλ ”Τι σε κάνει να νομίζεις ότι θα σου κάτσω;” τότε δε θα το ξανακάνεις και έτσι έχει χάσει κατευθείαν το 50% των υποψηφίων φίλων σου. Και τι γίνεται με το υπόλοιπο 50%;

4. Είμαστε γενικά παρανοϊκοί

Υποθετικό παράδειγμα: Είσαι παντρεμένος με την κοπέλα που γνώρισες την πρώτη μέρα στην πρώτη σου δουλειά (γιατί εντάξει, καμιά φορά όντως θέλεις απλά να χώσεις το πουλάκι σου σε όποια τρύπα εύκαιρη υπάρχει) και μετακομίζετε στην πόλη της γιατί θέλει να είναι κοντά στους γονείς της και γιάτι άντε γαμήσου είσαι ο άντρας και δε σου πέφτει και πολύ λόγος. Οπότε στη νέα σου δουλειά προσπαθείς να γνωρίσεις άτομα γιατί το ότι είσαι παντρεμένος δεν σημαίνει ότι θα παρατήσεις και το κολάζ σου. Ίσα ίσα, τώρα είναι που το χρείαζεσαι. Βρίσκεις λοιπόν ένα παλικάρι και γνωρίζεστε και αν εξαιρέσουμε τα παραπάνω προβλήματα, γιατί όσο μεγαλώνεις χαμηλώνεις και τις απαιτήσεις σου, τα πάτε μία χαρά. Οπότε σε προσκαλεί το βράδυ για ένα ποτό. Και τότε είναι που μπαίνει στη μέση η γενικότερη παράνοια των εποχών μας. Γιατί πλέον έχουμε ξεχάσει ότι οι άνθρωποι καμιά φορά είναι ευγενικοί και καλοί μαζί μας και επίσης καμιά φορά θέλουν να σε γνωρίσουν καλύτερα γιατί σκέφτονται ότι μπορεί να είσαι καλή παρέα ή ακόμα καλύτερα να εξελιχθείς σε καλός φίλος. Και επειδή το έχουμε ξεχάσει αυτό, με το που σε προσκαλέσει για ποτό ο εν λόγω συνάδελφος, εσύ θα σκεφτείς ότι το κάνει για να σου πασάρει την χαρτούρα που έχει να συμπληρώσει για την επόμενη μερα, για να σε πείσει να τον κεράσεις και να την βγάλει τζάμπα,για να σε ναρκώσει και να σου κλέψει το συκώτι κτλ.


Πες το αυτό στον Charlie the Unicorn

Έτσι θα αρνηθείς ευγενικά την πρόταση και θα καταστρέψεις άλλη μία πιθανώς ευχάριστη γνωριμία.

Οπότε ναι, δεν εκπλήσσομαι όταν ακούω άτομα να είναι τόσο διστακτικά στη αλλαγή γιατί αυτή η αλλαγή σημαίνει ότι θα μπουν στη διαδικασία γνωριμίας καινούργιων ατόμων και αυτό έχει γίνει πιο δύσκολο και από το να βρεις γκόμενα.

Definitely Maybe

Δεν είμαι ισχυρογνώμων άνθρωπος άλλα είμαι σίγουρα σίγουρος για τα παρακάτω:

- Άμα πέσει το φαγητό σου στο πάτωμα και το σηκώσεις πριν περάσουν 3 δευτερόλεπτα μπορείς να το φας άφοβα γιατί τα μικρόβια δεν πρόλαβαν να περάσουν πάνω του.
- Όλοι έχουμε κλάσει μία φόρα σε γεμάτο ασανσέρ και μετά κάναμε σαν να ψάχνουμε τον ένοχο. Όχι ε; Ναι, ούτε εγώ.
- Όταν σου ζητάν τράκα φιλτράκια, πάντα πρέπει να δίνεις ολόκληρο το στικάκι που χρησιμοποιείς, είτε έχει ένα φιλτράκι, είτε έχει 6.
- Άμα οι System Of A Down ήταν ελληνική μπάντα όλοι μας θα τους κοροιδεύαμε γιατί οι ανατολίτικες πινελιές που βάζουν κατά καιρους στα τραγούδια τους θα μας θύμιζαν μπουζούκια.

Επίσης ντύνονται λίγο χειρότερα από την Μπεζεντάκου

- Επίσης, θέλω να δηλώσω πως θα ήθελα πολύ να δω μία tribute μπάντα στους System που να λέγονταν Syndrome Of A Down.
- Διπλό επίσης, άμα ο Λάνθιμος δεν ήταν Έλληνας και βλέπαμε τον Κυνόδοντα, η πιο επιεικής κριτική θα ήταν:"Ήταν ένα μάτσο κουράδες στοιβαγμένες και πασαλημένες με-σταματάω, το πιάσατε το νόημα-".
- Ο George Clooney είναι gay
- Ο Νίκος Μουτσινάς δεν είναι gay(Πλάκα κάνω)

Μάλλον το κανονικό του όνομα είναι Πούτσ-in-ass

- Ο Μπέζος στους Απαράδεκτους ήταν καλύτερος gay κι απ' τους δύο παραπάνω.
- Τα λογοπαίγνια είναι η καλύτερη μορφή χιούμορ μετά τον αυτοσαρκασμό.



- Σε λίγο καιρό όταν γνωρίζεις κάποιον, δε θα τον ρωτάς τι μουσική ακούει ή ποιες είναι οι αγαπημένες του ταινίες. Το γούστο μας θα καθορίζεται από το ποιες αμερικανικές σειρές παρακολουθούμε.
- Ο γιος του Tom Hanks,Colin έχει την πιο creepy ομοιότητα με τον πατέρα του από οποιοδήποτε ζευγάρι πατέρα-γιου έχω δει




- Η Άρσεναλ πριν λίγα χρόνια έπαιζε χίλιες φορές πιο ωραία μπάλα από ότι η Μπαρτσελόνα τώρα. Άντε και μας έχουν πρίξει με το τίκι-τάκα, τάκα-τάκα, ή όπως σκατά λέγεται αυτό που παίζει η Μπαρτσελόνα. Και στην τελική, αφού πιστεύεις ότι ένας τρόπος παιχνιδιού είναι τόσο ωραίος και ισχυρός γιατί δεν το ονομάζεις κάτι αντίστοιχο,όπως:"Η γροθιά του θεού" ή "Ο χορός των 11 νίντζα" και το ονομάζεις τάκι-τάκι;
- Ο πρίγκηπας που θέλει να πάρει τον Παναθηναϊκό κανονικά πουλάει καρπούζια έξω από παραλίες τις Χαλκιδικής.
- Επίσης άμα πας έναν Θεσσαλονικίο στη Χαβάη, αντίθετα με το ανέκδοτο, το πιο πιθανό που θα πει είναι:"Πωω ρε μαλλλάκα, και εμείς νομίζουμε ότι η Χαλλλκιδική έχει ωραίες παραλλλίες!"
- Δεν υπαρχει γυναίκα που να έχει δει το Notebook και να μην της έχει αρέσει

Γιατί τίποτα δε φωνάζει διασκέδαση περισσότερο από το Alzheimer

- Επίσης δεν υπάρχει άντρας που έχει δει το Shoot 'em Up και δεν του έχει αρέσει. Ίσως εκτός από τον Μουτσινά.
- Τέλος, είμαι σίγουρος ότι αυτό:



