Another rides the bus

Παλιότερα είχαμε γράψει για άτομα που μπορεί να γνωρίσεις στο ΚΤΕΛ. Σήμερα θα σας παρουσιάσω το αντίπαλο δέος, τα άτομα στο αστικό. Όλοι όσοι δεν είμαστε μέλη της οικογένειας Βαρδινογιάννη ή της οικογένειας Λάτση έχουμε χρησιμοποιήσει για τις ανάγκες μας, αυτό το δώρο του θεού στον άνθρωπο, αυτόν τον επίγειο παράδεισο, αυτόν τον βασιλικό τρόπο μετακίνησης, το αστικό. Στο αστικό λοιπόν βλέπεις όλες τις εκδοχές της σύχρονης ανθρώπινης φύσης μαζεμένες σε έναν χώρο. Η διαφορά του αστικού με το ΚΤΕΛ, είναι ότι θα κάτσεις για πολύ λιγότερη ώρα και δεν πρόκειται να γνωρίσεις κανένα από εκεί μεσα. Όμως, αν βρεθείς σε ένα σχετικά γεμάτο αστικό, είναι σίγουρο ότι θα δεις τις παρακάτω ειδικές ομάδες ανθρώπων, οι οποίες είναι σίγουρο ότι θα βρίσκονται σε συγκεκριμένες θέσεις και επίσης είναι σίγουρο ότι θα έχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές. Σαν να είναι όλοι τους προγραμματισμένα bots. Έχουμε και λέμε:


1.Το teen
Πρώτα από όλα να διευκρινίσω ότι όταν λέω teen, εννοώ θηλυκό teen, γιατί δύσκολα θα συναντήσεις την αρσενική του εκδοχή στο αστικό. Μάλλον επειδή τα αγοράκια έχουν μηχανάκια. Το teen θα το συναντήσεις κάθε μέρα στις ώρες 14.00-17.00 και το Σάββατο από το μεσημέρι μέχρι τις 21.00. Ειδικά άμα έχεις την ατυχία να μπεις σε λεωφορείο την ώρα που σχολάνε τα λύκεια, τότε θα νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε υγρό όνειρο κάποιου ανώμαλου. Γιατί ατυχία; Γιατί τα teen είναι από τα πιο εκνευριστικά πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις κάπου, πόσο μάλλον σε έναν κλειστό χώρο όπου είσαι υποχρεωμένος να μείνεις για κάποια ώρα. Μιλάνε στο κινητό, μιλάνε με τις φίλες τους για τον Justin Bieber, μιλάνε μόνες τους, γενικά μιλάνε. Πολύ και φωναχτά. Και γελάνε ακόμα πιο φωναχτά. Όταν τα βλέπεις και αρχίζεις να σπάζεσαι που σου χαλάνε την ηρεμία, προσπαθείς να τα δικαιολογήσεις. Είναι της ηλικίας,και εγώ έτσι ήμουν, θα μεγαλώσουν και θα ηρεμήσουν, στην τελικη δεν κάνουν κάτι τόσο κακό,απλά έτσι διασκεδάζουν, και τα λοιπά... Αλλά όταν περάσουν 5 λεπτά και συνεχίζουν να κάνουν τόση φασαρία που δεν ακούς τις σκέψεις σου, καταλήγεις να σκέφτεσαι:”έκανα υπομονή τόσην ώρα, και δεν αντέχω άλλο.Έτσι είστε; Αφού συνεχίζετε και κάνετε σαν κοκαρισμένοι πίθηκοι(αρχίζει να μ αρέσει αυτή η έκφραση), ε και εγώ θα αρχίσω να κοιτάω το 16χρονο κώλο σας και δε θα νιώσω καθόλου άσχημα”. Βρίσκονται πάντα μπροστά από τα μηχανήματα εισιτηρίων γιατί εκεί μπορείς να ενοχλείς σχεδόν όλο το λεωφορείο με τις εκνευριστικές φωνές σου.

2.Η γιαγιά
Η γιαγιά είναι ο πιο συνηθισμένος επιβάτης αστικού. Είτε γιατί δεν οδηγεί και έπρεπε να πάει στην τράπεζα να βγάλει τη σύνταξή της(την ποια;),να πάει στην εκκλησία, ή να πάει στη λαϊκή, είτε γιατί το αστικό είναι πλέον από τα λίγα μέρη που μπορεί να συναναστραφεί άλλα άτομα της ηλικίας της και να επιδοθεί στην αγαπημένη της συνήθεια, να κράζει τους νέους. Και ω θεέ αυτό ακριβώς κάνει! Κάθεται σε μία από τις τέσσερις θέσεις, που είναι οι δύο απέναντι από τις άλλες δύο, λίγο μπροστά από το κέντρο του λεωφορείου ή στις αντίστοιχες τέσσερις στο πίσω μέρος του λεωφορείου, γιατί εκεί έχει λίγο χώρο να ακουμπήσει τα μαρούλια που πήρε από το παζάρι, γιατί σε εκείνες τις θέσεις μπορεί να πιάσει συζήτηση με τις άλλες τρεις γιαγιάδες που κάθονται εκεί για τα φάρμακα που παίρνει η καθεμία, αλλά και γιατί από εκεί μπορεί να βλέπει τα teen που βρίσκονται στο δικό τους μέρος και να μονολογεί φωναχτά για το ότι αν αυτή στο καιρό της φορούσε σκουλαρίκι στη μύτη, ο πατέρας της θα την κρεμούσε από αυτό στο κελάρι or something.




3.Ο παππούς
Ο παππούς είναι τελείως διαφορετική κατηγορία από τη γιαγιά. Κατ' αρχάς κάθεται και αυτός όπου κάθονται η γιαγιάδες μόνο επειδή θέλει να τις πιάσει συζήτηση να τις κορτάρει και να θυμηθεί τα νιάτα του, που ήταν μπερμπάντης και κάθε μέρα ήταν δουλειά-καφενείο-φλέρτ με ό,τι κινούταν-σπίτι για φαϊ και το βράδυ καφενείο πάλι για κουμάρι. Συνήθως δε θα γκρινιάζει τόσο, όσο η γιαγιά, αλλά επειδή κάποιες συνήθειες δεν κόβονται, όταν τον πετύχεις στο αστικό ψιλοαπέφυγέ τον, γιατί θα μυρίζει λιγάκι τσίπουρο και άμα έχει χάσει και την μισή του σύνταξη εκείνη τη μέρα στον θανάση δε θέλει πολυ να ξεσπάσει πάνω σου. Και όταν λέω ξεσπάσει, εννοώ να κοιτά την κοτσίδα σου με τέτοιο μίσος που θα ορκίζεσαι ότι ανά πάσα στιγμή θα βγάλει την ψαλίδα, θα σε κουρέψει και μετά θα σου βάλει να κρατάς και μία πινακίδα που θα λέει “τεντυμπόης”.

4.Η μητέρα/νοικοκυρά
Η μητέρα/νοικοκυρά διακρίνεται σε δύο περιπτώσεις, σε αυτήν που έχει το παιδί μαζί της και σε αυτήν που είναι μόνη της. Και στις δύο περιπτώσεις βρίσκεται στα καθίσματα στο πίσω μέρος του λεωφορείου και αν δεν έχει βρει θέση θα σε κοιτάει στα μάτια μέχρι να της παραχωρήσεις την δικιά σου. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην της παραχωρήσεις τη θέση σου από μόνος σου, γιατί θα γυρίσει με ξινισμένο ύφος και θα σου πει:”Γιατί σηκώνεσαι; δεν χρειάζομαι θέση, δεν είμαι τόσο μεγάλη.” Άμα έχει μαζί της παίδι, δεν ξέρω γιατί αλλά θα έχει συνήθως παραπάνω από ένα και θα τα σέρνει από πίσω της, από τη στιγμή που θα μπει στο αστικό, μέχρι το μηχάνημα εισιτηρίων και από εκεί μέχρι τη θέση της. Καθ'όλη τη διαδρομή, θα λέει στο μικρότερο παιδί της να πιάνεται από κάπου, ακόμα κι αν κάθεται και το έχει στην αγκαλιά της και το σφίγγει τόσο πολύ, που φαίνεται σαν να θέλει να το τιμωρήσει που υπάρχει.

Τελικά το 2% είναι πολύ μεγάλο ποσοστό όταν μιλάμε για ποσοστά αποτυχίας της αντισύλληψης

Αν είναι χωρίς τα παιδιά, τότε κάθεται σιωπηλή στη γωνιά της, τρέμοντας την ώρα και τη στιγμή που θα πάει σπίτι και θα τα βρει να έχουν δέσει την babysitter σε μια καρέκλα και να αλωνίζουν ελεύθερα στο σπίτι. Πάλι.