είναι το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών

Το Κόλπο

Το ραντεβού με τον μεσίτη ήταν στις 11:00. Εγώ και ο συγκάτοικός μου φτάσαμε στην ώρα μας, αλλά ο μεσίτης μας είχε στήσει. Το σπίτι το είχαμε δει άλλη μία φορά και ήταν ό,τι ακριβώς θέλαμε. Αλλά δεν ήμασταν σήμερα εκεί για να το ξαναδούμε. Ήμασταν γιατί θα επιχειρούσαμε Το Κόλπο.
- Άγχος; μου ψιθύρισε ο συγκάτοικος
- Όχι πολύ. Αν μπορεί κάποιος να φέρει εις πέρας αυτό το κόλπο είμαι εγω, είπα με αυτοπεποίθηση μπας και καταφέρω να τον ηρεμήσω.
- Ναι σίγουρα, ψέλλισε με μικρή αλλά εμφανή ικανοποίηση.
- Θυμάσαι τι έχεις να κάνεις έτσι; Δεν υπάρχει περιθώριο λάθους.
- Ναι. Όσο θα βλέπουμε το το μπαλκόνι και την θέα του σπιτιού θα πέσω προσποιούμενος αλλεργικό σοκ.
- Και πως θα προσποιηθείς ένα αλλεργικό σοκ;
- Το αλλεργικό σοκ μοιάζει με το σοκ επιληψίας μόνο που όταν παθαίνεις το δεύτερο δεν σκέφτεσαι:”Κοίτα να δεις,το ότι είμαι αλλεργικός στα φυστίκια σημαίνει ότι είμαι αλλεργικός και στο φυστικοβούτυρο!” - Ωραία. Και τότε αφήνω το μεσίτη και του λέω ότι πάω στο αυτοκίνητο να φέρω την ένεση που κουβαλάς για τέτοιες περιπτώσεις και ότι αυτός πρέπει να μείνει μαζί σου.
- Και αυτό είναι το παράθυρό σου.
- Φαντάζομαι ότι πρέπει να έχω τελειώσει σε δύο λεπτά αλλιώς θα υποψιαστεί κάτι.
- Ναι, είσαι σίγουρος ότι θα σου φτάσουν;
Το έβλεπα στα μάτια του ότι δεν είχε πλήρη εμπιστοσύνη στο σχέδιο.
- Πρέπει να μου φτάσουν. Δεν γίνεται αλλιώς. Μην αγχώνεσαι ρε, σκέψου την ανταμοιβή μας αν πετύχει.
- Έχεις δίκιο. Αξίζει το ρίσκο σίγουρα.
Επιτέλους φάνηκε λίγο πιο χαλαρωμένος. Και στην πιο κατάλληλη στιγμή καθώς τότε είδαμε τον μεσίτη να καταφθάνει με την μηχανή του. Με το που κατέβηκε, χωρίς να μας χαιρετήσει μας άνοιξε την πόρτα της οικοδομής και μας οδήγησε στο ασανσέρ. Τον ακολουθήσαμε αμίλητοι. Η σιωπή έσπασε με το που μπήκαμε στο διαμέρισμα.
- Καλά, πόσες φορές πρέπει να σας το δείξω το σπίτι μέχρι να αποφασίσετε; ρώτησε βλοσυρά.
- Εεεε, είμαστε αναποφάσιστο ζευγάρι, είπε με τρεμάμενη φωνή ο συγκάτοικος και δυστυχώς συνέχισε,
δηλαδή όχι ζευγάρι ζευγάρι, απλά συγκάτοικοι, δεν έιμαστε συκιές εμείς.
- Ω θεέ μου, το χάνει, σκέφτηκα με απόγνωση.
- Κρίμα, γκάρισε ο μεσίτης.
Κρίμα, γιατί εγώ είμαι.
- Αααα. Μπράβο μπράβο.
Εεεε δηλαδή εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τις συκιές,με τους ομοφυλόφιλους εννοώ.
Οι συκιές είναι κουλ, τα σπάν.
Οι ομοφυλόφιλοι εννοώ, είπε προσπαθόντας να κλείσει μία συζήτηση που δε θα έβγαινε με τίποτα σε καλό.
- Τέλος πάντων, ας συνεχίσουμε, είπε ο μεσίτης με μία εμφανή αηδία αποτυπωμένη πια στο πρόσωπό του.
- Ναι ναι ,ας συνεχίσουμε, πετάχτηκα αγχωτικά.
Μήπως μπορούμε να δούμε την θέα;
- Βεβαίως, είπε αποφασιστικά ο μεσίτης και μας οδήγησε στο απέραντο μπαλκόνι που κοιτούσε στη θάλασσα.
Εγώ και ο συγκάτοικος κοιταχτήκαμε. Ήταν ή τώρα ή ποτέ. Και ξαφνικά πέφτει σαν κουράδα στο πάτωμα και αρχίζει να σφαδάζει και να βγάζει αφρούς από το στόμα.
- Τον πούστη, σκέφτηκα, είναι καλός!
- ΤΙ ΕΠΑΘΕ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ; φώναξε τρομοκρατημένος ο μεσίτης
- Μάλλον τον έπιασε η αλλεργία του, πρέπει να κάτσεις μαζί του και έρχομαι με την ένεση που κουβαλάει στο αμάξι.
- Εντάξει αλλά βιάσου. Αμα μαθευτεί ότι πέθανε κάποιος εδώ μέσα, δεν θα μπορέσω να το νοικιάσω ποτέ το γαμήδι!
- Οκ έφυγα. Μείνε εδώ.
Έκανα μεταβολή και έτρεξα προς τα έξω. Προσπάθησα με τη μία να θυμηθώ όλα τα απαραίτητα για να καταφέρω Το Κόλπο. Τα θυμήθηκα και ξαφνικά ένιωσα να είμαι ΙΝ ΤΗΕ ΖΟΝΕ MOTHAFUCKA! H αποστολή πάει όπως πρέπει. Είμαστε τόσο κοντά στο να τα καταφέρουμε. Και ενώ έτρεχα στο διάδρομο, απότομα στρίβω και μπαίνω σε μία πόρτα στα δεξιά. Την τουαλέτα. Η στιγμή είχε φτάσει. Τα επόμενα δύο λεπτά θα καθόριζαν την έκβαση αυτής της αποστολής. Κατεβάζω το παντελόνι μου και ετοιμάζομαι για το πιο γρήγορο χέσιμο στην ιστορία.
- Δεν κατάλαβες καλά κύριε που θα νοικιάσω σπίτι πριν τσεκάρω την τουαλέτα για να καταλήξω για δύο χρόνια να χέζω μόνο όταν πηγαίνω κάπου επίσκεψη γιατί στο σπίτι μου η τουαλέτα δεν τραβάει καλά τα “έργα” μου.
ITS SHOWTIME!!!
Το ήξερα ότι ήταν καλή ιδέα να φάω φασολάδα χθές το βράδυ....

Η δύναμη του FAIL

.Ο λόγος για τον οποίο γράφω ένα άρθρο για το FAIL γιατί μόνο έτσι θα περίεγραφες τη συχνότητα ανανέωσης αυτού του μπλογκ. Ο λόγος για τον οποίο γράφω για το FAIL, είναι γιατί είναι αστείο.


To FAIL ή αλλιώς αποτυχία

Learn your english greek boy

είναι σύμφωνα με αξιόπιστες στατιστικές(το ιστορικό του Internet Explorer μου( ναι, χρησιμοποιώ ακόμα Internet Explorer)) η πηγή έμπνευσης των περισσότερων αστείων στο Internet μετά τις γάτες. Και πως να μην είναι, είναι fucking hilarious!
Είτε γιατί έχεις λανθασμένη αντίληψη των νόμων της φυσικής για τους σκοπούς του γουοτερ σκι:



είτε γιατί τα πόδια σου αποφάσισαν ξαφνικά ότι τα διακατέχει παντελής έλλειψη ποδοσφαιρικής τεχνικής ακόμα κι αν ο εργοδότης σου σού δίνει το ΑΕΠ της Κένυας για να παίξεις ποδόσφαιρο:



είτε γιατί το ταλέντο σου έχει μείνει στο 1991 και πίνει μπύρες μαζί με το συκότι σου(τραγική ειρωνία) αλλά εσύ δεν το έχεις καταλάβει ακόμα



Φαίνεται σαν το πιο σίγουρο αστείο. Ακόμα κι αν η ανθρωπότητα ξανασχηματιζόταν από την αρχή, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ξαναέφτιαχνε ένα failblog.org. Ποιος δε θέλει να γελάσει για δύο δευτερόλεπτα με έναν τύπο που πήγε να κάνει ένα 360 kickflip αλλά τελικά κατέληξε με ένα skate ανάμεσα στους δύο πιο πιστούς, τριχωτούς στρόγγυλους φίλους του; Στην τελική αν πλεόν με τη ζωή που κάνεις μικρέ-φιλόδοξε-γιάπη-που το πιο ενδιαφέρον πραγμα που σου συνέβη σήμερα είναι ότι η Μελέτη κουρεύτηκε, βρεις ευκαιρια να γελάσεις, άρπαξέ την ε; Δεν υπάρχει τίποτα πιο άμεσο από το να βλέπεις έναν άνθρωπο να αποτυγχάνει,κι αν αυτή η αποτυχία περιλαμβάνει και σωματικό πόνο, τόσο το καλύτερο. Ειδικότερα όταν το fail είναι η φυσιολογική κατάληξη μίας καταδικασμένης ριψοκίνδυνης προσπάθειας. Δηλαδή ρε τύπε που πήγες και έφτιαξες μια αυτοσχέδια μπάρα στον κήπο σου, τι περίμενες να συμβεί όταν πήγες να απογειωθείς από αυτήν με το ποδήλατο; Ότι θα γινόσουν ξαφνικά ο Εvil Κnievel και θα προσγειωνόσουν άθικτος 30 μέτρα μετά;
Βέβαια στο διαδίκτυο κυκλοφορεί και άλλο είδος FAIL εκτός από τις σωματικές γκάφες. Το FAIL που σε κάνει να λες “Μα καλά τι σκέφτονταν όταν το κάναν αυτό;”. Το FAIL που σε κάνει να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου γιατί σκέφτεσαι ότι εσύ δεν είσαι τόσο ηλίθιος για να ζωγραφίσεις πούτσες πάνω σε κουλουράκια



ή ότι δεν έχεις τη νοημοσύνη ενός πόμολου για να ξεχάσεις ότι είσαι Facebook Buddy με το αφεντικό σου και να τον δυσφημείς σεξουαλικά.



Αυτών των ειδών τα FAILS υπάρχουν και είναι τόσο δημοφιλή γιατί προσφέρουν ένα γρήγορο, φτηνό γέλιο σε όλους εμάς τους έξυπνους αυτού του πλανήτη.
Πέρα όμως από την αστεία πλευρά της αποτυχίας των άλλων, έχω κάτσει ποτέ να γελάσω με τα αποτελέσματα της δικιάς μου αποτυχίας; Όχι τόσο όσο θα ήθελα. Δεν φταίω εγώ. Ο κομπλεξισμός μου φταίει. Πιστεύω πραγματικά ότι έχουμε γίνει έτσι όπως έχουμε γίνει(σκατάνθρωποι) γιατί μας λείπει μόνο ένα πράγμα. Ο αυτοσαρκασμός. Επίσης πιστεύω πραγματικά ότι όποιος μπορεί να αυτο σαρκαστεί έχει φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στην “ευτυχία”. Η στην ευτυχία, δεν ξέρω. Σκέψου να έβλεπες τον εαυτό σου σε ένα βίντεο να προσπαθεί να κάνει σούζα με ένα ποδήλατο και να σκάει με τα μούτρα. Δε θα γελούσες; Φυσικά θα γελούσες. Γιατι δεν γελάς τότε όταν συνειδητοποιείς ότι κυνηγάς μία γκόμενα εδω και ένα μήνα μέχρι που αποδείχτηκε ότι πηδάει τον κολλητό σου;
Thats FAIL man!
And thats fucking hilarious!

15 Google searches που (μάλλον δεν θα έπρεπε να) έχουν γίνει

Επειδή υπάρχει αυτή η ψευδαίσθηση της ανωνυμίας και ασφάλειας στο internet, πολλοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν διαβάζουν ένα άρθρο στο blog μας ή ανεβάζουν ένα βιντεάκι στο facebook είτε βλέπουν μια τσόντα με νάνους βρίσκονται πρακτικά σε κοινή θέα. Το γεγονός αυτό μας χάρισε insight για μερικά google searches τα οποία κυμαίνονται από πολύ αστεία έως ειλικρινά creepy.
Συνεχίζοντας την παράδοση, εδώ στο iamhands HQ προσπαθούμε να αναλύσουμε το σκεπτικό πίσω από κάποια από αυτά και τείνουμε ένα Χέρι Βοηθείας™ όπου είναι δυνατόν ώστε αυτές οι χαμένες ιντερνετικές ψυχές να βρουν πάλι τον δρόμο προς κάτι ελαφρώς πιο σοβαρό και αναμφίβολα λιγότερο τρομακτικό.
Για χάρη της λεπτομέρειας, οι φράσεις είναι αναλλοίωτες.

1) "ρομαντικές ατάκες"
Μια χαζογκόμενα ψάχνει να βρει τι θα ήθελε να ακούσει απ’τον αγαπητικό της για να του κάνει παράπονα αργότερα. Ή πολύ απλά κάποιος είδε μια ταινία του Hugh Grant και πήραν τα μυαλά του αέρα. Φίλε η απάντηση που ψάχνεις είναι πολύ απλή. Μην ξαναδείς ποτέ ταινία του Hugh Grant.

Πάντα έχει αυτό το βλέμμα της νοσταλγίας του ανεκπλήρωτου έρωτα

2) "γιαγια.που.να.βριζουν"
Ομολογώ ότι αυτό με μπέρδεψε αρκετά. Τι ακριβώς έχασε ο τύπος και το ψάχνει έτσι; Θέλει να βρει μια γιαγια που να την βρίζουν; Θέλει να βρει μια συνομοταξία γιαγιάδων που βρίζουν κόσμο; Γιατί απλά δεν μπαίνει σε ένα λεωφορείο; Μήπως θέλει να μάθει ευφάνταστες βρισιές που ακούγονται πάνω από μια παρτίδα μπιρίμπας; Τα Χέρια σηκώνουν την επιστήμη ψηλά.

3) "anarthseis fk gia golf 4"
Αυτός ήρθε ακριβώς εδώ που έπρεπε να έρθει. Φίλε είσαι σε καλό δρόμο.

4) "κοπελα γαμησ τηλ"
Το συγκεκριμένο μιλάει από μόνο του. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τι είδους σκεπτικό απελπισίας ανάγκασε αυτόν τον τύπο να ψάξει για τηλέφωνα στο internet. Και για ποιο λόγο δεν έγραψε ολόκληρες τις λέξεις ή έστω μια φράση που να βγάζει ουσιαστικό νόημα; Τόσο πολύ βιαζόταν; Φίλε το google είναι καλό, αλλά δεν μπορεί να βρεί 2 (τουλάχιστον) πράγματα, τηλέφωνα από γκόμενες με τα πόδια ανοιχτά και τον Chuck Norris.

5) "ατάκες για να κάνεις τον άλλον να ζηλέψει"
Μπορείς να του πεις «Έχω βυζιά». Αν δεν πιάσει κι αυτό, δεν θα ζηλέψει. Περαιτέρω τεκμηρίωση εδώ.

Ίσως το μοναδικό επιχείρημα που θα χρειαστεί αυτή η γυναίκα στη ζωή της

6) "τροποι για να ζηλεψει αυτη που μισεις"
Dude. Προσπαθώ να βρω κάτι στο οποίο θα βοηθούσε το «αυτή που μισείς» στην αναζήτηση. Και δεν μπορώ να βρω τίποτα. Τι εμμονή μπορεί να σου έχει γίνει να την κάνεις να ζηλέψει αν κάθεσαι και googlάρεις τρόπους για να το κάνεις αφού ότι δοκίμασες εσύ δεν έπιασε; Παραδέξου το, είσαι απλά άρρωστος και θέλεις να μάθει όλος ο κόσμος ότι την μισείς. Get the fuck off my cyber-lawn.

7) "έχω σπυράκια και δεν μπορώ να βρω γκόμενα"
Φίλε μην απελπίζεσαι. Ο γενικός κανόνας λέει ότι όποτε ισχύει το «έχω σπυράκια», τις περισσότερες φορές ισχύει και το «δεν μπορώ να βρω γκόμενα» την ίδια στιγμή. Οι άνθρωποι το λένε εφηβεία. Απλά οι περισσότεροι από μας το αντιμετωπίζουμε ακούγοντας Nirvana και βάζοντας κρέμα για αυτά τα σπυράκια ή αφήνοντας φράντζα και κόβοντας κανά-δυο φλέβες αντί να κάνουμε τραγικά αστείες αναζητήσεις στο google.

8) "κλωτσιές στα αρχιδια ξύλο"
Το κάψιμο των youtube βιντεακίων στο μεγαλείο του. Δες όσο annoying orange, charlie the unicorn ή amazing horse θες, αλλά μην καίγεσαι τόσο πολύ.

9) "τι κοιτανε οι γυναικες σε εναν αντρα" / "πράγματα που κοιτάνε οι γυναίκες στον άντρα"
Μάλλον θα καταλάβεις περισσότερα αν ρωτήσεις μια actual γυναίκα παρά το google. Αν πάλι περίμενες να σου βρει την απάντηση μιας γυναίκας, ξέχνα το. Δεν υπάρχουν γυναίκες στο internet, αν εξαιρέσεις το facebook. Ό,τι βλέπεις που σου θυμίζει γυναίκα μάλλον είναι ένας άντρας πολύ καλά μεταμφιεσμένος.

Γυναίκα ή ninja;

Θα είχες πολύ μεγαλύτερη τύχη αν πόσταρες την απορία σου σαν status αλλά δεν θα έκανες ποτέ κάτι τέτοιο, έτσι;

10) "τι κάνουν οι άντρες αν τους αρέσει μια κοπέλα" / "ποιο ειναι το στυλ ενος αντρα για να ριξει μια κοπελα"
Μπορεί να είναι ντροπαλός και μην κάνει τίποτα. Βέβαια εξαρτάται πάντα και από το τι κάνει η κοπέλα. Αν είναι μια κρυόκωλη σκύλα να μην περιμένει και πολλά. Πάντως αν αναγκάζεσαι να κάνεις αναζήτηση στο google για να βγάλεις άκρη, η απάντηση μάλλον είναι όχι.

11) "koloftiagmena leoforeia"
Καταλαβαίνω τα κωλοφτιαγμένα αμάξια. Τις κωλοφτιαγμένες μηχανές. Άντε και τα κωλοφτιαγμένα monster trucks. Άλλα γιατί λεωφορείο ρε φίλε; Ανήκεις σε κάποιο group που κάνει drag races με koloftiagmena leoforeia? Ή μήπως ονόμασες έτσι την μπάντα σου;

Κοίτα να δεις που υπάρχει τελικά μπάντα με το όνομα Pimped Out Short Bus

12) "πως να κανεις εναν αντρα να ερθει να σου μιλησει"
«Ε, ψιτ». Κάνει θαύματα. Ή πιο απλά χαμογέλα του.

13) "μενεγακη βυζια"
Ο τύπος δεν έψαχνε απλά να δει τσόντα. Ήθελε οπωσδήποτε τα βυζιά της Μενεγάκη. Εν έτει 2010. Λυπηρό.

14) "poly dinati malakia apo gineka"
Πόσο δυνατή ακριβώς; Αν σε μια κλίμακα 1-10 το 1 είναι χαδάκι και το 10 ο ψωλοκαταστροφέας, ποιο νούμερο πιστεύεις ότι σε αντιπροσωπεύει;

15) "τι να πω για τις γυναικες"
Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Τι περίμενεις όμως να σου πει το google μ’αυτές τις μαλακίες που γράφεις;

Υ.Γ. Ξενερώνω κάπως που ο κάγκουρας έχει κάνει το πιο φυσιολογικό search.

Famous Playstation Games

Το playstation 1 μεσοουρανούσε για πολύ καιρό στον χώρο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και ακόμα και αν δεν μας άνηκε μια κονσόλα, όλοι είχαμε “καεί” παίζοντας παιχνίδια ακόμα και αν αυτό ήταν στο σπίτι κάποιου φίλου ή σε κάποιο game club. Τα πιο γνωστά και πολυπαιγμένα παιχνίδια με έρευνα που έγινε σε δείγμα τριών ατόμων (Hands!). Αυτά είναι (σε τυχαία σειρά):

1. Tekken 3

Το απόλυτο fighting game για playstation, πολλοί χαρακτήρες, τεράστια ποικιλία κινήσεων και τρόπων μάχης και γραφικά που ακόμα και σήμερα είναι αξιοπρεπέστατα. Ποιός δεν έλιωσε παίζοντας ώρες μπουκετοκλωτσίδια και να κλαίγεται ότι ο Yoshimitsu έχει όπλο και “δεν πάει” ή να προσπαθεί να μάθει να παίζει ακόμα και τους πιό δύσκολους/περίεργους χαρακτήρες π.χ. Lei, dr boskonovitch, gon!