5.Ο μεταλάς
Ο μεταλάς είναι ή στις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου ή στην φυσούνα. Εννοείται πως φοράει ακουστικά από όπου ακούγονται Kreator ακόμα και τρεις θέσεις παρακάτω, κοιτάει αποσβολωμένος στο άπειρο με ένα θλιμμένο βλέμμα και προσπαθεί να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο interaction με τους συνεπιβάτες του. Μάλλον γιατί απλά θέλει να φτάσει σπίτι του και να ξεσκονίσει τις D&D κάρτες του. Και όταν λέω μεταλάς, εννοώ του αρσενικού γένους, καθώς οι γυναίκες μεταλούδες όχι μόνο είναι λιγότερες αλλά και συνήθως έχουν λίγη παραπάνω εξυπνάδα/κοινωνικότητα/αυτοεκτίμηση, όποτε και δεν κυκλοφορούν σαν να βγήκαν από βίντεοκλιπ του '80 και δεν φοράνε αυτή τη θλίψη στο βλέμμα τους, όπως κάνουν οι αντίστοιχοι άντρες.
Άμα είστε άτυχοι και πέσετε στη ειδική περίπτωση του κακού μεταλά, ο οποίος αντί για θλιμμένο βλέμμα ,έχει βλέμμα που λέει:”θα τους σφάξω όλους με το τσεκούρι του μέταλ”, μην κωλώσετε. Βάλτε μία κοπέλα να του μιλήσει και κατευθείαν θα γίνει ένα γατάκι το οποίο θα βγάζει άναρθρες κραυγές στην προσπάθεια του να της μιλήσει .

6.Ο λιώμας
Ο λιώμας είναι είτε πρεζάκι είτε μπεκρής. Η διαφορά τους είναι ότι ο δεύτερος μυρίζει χειρότερα. Στο λεωφορείο θα τους πετύχεις σε οποιοδήποτε σημείο, αλλά πιο συχνά θα βρίσκονται στη διπλανή σου θέση. Το πρεζάκι συνήθως θα κάθεται ήσυχος στο κάθισμα του, πάντα έτοιμος να πέσει,και επίσης πάντα έτοιμος να σου ζητήσει ψιλά με τον πιο ευφάνταστο τρόπο(Αληθινή ιστορία:όταν μία φορά ένα πρεζάκι ζήτησε από έναν φίλο μου ψιλά για "εισιτήριο" και ο φίλος μου πήγε να του δώσει ένα εισιτήριο, το πρεζάκι γύρισε, τέρμα ξενερωμένο, και του είπε:"Ε, μη μας γαμάς τώρα ρε φίλε!" ), ενώ ο μπεκρής είναι πιο vocal τύπος. Μπορει να τραγουδάει εθνικά εμβατήρια, μπορεί να μαλώνει με γιαγιάδες αλλά συχνότερα μονολογεί στην τριπλάσια ένταση από όλους τους άλλους με αποτέλεσμα σχεδόν πάντα να αποτελεί το σόου του λεωφορείου.

7.Ο τζαμπατζής
Ο τζαμπατζής είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία,καθώς βρίσκεται πάντα ένας τέτοιος στο αστικό, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τον παρατηρείς. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός του. Κάθεται δίπλα από το μηχάνημα εισιτηρίων,ετσί ώστε να προλάβει να βγάλει εισιτήριο στη ζούλα άμα δει να μπαίνει ελεγκτής, αλλά είναι τόσο smooth στις κινήσεις του και στην παρουσία του, που είναι σαν να μην υπάρχει. Πραγματικά ξέρω άτομα που έχουν τελειοποιήσει την τεχνική του τζαμπατζιλικίου τόσο, που δεν έχουν πληρώσει ούτε εισιτήριο όυτε πρόστιμο εδώ και 3 χρόνια. Αλλά και να σε πιάσουν, σύμφωνα με υπολογισμούς μου, αν χρησιμοποιείς το αστικό δυο φορές την ημέρα, μη κόβοντας εισιτήριο και σε πιάνουν μία φορά το δίμηνο, τότε σου βγαίνει πιο φτηνά από το να έβγαζες εισιτήριο σε κάθε σου διαδρομή. Και τον τελευταίο καιρό, δεν παίζει να σε πιάσουν παραπάνω από μία φορά το δίμηνο. Πραγματικά, ξέρει κανένας τι φάση παίζει με τους ελεγκτές; Έχω να τους πετύχω πάνω από μισό χρόνο.

Και εάν σκεφτείς ότι αυτές τις ομάδες τις βλέπεις ταυτόχρονα να αλληλεπιδρούν όλες μεταξύ τους,τότε θα απορήσεις γιατί προτιμάς ακόμα να χρησιμοποιείς αυτό το είδος συγκοινωνιών από το να περπατήσεις για μίση ώρα στην παγωνιά χωρίς mp3-player.

Φιλία 101

Πρώτα από όλα, το βασικότερο ερώτημα, τι θα πει φιλία; Κάποιοι θεωρούν φίλο όποιον γνωρίζουν, άλλοι πάλι χαρακτηρίζουν φίλους αυτούς με τους οποίους βγαίνουν το σαββατόβραδο. Υπάρχουν οι μαλάκες που προσπαθούν να βγάλουν ορισμό για μια έννοια σαν την φιλία. Τέλος υπάρχουν τύποι που το παραψειρίζουν, και οι φίλοι τους μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.




Ποτέ δε θα μπορέσω να έχω τόσους φίλους, όσους αυτός ο τύπος!

Όπως καταλάβατε ανήκω στην τελευταία κατηγορία ανθρώπων και όλοι όσοι με γνωρίζετε ανήκετε στις ακόλουθες ομάδες που θα αναφέρω.

1. Ας ξεκινήσουμε από το μεγαλύτερο σύνολο, όλα τα άτομα που γνωρίζω (και συνεχίζω να τα θυμάμαι μετά τη γνωριμία μας, κάτι όχι και πολύ συχνό), τα οποία βγαίνουν από το σύνολο αγνώστων και μπαίνουν στο σύνολο των γνωστών μου

2. Παρέα για μένα είναι όλα εκείνα τα άτομα, με τα οποία περιστασιακά ή τακτικά βγαίνω μαζί τους (με τη θέληση μου και όχι από σπόντα) είτε για κανένα καφέ, είτε για καμιά μπύρα.

3. Καλές παρέες, αποτελούνται από άτομα που εκτιμώ και επιδιώκω να βγαίνω πιο τακτικά μαζί τους, από ότι με άλλες παρέες. Προφανώς αποτελούν υποσύνολο των παρεών.

4. Κολλητοί, άτομα που βγαίνεις συνέχεια μαζί τους, μιλάς συνέχεια μαζί τους, ξέρεις το παραμικρό νέο τους, ακόμα κι αν αυτό είναι το περίεργο σχήμα της κουράδας που έβγαλε το πρωί. Όλοι οι γνωστοί σου το πιθανότερο είναι να νομίζουν απλά ότι τα έχετε.

5. Τρόμπες, γνωστοί σου με τους οποίους δε γουστάρεις πολλά πάρε δώσε. Δεν είναι απαραίτητο να έχετε μαλώσει. Μπορεί απλά να σου τη σπάνε ή απλά να μην ταιριάζουν τα χνώτα σας.

6. Αντιπαθείς, ειδικά άτομα στην κατηγορία τρόμπες, μπορεί να είναι ακόμα και εχθροί σου. Τους αντιπαθείς/μισείς, είναι αμοιβαίο και συνήθως έχετε και προϊστορία. Π.χ. σου είχε κλέψει τη σβήστρα στην τρίτη δημοτικού!

7. Φίλοι, προφανώς δεν ανήκουν στα σύνολα 5 και 6, αλλά μπορεί να είναι διάσπαρτοι σε όλες τις άλλες κατηγορίες, ναι θα είναι κυρίως στις κατηγορίες 3 και 4 αλλά όχι μόνο εκεί απαραίτητα.





Τώρα, τι είναι οι φίλοι; Είναι τα άτομα που αγαπάς, και είσαι έτοιμος να τα βάλεις πάνω από τον εαυτούλη σου,και για όποιον του ακούγεται εύκολo να τον πληροφορήσω ότι δεν είναι. Tο μόνο που μπορείς να ελπίζεις από άτομα που θεωρείς φίλους σου είναι να νιώθουν το ίδιο για σένα. Η δεύτερη ελπίδα σου είναι, όταν θα κληθείς να αποδείξεις ότι τον βάζεις πάνω από σένα, να μπορέσεις να το αποδείξεις εμπράκτως, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Οπότε για μένα όποιος έχει διψήφιο αριθμό φίλων, και δε μιλάω για τους φίλους στο facebook, απλά δεν εκτιμάει την φιλία όσο εγώ...





Αγαπημένη κατάσταση όταν τρώω χυλόπιτα από καμιά γκόμενα και πετάει την υπερατάκα, "σε βλέπω σαν φίλο!". Yeah right, γνωριζόμαστε 2 ραντεβού και με βλέπεις σαν φίλο, well guess what, I DON'T! Η μπιχλίτσα ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού ενός φίλου μου (μιαμ!) σημαίνει πιο πολλά για μένα από σένα (εξαιρούνται οι μουνόδουλοι)!

Και επειδή παραέγινε βαρύ το άρθρο, και μιας και μίλησα για γκόμενες, ήρθε η ώρα να γελάσουμε...