2. Crash Team Racing

Ή γνωστό και ως Crash Bandicoot 4. Ώρες καψίματος με τον Crash και την παρέα του να καβαλάνε τα go-cart και να προσφέρουν αγώνες γεμάτους ένταση και ξύλο. Με το συγκέκριμένο παιχνίδι είχα καεί πριν ακόμα αγοράσω playstation παίζοντας στο σπίτι ενός φίλου το demo! Δε θα ξεχάσω μετά από τρεις γύρους γεμάτους ένταση να είμαι πρώτος στην γραμμή τερματισμού και στο τελευταίο κουτί να τυχαίνει ο άλλος τριπλό πύραυλο να τους αδειάζει όλους πάνω μου και να χοροπηδάω ένα λεπτό στη γραμμή τερματισμού και τελικά να βγαίνω πέμπτος και να βρίζω θεούς και δαίμονες!



3. Abe's Odyssey

Πολύ ωραίο παιχνιδάκι με ωραία υποθεσούλα. Βοηθάς τον συμπαθητικό εξωγήινο, τον Abe, να σώσει τον εαυτό του και το είδος του from the bad dudes! Πολύ ωραίο παιχνιδάκι, όχι ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά κολλούσες μέχρι να το τερματίσεις. Και το sequel του το Abe's exodus πολύ καλό (πώς κι έτσι;). Δε θα ξεχάσω να σπλατεριάζω έναν εξωγήινο κατά λάθος και να ακούω τον Abe να λέει “oups” ανεκτίμητο... Δυστυχώς δισδιάστατο και πολύ κάτω των απαιτήσεων σε σχέση με τα σύγχρονα παιχνίδια, άσε που έχω την εντύπωση ότι τα platformer θεωρούνται ξεπερασμένα.



4. Tomb Raider (2-5)

Το πρώτο (για τους περισσότερους) adventure game που παίξαμε. Φοβερά παιχνίδια και μπορεί να κολλούσες για μήνες στο ίδιο σημείο και να μην μπορείς να ξεκολλήσεις και το πιστολίδι πάντα ικανοποιητικό. Πολύ ωραία και έξυπνα παιχνίδια και πάντα είχαν κάτι νέο να προσφέρουν οι δημιουργοί του. Μπορώ άνετα να τα συγκρίνω με τα σύγχρονα tomb raider που σχεδιάζονται για υπολογιστές.

Νομίζω όλοι το προτιμάμε από το εξώφυλλο του παιχνιδιού...

5. FIFA

Εντάξει πλέον όλοι παίζουν pro, αλλά μέχρι το 1999 περίπου, όλοι είχαμε σταματήσει να παίζουμε μπάλα στη γειτονιά και μαζευόμασταν σε σπίτια για να παίξουμε FIFA. Νομίζω δε χρειάζεται να περιγράψω τίποτα, έπιανες το χειριστήριο, διάλεγες ομάδα και πετούσες όσα γκολάκια μπορούσες.



6. Gran Turismo

Αν δεν κάνω λάθος το πιο γνωστό στο playstation ήταν το δύο. Δεν το είχα παίξει πολύ, αλλά ήταν συμπαθητικό ραλάκι. Θυμάμαι ότι είχε μόνιμο ανταγωνισμό με το Colin Mcrae (R.I.P.), όλα τα παιδιά του σχολείου παίζαν ή το ένα ή το άλλο. Εντάξει πλέον νομίζω λίγοι τα θυμούνται, παίζουν Need for Speed ή κάποιο άλλο με πολύ καλύτερα γραφικά.



7. Resident Evil Nemesis

Ακόμα και οι μη fan των Resident Evil πέρασαν κάποιες ώρες παίζοντας την παιχνιδάρα που λέγεται Resident Evil 3 Nemesis. Γνωστό σκηνικό με ζόμπι και ένα Nemesis να σε κυνηγάει παντού, ένα παιχνίδι σταθμός.

Ομοίως...

8. Tony Hawk's 2

Μας έκανε όλους να αγαπάμε τους σκεϊτάδες, παιχνίδι για skating με πολύ ωραίες φιγούρες, χαρακτήρες, γραφικά, αλλά και modes. Θυμάμαι ότι λάτρευα να παίζω κόντρα με φίλους μου, το graffiti mode.

It's one of these days

Είναι μία από αυτές τις μέρες...
-Που το ότι ξύπνησες ήταν το τελευταίο καλό πράγμα που έγινε στην ημέρα σου.
-Που με το που ξύπνησες συνειδητοποίησες ότι σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που μπορούσες να πληρώσεις το λογαριασμό του ΟΤΕ αλλά τώρα που είναι 15.00 και Δευτέρα δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
-Που θέλεις να πετάξεις κουραδοσακούλες στο γείτονά σου επειδή έχει βάλει Πυξ Λαξ τέρμα και νιώθεις κάθε στιγμή να αφαιρεί σαδιστικά τη ζωή από μέσα σου.
-Που θέλεις να πετάξεις κουραδοσακούλες σε όλους όσους ακούν Πυξ Λαξ ή έχουν ακούσει σε φάση στη ζωή τους, ακόμα και αν αυτό συμπεριλαμβάνει και εσένα γιατί όταν ήσουν μικρός και σου είχε ρίξει χυλόπιτα η ελενίτσα, σου φάνηκε πολύ κουλ να τραγουδάς “Μοναξιά μου όλαααα”. Thanx for that ελενίτσα, αnd fuck off!!
-Βασικά που θέλεις να πετάξεις κουραδοσακούλες ακόμα και σε αυτούς που ακούν το αγαπημένο σου συγκρότημα, γιατί έτσι.
-Που πας στο ψυγείο και βλέπεις ότι ο αδελφός σου έφαγε και τα τελευταία σαρμαδάκια και θα τη βγάλεις πάλι με πιτόγυρα.
-Που θέλεις ένα τσιγάρο και εννοείται ότι δεν έχεις χαρτάκια ή/και φιλτράκια ή/και καπνό και πρέπει να κατεβείς κάτω, να δείς τη γαμημένη φάτσα του γαμημένου περιπτερά που βαριέται την γαμημένη ζωή του, να του δίνεις 4 ευρώ για κάτι που κάνει 3.80 και να σου λέει “δεν έχεις ψιλά;” ΤΑ 4 ΕΥΡΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΩ;;;
-Που με το που ανεβείς σπίτι καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις και αναπτήρα και αναγκάζεσαι να ξανακατεβεις κάτω γιατί τη μία φορά που προσπάθησες να ανάψεις το τσιγάρο σου στο μάτι της κουζίνας...Let's say ότι δεν κατάφερες να καπνίσεις.
-Που δεν έχεις ίντερνετ γιατί apparently ο ΟΤΕ τον παίρνει.


-Που συνειδητοποιείς ότι ο ΟΤΕ δεν τον παίρνει (ΝΟΤ), αλλά εσύ είσαι ένας λοβοτομημένος πίθηκος αφού δεν έχεις πληρώσει τον λογαριασμό.
-Που ανοίγεις την τηλεόραση και το πιο ενδιαφέρον που έχει είναι τα βυζιά της Μενεγάκη να χαιρετούν τον κόσμο. Και δεν σου αρέσει η Μενεγάκη.
-Που ενώ δεν έχεις ίντερνετ και τηλεόραση, άρα δεν έχεις τίποτα να κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις την μεγάλη απόφαση να κάτσεις να διαβάσεις μπας και περάσεις κάνα μάθημα επιτέλους, γιατί η ασφαλιστική δικλείδα του +1 έτους που σου έχουν δώσει οι δικοί σου στενεύει επικίνδυνα.
-Που, speaking of whom, σε παίρνουν τηλεφωνο και έχουν όρεξη για βαθύτερες συζητήσεις για τον Παπανδρέου και την ανησυχητική ανάπτυξη της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.
-Που θυμάσαι ότι όταν σε παίρνουν τηλέφωνο και εσύ τυχαίνει να έχεις όρεξη για παρόμοιες συζητήσεις , αυτοί απλά “θέλουν να ακούσουν την φωνούλα σου” και στο κλείνουν στη μάπα, με την ευγένια που χαρακτηρίζει το ευγενές επάγγελμα του πλασιέ.
-Που έρχεται ο πιο ενοχλητικός από αυτούς να σου πουλήσει συγγράματα για το αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο -κοίτα να δεις που εκδόθηκε τελικά- και εσύ την ίδια ώρα να αναρωτιέσαι αν θα μαγειρέψεις το κρέας του με πατάτες ή με ρύζι.
-Που το μόνο πράγμα που θέλεις να κάνεις όλη μέρα είναι να ακούσεις Korn και να ουρλιάζεις “I FEEL THE ANGER CHANGING ME”. Άντε Lamb of God για τους πιο true.

Αυτά προχθές, γιατί σήμερα είμαι μιά χαρά...

Hands talking...

Ήταν μία μέρα και τα 3 χέρια ήταν για καφέ, The Tiebreaker (TB), The Fking (FK) και ο No Tomorrow (NT). Ένα τυπικό δείγμα συζήτησης τους...