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Πιστεύω ότι οι γυναίκες, είστε εντελώς ανίκανες να καταλάβετε την ειλικρινή, αντρική φιλία. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ δύο γυναίκες που να είναι φίλες και να μπορώ να τις συγκρίνω με δύο άντρες φίλους, βασικά άκυρο κάθε κανόνας έχει και λαμπρές εξαιρέσεις, ξέρω δύο. Τέλος πάντων, κατά τα άλλα η γυναικεία φιλία είναι ποντιακό ανέκδοτο, έχω δει κοπέλες που φαινομενικά ήταν υπερφίλες και έριχναν η μία στην άλλη περισσότερο backstab από όσο έριχνα εγώ στον Tiebreaker όταν παίζαμε Quake III!




Ήθελα να τους πάρω δώρο από μία τέτοια!

Το πιο αστείο της υπόθεσης ήταν ότι έρχονταν και οι δύο σε μένα εναλλάξ και κράζαν η μία την άλλη, αλλά όταν ήταν μαζί όλα μέλι - γάλα! ΒΡΕ ΟΥΣΤ! Αν και μπορώ να πω ότι αυτή η κατάσταση με βοήθησε να καταλάβω την έννοια της λυκοφιλίας, μίας λέξης που για μένα μέχρι τότε ήταν ακατανόητη. Και όπως έχω ξαναπεί, μέχρι να καταλάβετε το 25th hour, και γιατί ένας άντρας θα κλάψει γουστάρει με αυτή την ταινία, δεν έχετε ιδέα για τη δύναμη της φιλίας μας.




Για να σας σοκάρω λίγο ακόμα τις γυναίκες, όπως δεν υπάρχει Άι-Βασίλης, έτσι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΙΛΙΑ ΑΝΤΡΑ-ΓΥΝΑΙΚΑ. Αν πιστεύετε ότι έχετε κάποιο φίλο τα ενδεχόμενα είναι τα εξής:

80% Σε γουστάρει/θέλει να σε πηδήξει.

10% Η προσωπική μου εκτίμηση του ποσοστού των gay στην Ελλάδα, δεν λαμβάνονται υπόψιν ως άντρες, πιθανότατα λέει αλήθεια και σε θέλει για φίλη.

9% Σε γούσταρε/ήθελε να σε πηδήξει και τώρα για κάποιο λόγο δεν ξεκόβει μαζί σου. Μπορεί να του θυμίζεις κάτι, να θέλει περιστασιακά να θυμάται το σχήμα των βυζιών σου, κάτι τέλος πάντων.

1% Έπεσες στην εξαίρεση, λέει αλήθεια, δεν ξέρω γιατί, αλλά λέει αλήθεια! Πώς θα το καταλάβεις; Έλα μου ντε, good luck with that... Ένας τρόπος θα ήταν να πας στο σπίτι του μόνη σου, αν δεν προσπαθήσει να σε πηδήξει, ΜΑΛΛΟΝ λέει αλήθεια!



Και τώρα ένα μεγάλο ερώτημα. Σκοτώνει η απόσταση τη φιλία; Άποψη μου, όχι. Οι φιλίες που θα χαθούν λόγω απόστασης, κατά την προσωπική μου εκτίμηση δεν ήταν φιλίες. Ήταν μία σχέση κάπου ανάμεσα σε καλή παρέα και κολλητού, στην οποία λανθασμένα αποδόθηκε ο τίτλος της φιλίας. Μία φιλία σαν αποτέλεσμα του χρόνου και της απόστασης για μένα μπορεί μόνο να αλλάξει περιοχή στο διάγραμμα. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει να μετακινηθεί από το σύνολο των κολλητών, σε αυτό των γνωστών... Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αυτό το άτομο δεν είναι πλέον φίλος σου, δε νοιάζεσαι γι αυτόν και τα νέα του σου είναι αδιάφορα, και σε καμία περίπτωση δε θα νιώσεις αμήχανα αν τον δεις ακόμη και μετά από μία δεκαετία.

Έχω παρατηρήσει ότι πολλά άτομα δυσκολεύονται να πουν σ' αγαπώ σε άλλους. Εγώ ποτέ δεν είχα τέτοια προβλήματα, αγαπώ όλον τον κόσμο.


Άμα έχω πιει και δύο ποτηράκια, τότε τον υπεραγαπώ!

Μέχρι τουλάχιστον να σταματήσει να το αξίζει... Ωστόσο, θα δυσκολευτώ υπερβολικά πολύ να βάλω κάποιον στην περιοχή των φίλων μου και ακόμα περισσότερο να παραδεχτώ ότι είναι εκεί.

Πώς η Pop Κουλτούρα Καταστρέφει τις Ζωές μας

Τη σημερινή εποχή ο κάθε άνθρωπος είναι συνέχεια αντιμέτωπος με διλήμματα. Είναι μια εποχή διαφορετική από τις άλλες όσο τα '50s με τα '70s, με την μοναδική σημαντικότερη διαφορά του internet και των smartphones, για να κουβαλάμε το internet παντού μαζί μας. Αυτά μας έχουν φέρει πιο κοντά στον πολιτισμό κατά μιαν έννοια, καθώς κάθε κομμάτι αυτού του αφηρημένου καμβά που αποκαλούμε pop κουλτούρα, η οποία πλέον φαίνεται να ορίζει τη σύγχρονη ιστορία, βρίσκεται ένα click ή tap μακριά, να 'ναι καλά οι καφετέριες με wifi που σε ακραίες περιπτώσεις μας αποτρέπουν από το να κάνουμε αυτό ακριβώς που προσπαθούμε να κάνουμε όταν βγαίνουμε. Ένας από τους λόγους για τους οποίους βγαίνω είναι για να αποδράσω από το internet και δεν θέλω δωρεάν wifi στις καφετέριες που πηγαίνω. (Εντάξει, δεν το πιστεύω αυτό, το τζάμπα wifi είναι το αγαπημένο μου είδος wifi και πιστεύω ότι έχω την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση - I am a master of my own bladder internet cravings). Πώς λοιπόν αυτά τα καινούρια, γαμάτα πράγματα είναι δυνατόν να μας κάνουν κακό, θα μου πεις, αφού ο Barney Stinson μας δίδαξε ότι new is always better; Κούνια που σε κούναγε, θα σου πω... Το "κακό" υποτιμάει την πραγματική ζημιά που η pop κουλτούρα μπορεί καταφέρει στον μοντέρνο κόσμο και ιδού γιατί:


1. Με πρωτοπόρο το Karate Kid, κάθε ταινία που θέλει να μας εμπνεύσει με μια μνημειώδη επιτυχία χρησιμοποιεί μοντάζ. Ξέρετε τη ρουτίνα: ο πρωταγωνιστής είναι πολύ κακός σε κάτι, οπότε υπάρχει μια πεντάλεπτη σκηνή στη μέση της ταινίας που τον δείχνει να προπονείται ενώ από πίσω παίζει το Eye of the Tiger και μετά είναι ξαφνικά υπεργυμνασμένος, υπερέμπειρος ή ο Rocky.

Άπλετος ελεύθερος χρόνος, μια βιντεοκάμερα και μισής ώρας δουλειά και τώρα όλοι νομίζουν ότι είμαι πραγματικός νευροχειρουργός!

Πλέον το μυαλό μας έχει φτάσει να αποδέχεται αυτήν την αναστολή της δυσπιστίας ως κανόνα του σύμπαντος, με αποτέλεσμα να υποτιμάμε την ποσότητα της δουλειάς που απαιτείται για οτιδήποτε αξιόλογο. Ο καθένας έχει στο μυαλό του περίπου πόση προσπάθεια χρειάζεται για πάρει το πτυχίο του, να πετύχει στην δουλειά του ή να γυμνάσει το σώμα του, προκύπτει όμως ότι αυτή η εκτίμηση πέφτει πολύ εκτός της πραγματικότητας. Και από τη στιγμή που δεν πετυχαίνουμε ενώ σύμφωνα με τις λάθος προσδοκίες μας σκοτωνόμαστε στην δουλειά, πρέπει κάποιος να φταίει, πέρα απ' τον εαυτό μας φυσικά, που δεν έχουμε καταφέρει όσα θεωρούμε ότι το σύμπαν μας χρωστάει να πετύχουμε (η κυβέρνηση, οι μετανάστες, η γαμημένη κακή μας τύχη κλπ). Στην πραγματικότητα για να γίνουμε ειδικοί σε κάτι υπολογίζεται ότι πρέπει να αφιερώσουμε σ'αυτό περίπου 10.000 ώρες εξάσκησης. Πάρτε ένα λεπτό για να χωνέψετε την ιδέα. Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 3 ώρες την μέρα για δέκα χρόνια. Και σαν αυτό να μην είναι αρκετό, πλέον βρισκόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με τόσες πολλές διαφορετικές ασχολίες, ευγενική χορηγία της pop κουλτούρας, που οι 10.000 ώρες από βουνό γίνονται το ίδιο το γαμημένο Everest...

2. Το σημερινό lifestyle των άπειρων περισπασμών μας έχει καταντήσει σαν ζαβλακωμένα χρυσόψαρα καθώς προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε όσο περισσότερα πράγματα χωράει η μέρα μας σε μια προσπάθεια να διώξουμε αυτήν την διαολεμένη βαρεμάρα.