NT: Μαλάκες...
ΤΒ: Μμμμ;
FK: Τι ρε;
ΝΤ: Έχω φάει σκάλωμα, με τη σερβιτόρα...
FK: Την παλεύεις ρε μαλάκα;
ΤΒ: Ναι ρε μαλάκα, την παλεύεις; Αυτή είναι η αόρατη γυναίκα...
ΝΤ: Δηλαδή;
ΤΒ: Δεν βλέπεται...
FK: Είπαμε ιδιαίτερο γούστο, αλλά εσύ το γάμησες, η μάπα της είναι σαν στομάχι! Δες εδώ! Τι είναι αυτό που κρέμεται από την μύτη της;
ΤΒ: Νομίζω ότι αυτό ΕΙΝΑΙ η μύτη της. Απλά συνεχίζει για πολύ ώρα.
ΝΤ: Όχι αυτή ρε βλάκες, αυτή που δουλεύει στο καφέ “Ο Πύρπουτσος!”
FK: Ω μαλάκα, καλύτερα να εννοούσες αυτήν, εκείνη είναι ακόμα πιο χάλια.
ΝΤ: Πλάκα κάνεις, τώρα ποιός έχει το τραγικό γούστο;
FK: Δεν θα βγάλουμε άκρη, Tiebreaker do your thing...
ΤΒ: Είναι δυνατό ρε, θα συμφωνήσω με τον NT, η τύπισσα είναι απίστευτη, θέλω να την κάνω μητέρα των παιδών μου.
NT: Hell Yeah! I TOLD YOU SO!
FK: Γαμώ! Ρε μαλάκες, πλάκα κάνετε; Ο κώλος της είναι απέραντος...
ΤΒ: ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ;
ΝΤ: Μαλάκα τι να κάνω;
FK: Τι να κάνεις ρε μαλάκα; Να της την πέσεις...
ΝΤ: Thanks ρε, πώς δεν το σκέφτηκα; Είναι που το έχω κιόλας, χαλαρά δεν έχεις διαβάσει ποτέ άρθρο μου...
ΤΒ: Κάτσε να δούμε τις επιλόγες μας. Λοιπόν άκου, φίλε θα πας, θα πιείς 5 μπύρες και μερικά σφηνάκια θα γίνεις κωλοσουφρίδι, θα την ποτίσεις λίγο και αυτήν και όλα θα μπουν στην θέση τους.
FK: Χαχα, είπε "θα μπούν στην θέση τους"..
ΝΤ: Πω δεν την παλεύεις...
FK: Ναι ρε, σταμάτα τις μαλακίες να δούμε κανένα καλό σχέδιο. Λοιπόν άκου, αυτή έχει καλή σχέση με τον dj, είναι καλοί φίλοι, πολλές φορές μετά τη δουλειά, πάνε για μπύρα. Θα πιάσεις φιλίες με τον dj και κάποια στιγμή θα φύγεις τελευταίος και θα σου πουν να πας μαζί τους. ε εκεί που θα βγείτε θα την ξεμοναχιάσεις και τσααακ, θα της δείξεις τι θα πει άντρας...
ΝΤ: Ξαφνικά οι μπύρες και τα σφηνάκια μου φαίνονται καλή ιδέα... Την παλεύεις ρε μαλάκα; Το ξέρεις δεν μπορώ να πάω να αρχίσω να μιλάω στο άκυρο σε κανέναν...
ΤΒ: Το χω, το χω. Φίλε ο τύπος είναι τρελός και παλαβός Gorgoroth. Άκους μια βδομάδα, μαθαίνεις τίποτα για την μπάντα, μπαίνεις σε Hate Mode γιατί πρέπει να μισείς και λίγο τον κόσμο για να ακούς Black Metal και σκάς μύτη στο καφέ με μπλουζάκι της μπάντας. Δε θα χρειαστεί να κάνεις τίποτα, θα 'ρθει να σου μιλήσει αυτός από μόνος του!
FK: Ω φίλε όντως, γαμάτη ιδέα. Αυτό να κάνεις!
ΤΒ: Ναι ρε φίλε η λύση ήταν απλή τελικά...
FK: Ναι, άκου Gorgoroth και έπεσε το γκομενάκι!
ΝΤ: (sigh)

Sequel? Please don't...

Έχω παρατηρήσει ότι όταν μια ταινία, κάνει τρελή επιτυχία είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα υπάρξει sequel, μη σου πω θα γίνει τριλογία. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι η δημιουργία μιας ταινίας με σκοπό τα φράγκα, η οποία απλά θα καταστρέψει την φήμη της προηγούμενης... Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια, πολλές φορές οι ταινίες παραμένουν εξίσου καλές ή γίνονται και ακόμη καλύτερες. Κάτι που όμως δεν είναι συχνό... Αρχίζει λοιπόν η απαρίθμηση μου...

Ας αρχίσουμε χαλαρά, ξεκινώ λοιπόν με το Men in black. Η πρώτη ταινία μια φοβερή έμπνευση, επιστημονική φαντασία / κωμωδία. Μια πολύ έξυπνη ταινία και δύο πολύ ωραίες ερμηνείες Tommy Lee Jones και Will Smith, ο δεύτερος ειδικά έδωσε ρέστα στην ταινία. Η μεγάλη επιτυχία αυτής της αρκετά πρωτότυπης ταινίας οδήγησε στο sequel της 5 χρόνια μετά. Όταν την είδα, βαρέθηκα... Όχι επείδη δεν την καλή αστεία ή οτιδήποτε άλλο, απλώς ένιωσα σαν να ξαναβλέπω την πρώτη ταινία, ένας κακός εξωγήινος έρχεται στη γη, και η ύπαρξη της γης μπαίνει σε κίνδυνο. Ακόμα και το τέλος είναι ολόιδιος συμβολισμός με διαφορετικές εικόνες, ναι είμαι ένα τίποτα μπροστά στο σύμπαν, αλλά μου το είπες ήδη στο τέλος της προηγούμενης ταινίας...

Παρόμοια συνασθήματα για τον Νικόλα Κλουβί και το National Treasure. Μία φοβερή περεπέτεια δράσης που σε κρατάει με τις σκηνές δράσης και το κυνήγι σχοιχείων, μέχρι την ανακάλυψη τελικά του θησαυρού... Και γίνεται η δεύτερη ταινία National Treasure- Book of Secrets και νομίζεις ότι ξαναβλέπεις την ίδια ταινία, ολόιδια σκηνοθεσία, ολόιδια υπόθεση. Το μόνο νέο, ο βοηθός του Νικόλα μας, έχει γίνει ένας super hacker και δεν είναι τόσο κομπάρσος όσο στην πρώτη, αντίθετα αποδεικνύεται πολύ χρήσιμος.

Ωστόσο είναι αλήθεια, ότι καμιά φορά θες να δεις όντως το ίδιο πράγμα σε μια ταινία. Θα αναφερθώ λοιπόν στην τριλογία Blade. Είναι η απόλυτη τριλογία πόζας και ατάκας και ο Wesley Snipes ξέρει καλά πως να το κάνει. Είναι ταίνια love it or hate it. Ξέρεις τι πας να δεις, αν δε σου άρεσε το 1 μην πας στο 2 και στο 3. Ο Blade λέει μπορεί και κυκλοφορεί έξω μέρα, επειδή την μάνα του τη δάγκωσε βρυκόλακας λίγο πριν γεννήσει και δεν πρόλαβε να μεταφερθεί όλος ο ιός και γω δεν ξέρω τι άλλο... Καλά πραγματικά υπάρχει άτομο που έδωσε σημασία στο γιατί ο Blade είναι daywalker (όπως τον αποκαλούν) ή τον λόγο που γουστάρει να σφάζει βρυκόλακες; Το μόνο που σε νοιάζει είναι ο τρόπος που ποζάρει και η ατακάρα που θα πετάξει από λεπτό σε λεπτό... Κάτι που μπορώ να σε βεβαίωσω ότι δεν έλλειψε από καμία ταινία...

So you think you can poze!

Για να συνεχίσουμε με βαμπίρια, συνεχίζω με Underworld. Πολύ δυνατή υπόθεση, σπάνιο για το είδος της ταινίας, ωραία δράση και η Beckinsale να φοράει latex (Yeah!), μία πολύ ελαφριά ξενέρα για το τέλος. Η δεύτερη σχετικά αδιάφορη με την πρώτη, πόνταραν στη δράση έναντι της υπόθεσης και έτσι δημιούργησαν και κάποιες τρύπες στο σενάριο, το epic battle που θέλησαν να βάλουν στο τέλος, ήταν τελικά epic fail. Τουλάχιστoν είδαμε την Beckinsale να γαμιέται της κάνουν γλυκό έρωτα. Επειδή κατάλαβαν ότι δεν τραβάει άλλο προς τα μπρος η υπόθεση, γύρισαν ένα prequel για να κλείσουν την τριλογία με το rise of lycans. Ριζική αλλαγή στην υπόθεση και μου φάνηκε κάτι σαν αποτυχημένο Lord of the Rings, επίσης μεγάλο μείον η απουσία της Kate. Όχι μεγάλη απογοήτευση, αλλά σίγουρα όχι ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει...

Kate Beckinsale με latex, μόνο μία τριλογία που να έχει κάτι αντάξιο μου έρχεται στο μυαλό. Resident Evil, μία τυπική ζομποταινία, αρκετά ωραία για το είδος της και αρκετά καλή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη ενός παιχνιδιού. Φυσικά αυτό που θυμόμαστε όλοι είναι η Milla Jovovich να διαλύει ζόμπι φορώντας εκείνο το γαμάτο κόκκινο φορεματάκι (Hell Yeah!). Το Resident Evil Apocalypse συνεχίζει από εκεί ακριβώς που μας άφησε η πρώτη ταινία, ολόιδιο concept, ζόμπι και μπιστολίδι και για όσους βαρέθηκαν την Jovovich πρόσθεσαν άλλο ένα γκομενάκι που πυροβολάει, που ποτέ δεν με ένοιαξε να μάθω ποια είναι... Resident Evil 3, δε θυμάμαι τίποτα από αυτή την ταινία, ειλικρινά έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν είχε σκηνές με ζόμπι! Δεν ξέρω τι προσπάθησαν να κάνουν αλλά απέτυχαν. Μέχρι και η Jovovich, απλά προσπαθούσε να είναι sexy... Resident Evil 4 το αναμένουμε (όχι με μεγάλη ανυπομονησία)...