Η ανθρώπινη προσοχή είναι ένα παντοδύναμο όπλο το οποίο χρησιμοποιείται καθημερινά εναντίον μας ακριβώς λόγω της προσωρινής φύσης της. Μπορεί να είμαστε καταπιασμένοι με το αγαπημένο μας πράγμα στον κόσμο αμελώντας πείνα, σωματική δυσφορία και υποχρεώσεις και αρκεί απλά να χτυπήσει το τηλέφωνό μας, να ακουστεί ένας δυνατός θόρυβος απ' έξω ή, πιο ύπουλα, να γλιστρήσει μια σκέψη στο μυαλό μας (ξέχασα να κατεβάσω το καινούριο Dexter!) και ξαφνικά, έστω και για μία στιγμή, έχουμε ξεχάσει τι γαμημένη δουλειά είχαμε με εκείνο το tab που πριν 5 λεπτά ανοίξαμε στον firefox γιατί το άρθρο στο άλλο tab είχε ένα link στην wikipedia και από 'κει που ψάχναμε πώς λέγεται ο drummer των Soundgarden (Matt Cameron) καταλήξαμε να κάνουμε επιδρομή στις φανταχτερές μπλε λεξούλες που μάλλον λένε κάτι ενδιαφέρον και τελικά να μαθαίνουμε πότε δημιουργήθηκε το πρώτο πετάλι για την κάσα (το 1909 από την Ludwig & Ludwig Co.) και να φρεσκάρουμε τις γνώσεις μας για την μετάδοση του ήχου (με διαμήκη κύματα μέσα από αέρια, υγρά και πλάσμα, και με εγκάρσια κύματα μέσα από στερεά).

Πριν το 1909 όταν ένας drummer αποφοιτούσε από τους κουβάδες και τα τηγάνια αναβαθμιζόταν σε αυτό.

Και αυτό δεν είναι τίποτα, γιατί αν τελικά σταματήσουμε να ανοίγουμε tabs και πιάσουμε να διαβάζουμε πραγματικά, θα σιχαθούμε πριν καν τελειώσει η πρώτη σελίδα, επειδή ακριβώς έχουμε ξεχάσει πώς να εστιάζουμε. Άρα εξυπακούεται ότι κάθε καλός διαφημιστής/τύπος-που-φτιάχνει-trailer θα ξέρει πώς να παίξει με την προσοχή μας γιατί ο μισθός που παίρνει κάθε μήνα είναι συνάρτηση του πόσους από μας θα καταφέρει να σηκώσει από το διάβασμα για να αγοράσουμε αυτό που πουλάει. Κάθε τηλεοπτική σειρά πλέον έχει το γνωστό "Previously on kaka maka" με σκηνές από προηγούμενα επεισόδια, γιατί θεωρείται δεδομένο ότι από τη μία βδομάδα στην επόμενη δεν θα θυμόμαστε τι έχει συμβεί στην αγαπημένη μας σειρά, αφού έχουν μεσολαβήσει άπειρες ασχολίες/ενδιαφέροντα/αποσπάσεις. Η ύπαρξή τους επίσης προκαλεί την δική μας επανάπαυση στο γεγονός ότι δεν χρειάζεται να θυμόμαστε, και ο κύκλος συνεχίζεται. Και φυσικά η έκθεσή μας στην αγγλική γλώσσα σε καθημερινή βάση δεν σταματάει μόνο με το internet και τη wikipedia...

3. Αν βρίσκεσαι στην ηλικιακή ομάδα των ανθρώπων που δεν έχουν θανάσιμο φόβο της τεχνολογίας τότε βρίσκεσαι στην ιδιαίτερα ευχάριστη θέση να μην χρειάζεται να υπομείνεις την πιο σιχαμερή στοίβα κουραδιών που έχει να μας προσφέρει η Ελλάδα: την τηλεόρασή της.

Στοιχηματίζω το αριστερό μου παπάρι ότι πλέον ξέρεις τι θα πει torrent και πώς να το ανοίξεις (μάζεψε το τιρμπουσόν, γιαγιά) για να απολαύσεις κάθε πτυχή της αμερικανικής και όχι μόνο, τηλεόρασης παρόλο που δεν βρίσκεσαι στην Αμερική και δεν έχεις τηλεόραση. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, ο κάθε άνθρωπος πρέπει να καλύψει τις ανάγκες του για ξύσιμο και η αμερικανική τηλεόραση αν μη τι άλλο έχει τον απαραίτητο προϋπολογισμό να είναι γυαλιστερή και όμορφη ώστε να μας τραβάει την προσοχή και άπειρα "cliffhangers" για να συνεχίζει να την κρατάει. Αυτό σημαίνει ότι μια πολύ αργή μέρα που κανείς δεν θα έχει λεφτά για έξω, που θα είμαστε άρρωστοι ή που θα πρέπει να αρχίσουμε διάβασμα επιτέλους γιατί η εξεταστική ξεκινάει σε δυο βδομάδες, δηλαδή θα την βγάλουμε σπίτι βλέποντας σειρές και ταινίες όλη μέρα, το αυτί αρχίζει να κολλάει στις αγγλικές λέξεις και σε έννοιες που δεν έχουν απευθείας μετάφραση στα ελληνικά. Το "point" φυσικά του να μαθαίνουμε ξένες γλώσσες είναι το να αφομοιώνουμε αυτές τις νέες έννοιες ώστε στο τέλος να μπορούμε να μιλήσουμε καλύτερα την δική μας γλώσσα αντί για ένα περίεργο αμάλγαμα όπου προτεραιότητα έχει όποια λέξη πετάγεται πρώτη στο μυαλό μας. Αφήστε αυτές τις μαλακίες περί συνεννόησης με άλλους λαούς, γιατί παντού μπορείς να συνεννοηθείς με αγγλικά και αν δεν μπορείς, μάλλον βρίσκεσαι κάπου που δεν θα έπρεπε και τρέξε γρήγορα, γιατί κάποιος σου κλέβει το νεφρό και μέρος του συκωτιού σου αυτή τη στιγμή. Συμβαδίζοντας με τους καιρούς, έχει μάθει και το κάθε κουραδιάς κουράδι τι σκατά θα πει "concept", και το σπαμμάρει σε κάθε ευκαιρία που (νομίζει ότι) ταιριάζει γιατί είναι "edgy" και "cool", με πρώτους απ' όλους τους αυτοαποκαλούμενους "celebrities" της τηλεόρασης, που έχουν χτυπηθεί στ' αυτιά από την κρίση μέσης ζωής (όχι ηλικίας -- τα 8 από τα 15 λεπτά διασημότητας έχουν περάσει) και προσπαθούν να ξανανιώσουν νέοι και ωραίοι και φρέσκοι χρησιμοποιώντας εσφαλμένα αυτή τη "slang" που την μιλάνε οι πιτσιρικάδες...

4. Αυτοί οι δήθεν διάσημοι ρίχνουν το επίπεδο για όλους εμάς γιατί είναι αρκετό το να τοποθετείς στόμια μπουκαλιών (σαμπάνιας) σε στόμια μηρών (μουνιά) και να ακολουθείς τις συμβουλές του δικηγόρου σου (deny deny deny) στέλνοντας εξώδικα σε όποιον σε αποκαλέσει πορνοστάρ ή να είσαι καθυστερημένος και να προσποιείσαι ότι τραγουδάς για να πετύχεις (φαινομενικά) σ' αυτό το παιχνίδι της ζωής. Εδώ που τα λέμε αφού ο Βας Βας κατάφερε να κάνει τέτοια επιτυχία τραγουδώντας, δεν νιώθουν τουλάχιστον λίγο καλύτερα οι επίδοξοι τραγουδιάρηδες που ξευτιλίζονται στο X-Factor αντί να γίνουν κι αυτοί μέρος της κάπως-ταλαντούχας μάζας; Τουλάχιστον έχουν αποφύγει μια σφαίρα που πονάει αποτυγχάνοντας αντί να πετύχουν για αρχή και μετά να πουλήσουν λιγότερα άλμπουμ από τον Κάτμαν.

This fucking guy.

Αυτοί οι τύποι και τύπισσες πλασάρονται σύμφωνα με συμφέροντα από την τηλεόραση ως φωτεινά αστέρια που σηματοδοτούν την επιτυχία μόνο και μόνο γιατί εμφανίζονται στο γυαλί και προφανώς το σχέδιό τους πιάνει, αφού έχουμε επιτρέψει να υπάρχουν ακόμα με την προσοχή που τους δίνουμε. Ταυτόχρονα αυτοί περνάνε τις αξίες τους στον κόσμο καθώς, για να είναι στην τηλεόραση, είναι πιο σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι από μας. Σκεφτείτε το εξής σενάριο, μια ακόμα φτωχή οικογένεια με τον ηθικά άκαμπτο Eddard Stark για πατέρα να παίρνει στην αρχή του μήνα τους δύο μισθούς (924 ευρώ μετά φόρων) ενώ ειδήσεις παίζουν στην τηλεόραση από πίσω και η μικρή του κόρη να έρχεται και να λέει:
- Μπαμπά εμείς πληρώνουμε φόρους;
- Εννοείται παιδί μου. Εμείς δεν είμαστε κλέφτες. Η τιμή πάνω απ' όλα. Ο χειμώνας έρχεται.
- Μα αν τους πληρώσουμε θα έχεις μετά λεφτά για το ποδήλατο που σου ζήτησα για τα προηγούμενα γενέθλιά μου;
- Δεν μπορούμε κορίτσι μου να πάρουμε ποδήλατο. Εγώ σταμάτησα να παίρνω ακόμα και λεωφορεία όταν διπλασίασαν τις τιμές των εισιτηρίων! Πρέπει να έχουμε να φάμε γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε δύναμη να υποστηρίξουμε την τιμή μας! Όταν στα παπούτσια σου τρυπήσει η σόλα από το περπάτημα έλα να σου δώσω το χοντρό ζευγάρι κάλτσες μου..