Όταν είδα την πρώτη ταινία Πειρατές της Καραϊβικής απλά ήμουν κατά ενθουσιασμένος, ο Johnny Depp μου απέδειξε, ότι όσο γαμάτο κι αν τον περιμένω, πάντα μπορεί να είναι περισσότερο! Πολύ ωραία πειρατική ταινία, με ωραία αίσθηση του χιούμορ, κάτι δύσκολο στο συγκεκριμένο είδος, καθώς πιστεύω ότι πολύ εύκολα θα μπορούσε να εξελιχθεί από αστείο σε γελοίο. Η δεύτερη και η τρίτη ταινία, με κούρασαν και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί, ίσως απλά να μην έπρεπε να τις χωρίσουν, να έπρεπε να διατηρήσουν τις ταινίες σαν αυτοτελή επεισόδια. Ίσως απλά βαρέθηκα να βλέπω την μάπα του Μπλουμ (πώς έκανε επιτυχία με τέτοιο όνομα;)... Αν και δεν μετανιώνω που τις είδα, σίγουρα ένιωσα μια απογοήτευση.

X-MEN μια τριλογία που με εντυπωσίασε αρκετά. Ποτέ δεν περίμενα μια τόσο δυνατή ταινία από την Marvel. Η υπόθεση και στην πρώτη και στη δεύτερη ταινία πολύ καλύτερες από ότι περίμενα και με πολύ δράση. Η τρίτη ταινία αισθητά κατώτερη, αλλά όχι απογοητευτική. Η απογοήτευση ήρθε στο prequel wolverine origins. Σόρρυ, αλλά μετά τα x-men το να βλέπω απλά τον Hugh Jackman να ρίχνει ξύλο δε μου λέει πολλά, ίσως επειδή δεν είμαι γκόμενα... Α ναι και το guest από τον Will i Am δεν σώζει τίποτα, για να μην αναφερθώ στη σκηνή που εμφανίζεται ο Daniel Negreanu...

Ας δούμε τώρα το Asterix, γέλιο μέχρι δακρύων με τον Gerard Depardieu σε έναν απόλαυστικό Οβελίξ. Και εκεί που λες ότι δεν μπορεί να γίνει καλύτερη η μεταφορά του Asterix στη μεγάλη οθόνη, γίνεται το Αστερίξ και Κλεοπάτρα, με γέλιο μέχρι δακρύων και πάλι συν ένα πολύ δυνατό χαρτί, ναι αναφέρομαι φυσικά στη Monica Belluci... Μου φάνηκε λογικό, που η ταινία ήταν εξίσου καλή με την πρώτη, μιας και τα σενάρια βασίζονταν στα ήδη υπάρχοντα κόμιξ, που όλοι είχαμε αγαπήσει. Έτσι μου έκανε εντύπωση όταν το Αστερίξ στους ολυμπιακούς αγώνες ήταν τόσο χάλια... Και για άλλη μια φορά τα άπειρα guest δεν υπήρχε περίπτωση να σώσουν τίποτα...

Ένας (;) πολύ καλός λόγος για να δείτε την ταινία!

Ας πάμε σε μια τριλογία που λάτρεψα και πιστεύω οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν. Lord of the Rings, το γεγονός που την κάνει τόσο πετυχημένη και ότι δεν υπάρχει “κοιλιά” στην υπόθεση, πιθανότατα οφείλεται ότι βασίστηκε σε ήδη πολυ πετυχημένα βιβλία. Αν δε σου αρέσει ο άρχοντας τον δαχυλιδιών είσαι ή γυναίκα ή κάτι δεν πάει καλά με σένα... Φοβερή υπόθεση, καταπληκτικές σκηνές μάχης, απίστευτα τοπία, πραγματικά νιώθω πως ό,τι και να πω για αυτή την ταινία είναι λίγο...

Τώρα μια πιο παλιά τριλογία, που οι περισσότεεροι από εσάς μάλλον δεν γνωρίζουν, το Cube. Ένα θρίλερ, ελαφρώς splatter, κάτι σαν τον προκάτοχο του saw. Ίσως το γεγονός ότι είδα το saw πριν από αυτό, με έκανε να την αντιπαθήσω σαν ταινία. Ήταν μια μετριότατη ταινία, με σχεδόν ανύπαρκτη υπόθεση, το μόνο καλό ήταν ότι σε είχε συνεχώς σε εγρήγορση. Κάτι που εκτιμάς όταν βλέπεις ένα θρίλερ. Αν δε μου άρεσε το Cube, το Cube 2 ή Hypercube απλά μπαίνει περπατώντας στο Top10 χειρότερων ταινιών που έχω δει... Ίδια με την πρώτη πάνω κάτω, η προσπάθεια να προσθέσουν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας την έκαναν απλά γελοία. Τέλος ήρθε και το prequel (όχι που θα έλειπε) Cube Zero. Ίδια με την πρώτη, κατάλαβαν μάλλον ότι στο Hypercube κάναν μαλακία βλακειούλα, περισσότερη σπλατεριά και βάλαν και υπόθεση, υποθέτω για να μη νιώθεις ηλίθιος όταν τελιώνει η ταινία...

Μιας και το ανέφερα σειρά έχει το saw. Αρχικά όταν είδα το trailer μου φάνηκε μια ανούσια σπλατεριά, και το είδα μόνο μετά από προτροπές ενός φίλου, ότι αξίζει σαν ταινία. Τι να πω; Απλά έμεινα... Οκ, η ταινία έχει πολλά κιλά καφρίλα και χρειάζεται δυνατό στομάχι, αλλά η ιδέα και η υπόθεση ήταν απίστευτες. Απλά έγινα fan με την μία... Και τα sequels ήταν επίσης αρκετά καλά, αν και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται αναμενόμενα, το να περιμενείς την ανατροπή στο τέλος μειώνει σιγά-σιγά την αξία της... Εντάξει κάπου στο 4 ή 5 δε θυμάμαι ακριβώς απλά το γάμησαν ο Jigsaw έχει πεθάνει, εδώ και πόσο καιρό και όλο βρίσκουν άλλη μία κασετούλα του, για να έρθουν τα πάνω-κάτω και να γίνει άλλη μια ταινία. Υποθέτω ότι κάνεις δεν τους εμποδίζει να βρουν περισσότερες κασέτες και από τα επεισόδια του καλημέρα ζωή, αρκεί να πουλήσουν άλλη μια ταινία...

Theoharis, i want to play a game with you!

Μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις ήταν το Jurassic Park. Για την πρώτη ταινία τι να πω; Ο Steven Spielberg κατούρησε μαστίγωσε τα μυαλά μας. Φοβετή ταινία επιστημονικής φαντασίας και ωραία περιπέτεια. Η δεύτερη ταινία ήταν απλά τελίως αδιάφορη σε σχέση με την πρώτη. Και στην τρίτη (αμφιβάλω αν οι περισσότεροι από σας γνωρίζετε την ύπαρξη της). Απλά γάμησαν τα πάντα για να βγάλουν κάτι καινούργιο, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες. Φυσικά απέτυχαν...

Τέλος θα κλείσω με το Matrix. Για να είμαι ειλικρινής όταν είδα την πρώτη ταινία ήμουν πολύ μικρός και δεν μου άρεσε, μάλλον επειδή δεν την κατάλαβα. Μεγαλώνοντας, όποτε την ξαναείδα, ανακάλυψα κάτι καινούργιο. Δεν ήταν απλά άλλη, μια ταινία δράσης, έχει πολλά να πει και ανέβηκε πολύ στην εκτίμηση μου. Κατάλαβα ότι σαν ταινία έχει πολλά να πει όταν οι αδερφοί Wachowski δημιούργησαν το V for Vendetta (Πλιτς!). Στη συνέχεια, εξαιτίας την κινηματογραφικής της επιτυχίας, έφτιαξαν δύο pop-corn movies το Matrix Reloaded και Revolutions, που απλά το ένα είχε ξύλο σε μία πλατεία, τον Mister Anderson να σπάει άπειρους Smith, και στο άλλο μπόλικο μπιστολίδι για την υπεράσπιση της Ζάιον. Η προσπάθεια για διάφορα μηνύματα που και που στα 2 sequels ήταν απλά αποτυχία και δεν έπεισε κανέναν, ίσως απλά δεν χρειάζονταν δύο ταινίες για αυτά που είχαν να πουν και γι αυτό τις υπεργέμισαν με δράση κάνοντας με να νιώθω σαν να βλέπω το Πολύ σκληρός για να πεθάνει...

Αααα ρε George Lucas, πού είσαι να μας δείξει πώς κάνει δύο τριλογίες (η μία σχεδόν χωρίς ειδικά εφέ), που να σπέρνουν;

Σόου γιου θινκ γιου καν κάνγκουρ;

Μην θέλοντας να αφήσουμε το γαμάτο αναγνωστικό κοινό μας να ταλαντεύεται αναποφάσιστο, μετά τις αναντικατάστατες συμβουλές μας για το πώς να αντιμετωπίζεις τις μαλακίες που αναπόφευκτα θα κάνεις, πώς να διαλέξεις θέση στο ΚΤΕΛ, ή πώς να ρίξεις γκόμενα/γκόμενο (ή τουλάχιστον να μην είσαι τελείως creepy όσο το παλεύεις) παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό για να κάνεις το γαμάτο να αναβλύζει από το μπατζάκι σου (όχι, μην βγείς έξω κομάντο φορώντας ένα super κοντό σορτσάκι, εκτός βέβαια κι αν ανήκεις στο ωραιότερο φύλο - εκ γενετής).