Είναι από βαλυριανή τρίχα ανταρόλυκου.

..Και την ίδια στιγμή στην απέναντι γωνιά οι ειδήσεις αναλύουν πώς η Τζούλια Αλεξανδράτου κέρδισε επιπλέον 300.000 ευρώ επειδή η τσόντα της τιμολογήθηκε με 4.5% ΦΠΑ ως προσφορά περιοδικού. Happy future bitches! Φυσικά, όλοι αυτοί οι τρόμπες δεν θα υπήρχαν αν δεν είχαν ένα τόσο διαδεδομένο μέσο προβολής...

5. Διόλου ευκαταφρόνητο μερίδιο της ευθύνης πέφτει στις τηλεοπτικές εκπομπές που έχουν καταφέρει, παρά όλα τα προγνωστικά, να τους αναδείξουν και να τους μετατρέψουν σε κομμάτι της πραγματικότητάς μας. Νομίζω ότι είναι ευρέως γνωστό ότι τα νούμερα στην τηλεόραση προκαλούνται από το φόβο και το δράμα πολύ περισσότερο απ' ότι με χαρούμενες feel-good ιστορίες. Επίσης το συναισθηματοκεντρικό new age κίνημα και η κουλτούρα της εξομολόγησης που δημιούργησε η Oprah πριν καμιά εικοσπενταριά χρόνια έγινε αρχικά ο λόγος που η μισή Αμερική άρχισε να πηγαίνει σε ψυχολόγους, και δημιούργησε το αίσθημα ότι κάθε πρόβλημα που μπορεί να έχει κάποιος είναι ευγενές και φυσιολογικό και πρέπει να ακουστεί, λες και μας καίγεται καρφί για τους νταλγκάδες τρίτων. Αυτό φυσικά δεν είναι κακό στη βάση του, αφού είναι η φυσική συνέχεια της αναμόρφωσης των παρωχημένων πλέον, αλλά μοναδικών σταθερών ηθικών/κοινωνικών/σεξουαλικών αξιών που είχαμε μέχρι τότε (10 εντολές και τα ρέστα) η οποία ξεκίνησε κάπου το 1960, αλλά υπό το πρίσμα της κερδοφορίας τα δύο αυτά στοιχεία εκμεταλλεύεται η pop κουλτούρα για να τραβήξει κοινό και αυτά είναι που ευθύνονται για πολλές από τις χειρότερες εκπομπές που υπάρχουν σήμερα στην τηλεόραση: τρομολαγνικά μεσημεράδικα που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το fast food και η ροκ μουσική και τα video games είναι ο διάβολος, απελπιστικές σειρές με κριτές που εκμεταλλεύονται ένα δήθεν επιτυχημένο καλούπι για να παράγουν καθόλου ευφάνταστα τραγουδάκια-ρεφρέν καθώς και την εγγενή ευθυμία του να βλέπεις ανθρώπους να failάρουν, και το παντοτινό κατακάθι της τηλεόρασης, τις reality σειρές, που καταφέρνουν να τα συνδυάσουν και τα δύο με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

Και με τους χειρότερους δυνατόν κάγκουρες.

Σίγουρα, δεν είναι όλα τα προγράμματα βγαλμένα μόνο από την απληστία των tv executives και την έμφυτη ανάγκη όλων μας να βλέπουμε ανθρώπους να failάρουν με ακόμα περισσότερους (και περισσότερο) εξευτελιστικούς τρόπους, αφού συνήθως αναλαμβάνουν το ευγενές καθήκον να μας προειδοποιήσουν για πραγματικούς κινδύνους ή να μας προσφέρουν ευκαιρίες για ανάδειξη κι έτσι να μας κινητοποιήσουν να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας και να πάρουμε κάνα ρίσκο πού και πού, έτσι γιατί, ζήσε λίγο ρε αδερφέ, αλλά το μήνυμά τους δυστυχώς δεν κολλάει γιατί διαισθανόμαστε την υποκρισία τους και προφανώς δεν μπορούμε να ακούσουμε κάποιον που δεν πιστεύει ο ίδιος αυτά που λέει...

6. Στον δρόμο που χάραξαν αυτές οι καταραμένες σειρές και εκπομπές ξεπετάγονται σιγά-σιγά και τα τρισκατάρατα sequel τους. Η βιομηχανία της διασκέδασης, είτε λέγεται σινεμά είτε τηλεόραση ή video games ή μουσική, τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε ένα τέλμα όπου η δημιουργικότητα και η διάθεση για καινοτομία δεν υφίσταται και η απόδειξη βρίσκεται παντού τριγύρω: τα τελευταία blockbuster ήταν μεταφορές από κόμικς ή βιβλία (όλες οι ταινίες της Marvel, το Twilight κλπ) ή sequels (οι Πειρατές της Καραϊβικής 5 είναι ήδη στα σκαριά), τα τελευταία hits στα Τοπ Ντεμέκ είναι αναμασήματα της ίδιας pop μαλακίας (πότε επιτέλους θα προσλάβουν πραγματικούς drummers για τα beatάκια μπας κι ακούσουμε κάνα σοβαρό groove?), τα τελευταία games που πούλησαν αξιόλογα ήταν ξεδιάντροπα sequels.. Για την τηλεόραση δεν είναι ακριβώς καινούρια η μόδα, όταν πέτυχε εμπορικά το Big Brother 1 ξαφνικά γεμίσαμε ένα κάρο πεταμένα reality που δεν άντεξαν περισσότερο από το hype που προηγήθηκε. Η μόδα αυτή αναπόφευκτα συνεχίστηκε με απαράδεκτες μεταφορές αμερικανικών σειρών (Με Λένε Βαγγέλη), "ατυχείς" ονομασίες σειρών - νομίζω ότι η ελληνική σειρά Φιλαράκια είχε περισσότερο τυχαίο παρά σταθερό κοινό, από άτομα που έβλεπαν το πρόγραμμα και περίμεναν να δουν Friends - και ατελείωτες επαναλήψεις (γιατί παίζει ακόμα το Καφέ της Χαράς;), ενώ κάθε δημοφιλής εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση αυτή τη στιγμή είναι κόπια μιας αμερικανικής, καθώς ακολουθούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Aμοιβάδας σαν βλαμμένοι πίθηκοι με κόμπλεξ κατωτερότητας σε μια προσπάθεια να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μπορούμε να συμβαδίσουμε με τις υπόλοιπες πρωτοκοσμικές χώρες. Και το χειρότερο είναι ότι το κίνημα αυτό δεν περιορίζεται στον τομέα της ψυχαγωγίας/διασκέδασης, πόσα iPhone που κοστίζουν 600 ευρώ πρέπει να βγούνε μέσα σε ένα χρόνο για να γαμοσταυρίσει ο κόσμος την Apple που μας δουλεύει ψιλό γαζί;

Αυτό είναι το iPhone, μέχρι 16GB χωρητικότητα, 2MP φωτογραφική, βι... ούπς, ξεχάσαμε να βάλουμε βιντεοκάμερα, χαχα! Δεν πειράζει, θα ξαναπροσπαθήσουμε του χρόνου!

Οι παραγωγοί ανά τον κόσμο πήραν μια επιτυχημένη στρατηγική μάρκετινγκ (brand loyalty) και την ξεχείλωσαν σε σημείο που δεν αφήνουν στους εαυτούς τους περιθώρια για κάτι διαφορετικό ενώ στον αντίποδα, εμείς σαν παρωπιδιασμένα πρόβατα θα τρέξουμε πίσω από οτιδήποτε είναι οικείο και μας είχε κάνει εντύπωση πριν από 10 χρόνια, γιατί για να υπάρχει ακόμα πρέπει να αξίζει, έτσι...;


Με λίγα λόγια, σιγά σιγά θα φτάσουμε σε ένα σημείο που η ζωή θα μας φαίνεται τόσο εκνευριστικά δύσκολη που θα θέλουμε να βρίσουμε με λέξεις που δεν θα μας έρχονται όλους αυτούς τους μαλάκες στην τηλεόραση που κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, χωρίς να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε τίποτα γιατί θα είναι πολύς ο κόπος και μεγάλο το ρίσκο, ενώ θα καταλύεται η γνώση ως καλλιέργεια του μυαλού ώστε οι μορφωμένοι και διαβασμένοι δεν θα θεωρούνται πια οι πιο έξυπνοι ανάμεσά μας, απλά οι πιο χρήσιμοι συμπαίχτες στο Trivial Pursuit.

Oh, wait...

Getting things done

Αν τα άτομα που με ξέρουν, απαριθμήσουν τρία χαρακτηριστικά μου,η πλειονότητα θα έχει το παρακάτω στις απαντήσεις της. Είμαι τεμπέλης. One lazy motherfucker,όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου.

Η γιαγιά μου είναι από το Wisconsin

Έτσι ήμουν πάντα και φαντάζομαι πως και για το υπόλοιπο της ζωής μου, πάντα θα διακατέχομαι από μία τάση να κωλοβαρέσω. Πίστευα ότι είναι κάτι σαν αρρώστια, πραγματικά. Ή σαν γονίδιο. Στο μυαλό μου, αυτοί που έχουν το γονίδιο της τεμπελιάς είναι πιο επιρρεπείς από τους υπόλοιπους να πουν από μέσα τους ”Μην κάνεις κάτι σήμερα,εάν μπορείς να το κάνεις αύριο”. Αυτή η φράση με έχει αποτρέψει πολύ συχνά από το να κάνω πολλά , ειδικότερα από τότε που έφυγα από σπίτι μου για να σπουδάσω οπότε και έφυγα από την φάση που κάνεις πράγματα επειδή σου το λένε οι γονείς σου. Με το που γεύτηκα λοιπόν αυτό το υπέροχο πράγμα που λέγεται πραγματκή ελεύθερη βούληση, η τεμπελιά μου πολλαπλασιάστηκε. Πάντα θα έβρισκα τρόπο να πείσω τον εαυτό μου να αναβάλει τις απαραίτητες ενέργειες για την τήρηση των υποχρεώσεών μου, ακόμα κι αν βρισκόμουν στην υποθετική κατάσταση να παραδίδω μία εργασία την επόμενη μέρα και να μην έχω ανοίξει βιβλίο. Ακόμα και τότε, όλη μέρα θα έλεγα στον εαυτό μου:”Έχεις ακόμα χρόνο,παίξε λίγη Dota ακόμα”, το οποίο τις περισσότερες φορές θα οδηγούσε στο αποτέλεσμα να φτάσουν μεσάνυχτα και εγώ ξαφνικά να συνειδητοποιήσω ότι δεν μου φτάνει ο χρόνος, οπότε και θα εγκατέλειπα την προσπάθεια πριν καν την ξεκινήσω.

Πληροφορίες λένε ότι οι θεοί έστειλαν την Dota στους ανθρώπους για να τους τιμωρήσουν για την αλαζονία τους και έτσι τους καταδίκασαν σε αιώνιο κωλοβάρεμα

Έτσι τα πρώτα πέντε χρόνια της φοιτητικής μου καριέρας ήταν γεμάτα με ελεύθερο χρόνο με μερικές ξαφνικές περιόδους διαβάσματος.
Οπότε το ότι μπήκα αισίως στον έκτο μου χρόνο ως φοιτητής με 8 ακόμα μαθήματα για πτυχίο, δεν είναι και πολύ παράλογο. Και επειδή το ενδεχόμενο να μην πάρω πτυχίο ούτε τον Φεβρουάριο δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι, αποφάσισα να ασχοληθώ όσο πιο ενεργά γίνεται με τη σχολή μου, έστω και για πέντε μήνες. Πράγμα που σημαίνει καθημερινές παρακολουθήσεις, εργασίες, και διάβασμα. Σαν να μην έφτανε αυτό μου ήρθε μία πρόταση για μία part-time δουλειά που με ενδιέφερε και επειδή τέτοιες ευκαιρίες πλεόν δε έρχονται πολύ συχνά, την αποδέχτηκα. Οπότε εδώ και ενάμιση μήνα και για τους επόμενους τρεις, έχω την υποχρέωση να είμαι ένας σωστός φοιτητής και ένας σωστός εργαζόμενος. Σαν πολλές υποχρεώσεις δεν είναι αυτές για έναν τεμπέλη;
Οι πρώτες δύο βδομάδες, ήταν από τις πιο κουραστικές της ζωής μου. Σωματικά και ψυχολογικά. Σωματικά γιατί για να προλάβω και να δουλεύω και να διαβάζω και να παρακολουθώ τα πρωινά μαθήματα, αναγκαζόμουν και κοιμόμουν έξι ώρες την ημέρα και ψυχολογικά γιατί κάθε λεπτό “τρεξίματος” που περνούσε εγώ αναπολούσα τον καιρό που ο ελεύθερός μου χρόνος σε μία μέρα ήταν ίσος με τον χρόνο που έμενα ξύπνιος. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα που ήμουν λίγο πιο χαλαρός, τα πέρασα στο σπίτι μου κάνοντας τίποτα και προσπαθώντας να επανορθώσω για το χαμένο κωλοβάρεμα της εβδομάδας. Οπότε ούτε λόγος για βραδινές εξόδους, και γενικότερα δημιουργικές δραστηριότητες. Στο τέλος των δύο εβδομάδων, ήμουν σίγουρος ότι ήμουν στα πρόθυρα υπερκόπωσης.
Όμως μετά κάτι έγινε. Με το που συνήθισα λιγάκι το φορτωμένο μου πρόγραμμα, άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να αναπολώ τον χαμένο μου χρόνο και στην τελική εφόσον έχω μπει στον χορό, πρέπει να πω με ντέρτι“Άαααλα”και να την ρίξω την ζεμπεκιά μου. Και σταδιακά, όχι μόνο ξεκίνησα να ακολουθώ τις υποχρεώσεις μου αδιαμαρτύρητα αλλά συνειδητοποίησα ότι άρχισα να έχω περισσότερη ενέργεια και όρεξη γενικά. Αν μου έλεγαν τς δύο πρώτες εβδομάδες να γράψω άρθρο για το μπλογκ, θα γελούσα κοροϊδευτικά και μετά θα έπεφτα κάτω από εξάντληση στην ιδέα και μόνο ότι πρέπει να βρω ελεύθερο χρόνο για το άρθρο. Μετά από την αρχική περίοδο προσαρμογής όμως, κατάφερα και έγραψα τέσσερα άρθρα και έβαλα και στοίχημα με τον εαυτό μου να αυξήσω την παραγωγικότητά μου. Σαν να μην έφτανε αυτό, κατάφερα να στριμώξω στον λιγοστό ελεύθερό μου χρόνο μία νέα ασχολία, ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο. Και για κερασάκι στην τούρτα του τωρινού μου multitasking ξεκίνησα να βγαίνω ξανά το βράδυ. Και όχι μόνο τα σαββατοκύριακα. Τον τελευταίο μήνα έχω βγει τέσσερις φορές σε καθημερινή, ενώ την επόμενη μέρα είχα ξύπνημα στις 8. Αυτό, σωματικά ήταν λίγο επίπονο, αλλά το σημαντικό ήταν ότι ψυχολογικά είχα καραγουστάρει που μπορούσα να έχω μία δύσκολη και κουραστική ημέρα από τις 9 μέχρι τις 9 και μετά να πήγαινα για μπύρες, να κοιμόμουν στις 3 και την επόμενη μέρα να έτρεχα πάλι από τις 9 μέχρι τις 9. Πλέον σκέφτομαι ότι ωραία είναι να κάθεσαι και να το ξύνεις μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σου, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό όλη μέρα. Άμα το άκουγε αυτό ο παλιός μου εαυτός θα έλεγε:”Τιιιιιιιιιι!Ποιος το είπε αυτό;Εγώ πώς το κάνω δηλαδή;”
Θέλω να δω αν θα κρατήσει όλη αυτή επιπλέον ενέργεια και πόσο. Πλέον είμαι κοντά στο να αναθεωρήσω κάποια πράγματα στη θεωρία μου για την τεμπελιά. Παλιότερα θα έλεγα,ότι βαριόμουν να κάνω πράγματα επειδή ήμουν τεμπέλης. Πλέον υποπτεύομαι ότι είναι το αντίθετο. Είσαι τεμπέλης ΕΠΕΙΔΗ δεν κάνεις πράγματα. Και μετά η τεμπελιά γεννάει τεμπελιά, φαύλος κύκλος. Όταν για παράδειγμα, είχαμε να ανανεώσουμε το μπλογκ πάνω από μισό χρόνο, εγώ δεν έγραφα άρθρο όχι γιατί δεν είχα ελεύθερο χρόνο αλλά γιατί είχα υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο. Αντίστοιχα, το βιβλίο που ξεκίνησα να διαβάζω, το έχω πάνω από δύο χρόνια στην βιβλιοθήκη μου και μόνο τώρα αποφάσισα να το ξεκινήσω, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα θυσιάσω μισή ώρα από τον ύπνο μου για να το κάνω. Ίσως τελικά το dream job του κάθε Έλληνα, να είσαι εισοδηματίας και να κααααάθεσαι, να μην είναι και τόσο ονειρικό. Ξέρω ότι αν μου προσέφεραν πριν δύο μήνες την δυνατότητα να κάθομαι μέχρι να πεθάνω και να πληρώνομαι για αυτό η καταφατική μου απάντηση θα ήταν τόσο γρήγορη, όσο γρήγορη θα ήταν η καταφατική μου απάντηση στην ερώτηση “σου αρέσει το σεξ;”. Αυτή τη στιγμή θα το σκεφτόμουν λίγο παραπάνω. Στην πρώτη ερώτηση. Το σεξ μου αρέσει ακόμα.