Σόου γιου θινκ γιου καν κάνγκουρ (μαδερφάκερ);

1) Το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις στον δρόμο σου για να γίνεις γαμάτος τύπος είναι να αγοράσεις μια ροζ polo μπλούζα και να σηκώσεις τον γιακά σου. Πέρα απ’ το ότι αυτή η απλή κίνηση είναι αλητεία και σε κάνει και γαμώ αεροδυναμικό, αυτόματα σε ενώνει ένας πολύ δυνατός δεσμός με κάθε άλλον μαγκίτη που έχει σηκωμένο τον γιακά του. Είστε και οι δυο γιακά-buddies. Respect that shit bro.


2) Απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις ένα εργαλείο. Τετράτροχο αν το επιτρέπει το πορτοφόλι του μπαμπά. Ένα φτηνό Golf/Celica/106 με μεγαλύτερη ηλικία από σένα είναι ιδανικό. Όσο πιο κωλοφτιαγμένο τόσο το καλύτερο. Χώσ΄του νέον όσο πιο βαθιά μπορείς. Θα γίνει τόσο γαμάτο που ούτε τα κουνούπια δεν θα θέλουν να το αφήσουν ήσυχο.

Αν το κάνεις να μοιάζει με μπουρδέλο δεν κερδίζεις έκπτωση στις πουτάνες

Τα λαμπάκια όμως δεν αρκούν πλέον που ακόμα και τα κινητά έχουν φακό. Γέμισε το πορτ μπαγκάζ με ενισχυτές και ηχεία και δώσε πίεση στο volume. Δεν υπάρχει λόγος να ακούς τον δρόμο όταν οδηγάς, αρκεί ο δρόμος να ακούει εσένα και να κάνει στην μπάντα για να περάσεις. Μην τυχόν ξεχάσεις να βάλεις χρυσές ζάντες και φώτα ομίχλης. Ποιος μαλάκας τα ονόμασε ομίχλης anyway; Αφού λειτουργούν μια χαρά και με κανονική ορατότητα.


3) Αν πάλι οι ρόδες της επιλογής σου είναι μόνο δύο, μην απελπίζεσαι. Για αρχή οι καθρέφτες στο μηχανάκι σου πρέπει να θυσιαστούν στον βωμό της αεροδυναμικής. Δεν τους χρειάζεσαι ούτως ή άλλως γιατί οι καθρέφτες της μάνας σου στο σπίτι είναι υπεραρκετοί για να φτιάχνεις το μαλλί σου. Για να βλέπεις πίσω σου στο δρόμο απλά γύρνα το κεφάλι με το στυλ και την διακριτικότητα που γυρνάς για να κοιτάξεις το κωλάκι της μανάρας που μόλις πέρασε. Πάρε έναν παγοκόφτη ή ένα πηρούνι και τρύπα την εξάτμισή σου γιατί δεν επιτρέπεται μια hayabusa ή ένα ελικόπτερο να ακούγεται περισσότερο από το πενηνταράκι σου (αυτό έχει ΕΣΕΝΑ επάνω άλλωστε). Όταν θέλεις να στρίψεις δείχνε με τα χέρια (όσοι χρειάζεται θα το δούν αφού με τα νέον και την τρυπημένη εξάτμιση έχεις σιγουρέψει ότι κανένας οδηγός δεν προσέχει τον δρόμο αλλά θαυμάζει πόσο γαμάτος είσαι) και ξήλωσε τα φλασάκια σου, είναι περιττό βάρος και έχουν την τάση να ξεχνιούνται αναμμένα. Κράτα τα γόνατά σου ενωμένα όσο οδηγάς για να είσαι αεροδυναμικός. Κράνος εννοείται ότι δεν φοράς γιατί χαλάει το μαλλί και σε κάνει να μοιάζεις με power ranger και αυτοί φοράνε κολλητά, οπότε είναι gay. Μάθε να κάνεις σούζες και κάνε μία απροειδοποίητα όταν έχεις την αγαπητικιά σου το μωρό από πίσω. Μπορείς να είσαι σίγουρος μετά ότι δεν θα σε ξεχάσει ποτέ. Δώσε όλα σου τα φράγκα πειράζοντας ό,τι ξεβιδώνεται (ή όχι) ή μπορεί να βαφεί. Αν στην πορεία καταλήξεις με πορτοκαλί μηχανάκι με πράσινες ρίγες, τόσο το καλύτερο. Δεν χρειάζεται να έχεις να φας. Σκίζεις πιο εύκολα τον αέρα όταν δεν κρέμεται κρέας από πάνω σου.


4) Μουσική. Φυσικά υπάρχει μόνο μια επιλογή εδώ, η ηλεκτρονική. Τα μανάρια γουστάρουν R&B, οπότε πρέπει να προσποιηθείς ότι σου αρέσει. Μην ασχολείσαι με ροκ, ρέγκε ή τζαζ. Αυτά είναι για κάφρους, χασικλήδες και μπαμπάδες, άσε που δεν βαράνε στο μπάσο πολύ και είναι κρίμα το πορτοκαλί picanto της μαμάς να μην ξυπνάει τους ελέφαντες στην Αίγυπτο.

Μην με ξυπνάς απ’τις 6 ρε μαλάκα...

Μην νοιάζεσαι για καλλιτέχνες και ονόματα κομματιών γιατί αυτά είναι για τους φλώρους δήθεν ψαγμένους artsy fartsy τύπους. Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις το όνομα για να απολαύσεις το κομμάτι, εσύ και όλοι στο τετράγωνο. Αν κάποιος καημένος τριγύρω παραπονεθεί για την ένταση, είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει ιδέα από μουσική και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δυναμώσεις, για να πνίξεις τις κραυγές απελπισίας του και να του μάθεις ό,τι προλάβεις όσο φεύγεις καρφί από μπροστά του.


5) Βγες σε ένα οποιοδήποτε κλαμπάκι και κόψε λίγο κίνηση. Όλοι οι άχρωμοι και άοσμοι τύποι τριγύρω σου δεν χορεύουν και δεν μιλάνε καν σε γυναίκες. Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι μπορείς να αναδείξεις την γαματοσύνη σου κάνοντας ακριβώς αυτά. Η αεροδυναμική σου σε κάνει και γαμώ τους χορευτές. Να θυμάσαι ότι όσο περισσότερο κουνάς τα ξερά σου τόσο περισσότερο ξεχωρίζεις. Μόλις αναπτύξεις ρεπερτόριο κινήσεων που θα ζήλευε ακόμα και ο Stephen Hawking, έρχεται η ώρα να ρίξεις και μουνάκια που θα ζήλευε ακόμα και ο Stephen Hawking.

Δεν γαμάς που δεν γαμάς, δεν πας να πετάξεις στο διάστημα;

Άνοιξε λέγοντας «Μμμ, μανίτσα!!» ή «Σε βλέπω και φωτίζει ο τόπος, Φωτεινή σε λένε;» γιατί κανένας άλλος δεν είναι τόσο δημιουργικός. Ποιος ανοίγει λέγοντας γεια anyway; Πόσο πιο βαρετός μπορείς να γίνεις, τύπε; Άσε τους υπόλοιπους φλώρους να λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και να μιλάνε για συναισθήματα και τέτοιες μαλακίες. Οι γυναίκες είναι ένα μεγάλο κομμάτι κρέατος με δυο μικρότερα από μπροστά. Ο Θεός δεν θα τους έδινε βυζιά αν ήθελε να τις κοιτάμε στα μάτια.

Αν ακολουθήσεις αυτά τα απλά βήματα θα μπορέσεις επιτέλους να γίνεις ο γαμάτος τύπος που πάντα ονειρευόσουν από τότε που είδες τον Ψινάκη στην τηλεόραση. Όπως λένε και οι Αμερικανοί, ο κόσμος είναι το στρείδι σου και όλοι ξέρουμε ότι τα στρείδια είναι αφροδισιακά. Οπότε φτιάξε το μαλλί σου, ανέβα στο εργαλείο και ΠΕΣΕ ΨΟΦΑ ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΓΚΟΥΡΟΣΠΟΡΕ! (Wait, is this thing still on??)

Υ.Γ. Οι κάγκουρες να παν να γαμ... όχι άλλο ε;

Malakia Happens!

Τι σας έρχεται στο νου όταν ακούτε τι λέξη “μαλακία”; Εμένα προσωπικά μου έρχεται στο μυαλό η μεγαλύτερη μαλακία που έχω κάνει στη ζωή μου. Βασικά επειδή έχω κάνει πολλές που δεν μπορώ να πω με σιγουριά, ποια ξεπερνάει ποια σε βλακεία. Μου έρχονται ταυτόχρονα περισσότερες από μία...

Όλοι έχουμε κάνει μαλακίες, μεγαλύτερες ή μικρότερες, κακά τα ψέματα είναι μέρος της ζωής. Το θέμα δεν είναι να τις αποφεύγουμε, το θέμα είναι να μαθαίνουμε από αυτές. Αυτό που έλεγε η μάνα μου πάντα “τα παθήματα μαθήματα”. Για παράδειγμα ανακαλύπτοντας τη φωτιά, δεν είχες πάντα απορία τι θα γίνει αν ρίξεις οινόπνευμα στο χέρι σου και το ανάψεις; Όχι; Δεν πειράζει, θα σου πω τη συνέχεια anyway. Αν και μπορώ να πω ότι σου αρέσει να πειραματίζεσαι και να ανακαλύπτεις πράγματα μόνος σου και δεν πιστεύεις ότι σου λένε, κάτι που είναι υπέρ σου, το να κάνεις λοιπόν κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι ότι πιο έξυπνο έχεις κάνει στη ζωή σου... Αλλά αυτό που θα είναι ακόμα πιο ηλίθιο θα είναι μερικά χρόνια μετά να ξεχάσεις τα αποτελέσματα του πειράματος και να θελήσεις να το επαναλάβεις...

Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω άτομα που λένε ότι ποτέ δεν μετανιώνουν για ότι έχουν κάνει. Ρε φίλε, όλοι έχουμε κάνει μαλακίες στη ζωή μας και δεν είναι κακό να μετανιώνουμε γι αυτές. Όπως όταν ήμουν μικρός και όλοι παραπονιόταν ότι κάποια στιγμή πόνεσαν από ένα χτύπημα στους όρχεις τους στα αρχίδια τους. Εγώ επειδή δεν είχα βιώσει κάτι παρόμοιο, ζήτησα από έναν φίλο μου να μου ρίξει μια κλωτσιά στα αρχίδια (!) για να δω αν οι φήμες είναι αληθινές και... Εντάξει ήμουν επιεικώς ηλίθιος όταν το ζήτησα αυτό και έκατσα και έφαγα μια κλωτσιά με την θέληση μου... Αλλά θα ήμουν ακόμα πιο ηλίθιος αν μετά έλεγα, “όχι δεν το μετανιώνω, ήταν επιλογή μου”.

You are welcome!

Για όλους αυτούς που έκαναν κάποια στιγμή μαλακία, ενώ είχαν πιει και μέτα χρησιμοποίησαν την ατακάρα “είχα πιει δεν ήξερα τι έκανα”. Μια χαρά ήξερες τι έκανες, απλά είχες πιει Όπως λέω πάντα, όταν πίνουμε βγάζουμε τον πραγματικό μας εαυτό, οπότε αν ντρέπεσαι για αυτά που κάνεις πιωμένος, ένα είναι σίγουρο έχεις σοβαρά issues. Ωστόσο θα μπορούσα να το δεχτώ αν είχες να μεθύσεις 5 χρόνια και έκανες κάτι απρόβλεπτο ακόμα και για τον εαυτό σου και το μετάνιωνες. Αλλά αν μεθάς κάθε βδομάδα, μάλλον καταλαβαίνεις και μόνος σου ότι είναι γελοίο να χρησιμοποιείς κάθε φορά αυτή τη δικαιολογία. Αν σε βλέπω κάθε μέρα ούτε λίγο, ούτε πολύ, μου ζητάς μία στις εφτά μέρες να μην ασκούμε καμία κρίση πάνω σου για τις μαλακίες που κάνεις. Ακόμη αμφιβάλλεις για τα επιχειρήματα μου; Οκ, μπορείς να το τεστάρεις μόνος σου αν αυτή η δικαιολογία είναι γενικά αποδεκτή. Πήγαινε σε ένα μαγαζί, πιες όλη τους την κάβα, γίνε “ζάντα” και ξεκίνα να χουφτώνεις όλους τους κώλους σε απόσταση βολής από σένα. Όταν θα ρθουν οι μπράβοι να σε σπάσουν στο ξύλο ή να σε πετάξουν έξω (αν είσαι τυχερός), χρησιμοποίησε τη δικαιολογιούλα σου “ρε παιδιά συγνώμη, είμαι μεθυσμένος”. Πραγματικά έχω μεγάλη περιέργεια να δω αν θα τους πείσεις...

Κάγκουρες, σε όλη σας τη ζωή κάνετε μαλακίες για να μας ενοχλείτε. Όχι μόνο δεν μετανιώνετε για αυτές, αλλά τις επαναλαμβάνετε περήφανα. Γι αυτό θα συνεχίσω να σας κράζω στα άρθρα μου. Θα χρησιμοποιήσω για άλλη μια φορά το αγαπημένο μου παράδειγμα, όταν κυκλοφορείτε με το μηχανάκι σας χωρίς εξάτμιση, για να τραβήξετε την προσοχή μας με τον θόρυβο που προκαλείτε. Όλοι στο δρόμο σας βρίζουν και η τροχαία σας κόβει πρόστιμα, θα έλεγα και για τη ρύπανση που προκαλείτε, αλλά κάτι μου λέει ότι το περιβάλλον το έχετε γραμμένο. Εσείς τι κάνετε λοιπόν για όλα αυτά; Συνεχίζετε αμετανόητα να κυκλοφορείτε χωρίς εξάτμιση. Ωριμότητα, όχι αστεία...

Όλοι θα κάνουμε μαλακίες στη ζωή μας και σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό κακό, καθώς όλες έχουν κάτι να μας διδάξουν και κάποιες από αυτές θα είναι οι πιο αστείες ιστορίες που θα έχεις να συζητάς με τους φίλους σου ή αν είσαι πιο ρομαντικός να διηγείσαι στα εγγόνια σου όταν γεράσεις. Ωστόσο για να συνεχίσουν να μην είναι κακές και να παραμείνουν αστείες, θα πρέπει να είσαι έτοιμος να διδαχτείς από αυτές. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού λέγαν οι αρχαίοι, διάλεξε λοιπόν τι θες να είσαι...

The Beautiful People

Τι εννοούν όλοι αυτοί που λένε ότι δεν κοιτάν την εξωτερική εμφάνιση, όταν τους ενδιαφέρει ένας άνθρωπος ερωτικά; Συνήθως υποστηρίζουν την άποψή τους στο ότι η ομορφιά είναι κάτι παροδικό και σε 40 χρόνια από τώρα όλοι θα βγάλουμε ρυτίδες, άσπρα μαλλιά, θα μας κρεμάσουν τα βυζιά, τα πουλιά, ό,τι έχει ο καθένας τέλος πάντων οπότε ας επενδύσουμε σε κάτι πιο σταθερό όπως είναι η προσωπικότητα. Και συνήθως στο καπάκι έρχεται η ατάκα “θέλω να έχει αυτό το κάτι για να με τραβήξει”.
Μάλιστα. Το “κάτι”. Ωραία. Δηλαδή θέλεις να βασίσεις την επιλογή ερωτικού συντρόφου σε κάτι που ούτε εσύ μπορείς να προσδιορίσεις. Δηλαδή μόνο σε μένα μου φαίνεται βλακεία αυτό; Πες με κυνικό, αλλά εγώ φταίω που θέλω τον άνθρωπο με τον οποίο είμαι, να είναι ωραίος εξωτερικά; Και δεν εννοώ ωραίος με την κλασσική απαραίτητα έννοια. Που στα αντρικά στάνταρ μεταφράζεται στο τρίπτυχο κωλάρα - βυζάρα - πρόσωπο που να βλέπεται (για τους ανώμαλους που την βρίσκουν με πατούσες δε θα μιλήσω). Όχι, εννοώ πως όταν είμαι με κάποια, πέρα από τον χαρακτήρα και τον αέρα και τις συνήθειες και την αύρα και όλα τα υπόλοιπα, θέλω να βλέπω και κάτι που μου αρέσει και οπτικά. Και όχι δεν είμαι από τους τύπους που θέλουν όλα να είναι τέλεια πάνω στον άλλο. Τελειότητα is boring. Αφού ισχύει πως οι ατέλειες δίνουν την ιδιαιτερότητα που ψάχνουμε.

Πολύ ιδιαιτερότητα όμως ρε πούστη!

Απλά θέλω όταν σκέφτομαι την αγαπητικιά μου - γαμώ, δεύτερο σερί άρθρο που την χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη - σόρρυ, εννοώ την γκόμενά μου, να μου έρχεται μία όμορφη εικόνα στο μυαλό. Όχι απαραίτητα αντικειμενικά όμορφη, αλλά να μη λέμε κιόλας ότι η εξωτερική εμφάνιση δεν παίζει ρόλο. Και αν κάποια αυτή τη στιγμή πιστεύει ότι είμαι ρηχός που δίνω σημασία στην εμφάνιση, τότε να μου απαντήσει αν θα έκανε κάτι ποτέ με κάποιoν από αυτούς:



Και θα μου πει φυσικά “Όχι γιατί αυτοί φαίνεται πόσο ηλίθιοι είναι” και μετά θα της πω “Χα, άρα η εμφάνιση, σου λέει και κάτι για τον άλλο”. Και μετά θα κάνω τον I-told-you-so χορό.
Όπως ακριβώς αυτό το πράγμα θέλω και τον εαυτό μου. Θέλω μεν να έχω γαμάτα ενδιαφέροντα, να είμαι σωστός και ενδιαφέρων στους γύρω μου και να καλλιεργώ την προσωπικότητα μου, αλλά θέλω και όταν κοιτιέμαι στον καθρέφτη να μου αρέσει αυτό που βλέπω. Ναρκισσισμός ξέρω, αλλά είμαι δίδυμος οπότε στα αρχίδια μου. Και ναι ξέρω ότι όλα αυτά είναι παροδικά. Ξέρω ότι από κάποια στιγμή και μετά είναι αναπόφευκτη η παρακμή και φθορά του σώματος. Αλλά αφού αυτή η στιγμή δεν είναι τώρα, γιατί να μην προσπαθώ να είμαι εξωτερικά όπως θέλω να είμαι; Να νιώθω και ωραία με τον εαυτό μου στην τελική, γιατί είπαμε δίδυμος είμαι, ανασφάλειες έχουμε, δόξα τω θεώ. Και όταν γεράσουμε, να φροντίσουμε να έχουμε βγάλει λεφτά για να αντισταθμίζουμε το μειονέκτημα. Άσε που λεν ότι οι γκρίζοι κρόταφοι είναι γοητευτικοί. NOT!

Ο επίμονος κηπουρός

Στην τελική, αυτό που λέω είναι πως η εμφάνιση σου είναι μέρος του ποιος είσαι οπότε δεν μπορώ να δεχθώ ότι κάποιος που δίνει έμφαση σε αυτήν είναι ρηχός - κυνικός - ωραιοπαθής ή οτιδήποτε.