Και επειδή το άρθρο βγήκε υπερβολικά motivational, ας το τελειώσω με την αντίστοιχη νότα:

Finding new friends?Good luck with that...

Όπως έχει επισημάνει και ο Τζόι από τα Φιλαράκια στα τελειώματα της σειράς, οι μεγάλες αλλαγές στη ζωή είναι δύσκολες και σίγουρα ο καθένας μας έχει περάσει κάποιες στιγμές ευχόμενος να μην αλλάξει τίποτα στην δικιά του ζωή.


Πόσο μάλλον ο Τζόι που από πρωταγωνιστικός ρόλος σε μία από τις καλύτερες σειρές της ιστορίας,έγινε ο πρωταγωνιστικός ρόλος σε μία από τις χειρότερες (Joey)

Ο περισσότερος κόσμος θα απέδιδε αυτόν τον δισταγμό για αλλαγή στον παράγοντα Νοσταλγία ή στον φόβο για το άγνωστο και το καινούργιο. Αλλά δεν είναι αυτοί οι σωστοί λόγοι. Ο άνθρωπος φοβάται να αλλάξει η ζωή του και η καθημερινότητά του γιατί αυτό συχνά προϋποθέτει να γνωρίσεις καινούργια άτομα και το να γνωρίζεις καινούργια άτομα είναι μία από τις πιο δύσκολες και αγχωτικές διαδικασίες στην σύχρονη κοινωνία μας και ιδού γιατί.

1.Όλοι θεωρουν τον εαυτό τους πιο έξυπνο από τους άλλους.

Υποθετικό παράδειγμα: Είσαι στη σχολή σου την πρώτη μέρα των μαθημάτων και προσπαθείς να γνωρίσεις κάποιον γιατί έχεις ακούσει ότι τα φοιτητικά σου χρόνια θα είναι ένα κολάζ από ξενύχτια, μπεκρουλιάσματα, όργια και λίγο διάβασμα και ψάχνεις να βρεις τα άτομα τα οποία θα τα ζήσουν όλα αυτά μαζί σου. Κάθεσαι λοιπόν δίπλα σε έναν τύπο και ξεκινάς μία οποιαδήποτε συζήτηση για να δεις αν ταιριάζουν τα χνώτα σας. Από την στιγμή που ο άλλος ανοίξει το στόμα του,εσύ υποσυνείδητα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο έξυπνος από αυτόν και όσο προχωράει η συζήτηση αυτή η εντύπωση σου γίνεται όλο και πιο εμφανής σε εσένα. Αφορμές για να το επιβεβαιώσεις θα βρεθούν πολλές. Είτε ότι δεν κατάλαβε πλήρως την παράδοση του καθηγητή, είτε ότι δεν έπιασε το καταπληκτικό αστείο που μόλις σκεφτηκές για την καταγωγή ενός ηχείου(το ηχείο είναι από την Χίο), είτε ότι δεν ξέρει που πέφτει το χωριό από όπου προέρχεσαι. Μέσα σε 20 λεπτά είσαι πεπεισμένος ότι θα τον κέρδιζες σε IQ test ακόμα κι αν είχες κατεβάσει ένα μπουκάλι Jack


Το ποτό των ιδιοφυών

Και ξενερώνεις, γιατί κανένας δε θέλει να κάνει παρεά με κάποιον που είναι εμφανώς λιγότερο έξυπνος από αυτόν.
Αλλά αυτό που δεν συνειδητοποιείς είναι ότι ο άλλος σκέφτεται ακριβώς το ίδιο πράγμα με εσένα. Γιατί όσο ήσουν απασχολημένος με το να κρίνεις την νοημοσύνη του συνομιλητή σου,δεν συνειδητοποίησες ότι ούτε εσύ κατάλαβες γρι από αυτά που έλεγε ο καθηγητής, ούτε εσύ έπιασες το αστείο του για το τι λέει ο χήνος στην χήνα όταν κάνουν σεξ(Χύνω,χύνω!!!!!) και τέλος δεν είχες καν ακουστά το δικό του χωριό. Οπότε μετά από μία συζήτηση 20 λεπτών μεταξύ δύο πιθανότατα εξίσου έξυπνων ανθρώπων, καταλήξαμε να έχουμε δύο ακόμα αρνητικές γνώμες ενός ατόμου της κοινωνίας μας για ένα άλλο, γεγονός όχι και πολύ ενθαρρυντικό.
Και αν αποφασίσεις να συμβιβαστείς και πεις στον εαυτό σου: ”Δεν πειράζει που δεν είναι τόσο έξυπνος όσο εγώ, θα του δώσω μία ευκαιρία να μου αποδείξει ότι είναι ενδιαφέρον άτομο” τότε οδηγούμαστε στην παρακάτω δυσκολία...

2. Όλοι έχουμε διαφορετικά γούστα.

Υποθετικό παράδειγμα: Έχεις πάει για μεταπτυχιακό σε μία καινούργια πόλη και προσπαθείς να γνωρίσεις καινούργια άτομα γιατί το ότι τελείωσαν τα αμιγώς φοιτητικά σου χρόνια δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να προσθέτεις ξενύχτια, μπεκρουλιάσματα, όργια και λίγο διάβασμα στο υπάρχον κολάζ σου, οπότε ψάχνεις να βρεις την καινούργια σου παρέα που θα σε βοηθήσει να το κάνεις. Μετά το μάθημα βρίσκεις ένα τυπά και ξεκινάει η συζήτηση. Μετά τα 20 πρώτα λεπτά όπου καταλαβαίνετε και οι δύο ότι είστε πιο εξύπνοι από τον άλλο, ξεκινάει η αναζήτηση κοινών ενδιαφερόντων. Και το πρόβλημα είναι ότι πλέον με το ίντερνετ και γενικότερα με τον σύχρονο τρόπο ζωής τα ενδιαφέροντα και τα γούστα είναι άπειρα. Ζηλεύω τους ανθρώπους προ εικοσαετίας που άμα έλεγες τον άλλο τι μουσική ακούς και σου έλεγε ροκ και άκουγες και έσυ ροκ, τότε θα είχατε το ίδιο αγαπημένο συγκρότημα (τους Nirvana) και αυτό προφανώς θα αρκούσε να πάτε να τα πιείτε για να γιορτάσετε την νέα σας φιλία. Ή ακόμα περισσότερο, προ πενηντετίας αν ήσουν γυναίκα και γνώριζες μια άλλη γυναίκα ο στάνταρ διάλογος θα ήταν κάπως έτσι:
-Με τι ασχολείσαι στον ελευθερό σου χρόνο;
-Με το πλέξιμο.
-Α, και εγώ, πάμε για ένα περγαμόντο!
-Μισό λεπτάκι, έχω να φάω το απογευματινό ξύλο από τον άντρα μου και πάμε σε λίγο...
Τώρα, με την πληθώρα επιλογών σε όλους τους τομείς ο διάλογος για την μουσική θα ήταν κάπως έτσι:
-Τι ακούς;
-Μελωδικό screamo-deathcore και τούρκικα ρεμπέτικα, εσύ;
-Ένα μείγμα σουηδικού deathmetal με ska φωνητικά.
-Κρίμα, have a nice life.....

Ή ακόμα χειρότερα:
-Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο σου χρόνο;
-Με την κοπτοραπτική με ανακυκλωμένες πατάτες, εσύ;
-Με παραδοσιακούς χορούς (Υπάρχουν ακόμα τέτοια άτομα).
-Κρίμα. Τα λέγαμε!

Και εφόσον το να έχεις κοινά ενδιαφέροντα με κάποιον είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έχετε μία προσωπική σχέση πέραν του να σχολιάζετε τι έγινε την προηγούμενη μέρα στο Dancing on Ice, οι πιθανότητες λένε ότι μάλλον θα περάσεις το μεταπτυχιακό σου μόνος. Αλλά ακόμα και να βρεις κάποιον που μπορεί να θεωρήσεις έστω και ελάχιστα ενδιαφέρων υπάρχει ένα άλλο σημαντικότερο πρόβλημα...

3. Είμαστε σεξουαλικά παρανοϊκοί

Υποθετικό παράδειγμα: Είναι η πρώτη σου μέρα στη πρώτη σου δουλειά. Δυστυχώς δεν μπόρεσες να βρεις δουλειά πουθενά μέσα στην πόλη που ζούσες, οπότε για άλλη μια φορά βρίσκεσαι σε νέο περιβάλλον ψάχνοντας να βρεις άτομα που θα πλαισιώσουν την παρέα σου με την οποία θα επιδωθείτε στην αναζήτηση νέων ξενυχτιών, μπεκρουλιασμάτων, οργίων και λίγης δουλειάς για το γνωστό κολάζ. Το οποίο σημαίνει ότι θα βάλεις μπρος για άλλη μια φορά τα socializing skills σου. Και αυτή τη φορά βρίσκεις και συζητάς με ένα άτομο το οποίο και το θεωρείς μόνο λιγο πιο χαζό από εσένα και έχετε και μισό κοινό ενδιαφέρον.


Το να ποζάρεις για bodypainting και το στριπτίζ είναι βασικά το ίδιο πράγμα

Τα πράγματα φαίνονται ότι πάνε καλά. Δυστυχώς υπάρχει ενα μεγάλο πρόβλημα. Το άτομο αυτό είναι διαφορετικού φύλου από εσένα, δηλαδή στην δική μου περίπτωση, είναι γυναίκα. Και που είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε. Στην τελική αφού ταιριάζετε λιγάκι, να μία καλή ευκαιρία να εξασκήσεις και τα skills του άλλου σου κεφαλιού . Το θέμα είναι ότι, αντίθετα με ότι πιστεύουμε όλοι, όταν γνωρίζεις κάποιον/κάποια του αντίθετου φύλου το πέσιμο δεν είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι. Είναι το δεύτερο ή τρίτο. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να γνωρίσεις αύτο το άτομο και να δεις αν ταιριάζετε. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Όμως πλέον ένας άντρας άμα δει ότι του πιάνει συζήτηση μία γυναίκα είναι πεπεισμένος ότι έχει ήδη βρέξει το βρακάκι της και είναι έτοιμη να τον πηδήξει στις τουαλέτες. Αντίστοιχα και μία γυναίκα άμα δει έναν άντρα να της πιάνει συζήτηση, πιστεύει ακράδαντα ότι είναι άλλος ένας πέφτουλας που θέλει να χώσει το πουλάκι του σε όποια τρύπα εύκαιρη υπάρχει. Οπότε αυτή η γνωριμία ξεκινάει από την αρχή με λάθος εντυπώσεις και μπαίνει κατευθείαν στα καλούπια του πεσίματος. Γιατί όταν πας μία φορά να μιλήσεις σε μία κοπέλα/έναν άντρα απλά και μόνο για να γνωριστείτε και τρως ένα βλέμμα του στυλ ”Τι σε κάνει να νομίζεις ότι θα σου κάτσω;” τότε δε θα το ξανακάνεις και έτσι έχει χάσει κατευθείαν το 50% των υποψηφίων φίλων σου. Και τι γίνεται με το υπόλοιπο 50%;

4. Είμαστε γενικά παρανοϊκοί

Υποθετικό παράδειγμα: Είσαι παντρεμένος με την κοπέλα που γνώρισες την πρώτη μέρα στην πρώτη σου δουλειά (γιατί εντάξει, καμιά φορά όντως θέλεις απλά να χώσεις το πουλάκι σου σε όποια τρύπα εύκαιρη υπάρχει) και μετακομίζετε στην πόλη της γιατί θέλει να είναι κοντά στους γονείς της και γιάτι άντε γαμήσου είσαι ο άντρας και δε σου πέφτει και πολύ λόγος. Οπότε στη νέα σου δουλειά προσπαθείς να γνωρίσεις άτομα γιατί το ότι είσαι παντρεμένος δεν σημαίνει ότι θα παρατήσεις και το κολάζ σου. Ίσα ίσα, τώρα είναι που το χρείαζεσαι. Βρίσκεις λοιπόν ένα παλικάρι και γνωρίζεστε και αν εξαιρέσουμε τα παραπάνω προβλήματα, γιατί όσο μεγαλώνεις χαμηλώνεις και τις απαιτήσεις σου, τα πάτε μία χαρά. Οπότε σε προσκαλεί το βράδυ για ένα ποτό. Και τότε είναι που μπαίνει στη μέση η γενικότερη παράνοια των εποχών μας. Γιατί πλέον έχουμε ξεχάσει ότι οι άνθρωποι καμιά φορά είναι ευγενικοί και καλοί μαζί μας και επίσης καμιά φορά θέλουν να σε γνωρίσουν καλύτερα γιατί σκέφτονται ότι μπορεί να είσαι καλή παρέα ή ακόμα καλύτερα να εξελιχθείς σε καλός φίλος. Και επειδή το έχουμε ξεχάσει αυτό, με το που σε προσκαλέσει για ποτό ο εν λόγω συνάδελφος, εσύ θα σκεφτείς ότι το κάνει για να σου πασάρει την χαρτούρα που έχει να συμπληρώσει για την επόμενη μερα, για να σε πείσει να τον κεράσεις και να την βγάλει τζάμπα,για να σε ναρκώσει και να σου κλέψει το συκώτι κτλ.


Πες το αυτό στον Charlie the Unicorn

Έτσι θα αρνηθείς ευγενικά την πρόταση και θα καταστρέψεις άλλη μία πιθανώς ευχάριστη γνωριμία.

Οπότε ναι, δεν εκπλήσσομαι όταν ακούω άτομα να είναι τόσο διστακτικά στη αλλαγή γιατί αυτή η αλλαγή σημαίνει ότι θα μπουν στη διαδικασία γνωριμίας καινούργιων ατόμων και αυτό έχει γίνει πιο δύσκολο και από το να βρεις γκόμενα.

Μαγκιά μου...

Δεν ξέρω αν είμαι πιο έξυπνος από τους υπολοίπους ή αν απλά υπόλοιποι είναι πιο ηλίθιοι από μένα. Ένα είναι όμως σίγουρο είμαι πιο μάγκας από όλους. Αλλιώς πώς να εξηγήσω, αυτά που βλέπω στην καθημέρινοτητα μου.

Ας ξεκινήσουμε από τα πολύ απλά, με βλέπουν να οδηγάω και να μιλάω στο τηλέφωνο ενώ τρέχω με 150 στον αυτοκινητόδρομο και με βρίζουν. Τι τους νοιάζει αυτούς; Αν κάποιος κινδυνεύει είμαι εγώ. Μία λογική εξήγηση υπάρχει, με ζηλεύουν επειδή δεν μπορούν να το κάνουν κι αυτοί. Είναι ηλίθιοι ζηλιάρηδες. Γι αυτό και τους αξίζει να τους κορνάρω όταν αργούν να ξεκινήσουν στο φανάρι, γιατί δεν ξέρουν να οδηγούν. Επίσης είναι τόσο βλάκες που τους βλέπεις όταν ανάβει το πορτοκαλί να σταματάνε, αντί να γκαζώσουν και να φύγουν, είναι ακόμα κόκκινο για τους άλλους ρε βλάκα! Τι σταμάτας;

Όταν κάποιος μου “χώνεται”, απλά τον βρίζω και κάνω έναν μεγάλο μονόλογο. Συνήθως είναι χωρίς νόημα, αλλά ο άλλος δεν με καταλαβαίνει γιατί είναι ηλίθιος, έτσι σταματάει να μου μιλάει και εγώ βγαίνω από τη δύσκολη θέση. Αντίθετα όταν κάποιος έχει πει κάτι λάθος σε μένα, απλά δεν τον αφήνω να πάρει το λόγο για να μην μου κάνει το ίδιο πράγμα και τον βρίζω πριν με βρίσει.

Έχω άποψη για τα πάντα, δεν είναι πολύ δύσκολο, αρκεί να σε βοηθάει η ευφυΐα σου όπως εμένα. Χώνομαι στη συζήτηση και συνδιάζοντας αυτά που έχω ακούσει αρχίζω και μιλάω. Συνήθως κάνω σε όλους τόση εντύπωση, που σταματάνε να μιλάνε και ακούν εμένα, κοιτώντας με με θαυμασμό.

Ψηφίζω χρόνια τώρα το ίδιο κόμμα. Γιατί κάποτε ένας βουλευτής του, είχε διορίσει τον προπάππου μου να κόβει το γκαζόν στο δήμο μας, αν και δεν του άξιζε η θέση. Έτσι από τότε όλο μας το σόι ψηφίζει το συγκεκριμένο κόμμα και καμιά φορά απολαμβάνουμε κάποια προνόμια όταν αυτό είναι κυβέρνηση. Πώς να μη νιώσω πιο έξυπνος από ένα άτομο που θα μπορούσε να έχει τα ίδια προνόμια με μένα, αλλά επέλεξε να μην το κάνει;

Όλοι ξέρουμε ότι δεν φταίμε εμείς για την οικονομική κρίση. Δεν φταίνε οι υπερβολικά πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν φταίνε ούτε καν οι πολιτικοί που ψηφίσαμε, τουλάχιστον όχι αυτοί του δικού μας κόμματος, αν κάποιος κατασπατάλησε το δημόσιο χρήμα είναι οι πολιτικοί του άλλου κόμματος. Φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την Έλλαδα σε μια αδύναμη στιγμή που περνάει, φταίει η Μέρκελ και οι Εβραίοι που αποζητούν χρήματα και εξουσία. Αλλά ό,τι και να κάνουν δε μας τρομάζουν, όλοι ξέρουν ότι ΕΙΧΑΜΕ έναν από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς στην ιστορία, ΕΙΧΑΜΕ την ακρόπολη και άλλα θαυμαστά μνημία για τον τότε κόσμο. ΕΙΧΑΜΕ μεγάλους φιλοσόφους και ηγέτες σαν τον Πλάτωνα και τον Περικλή. Και γενικά δεν τρομάζουμε γιατί όταν εμείς ΕΙΧΑΜΕ πολιτισμό, εσείς κρεμόσασταν από τα δέντρα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν πρόκειται να με κάνουν να νιώσω τύψεις για το μισθό που παίρνω από το δημόσιο χωρίς να κάνω σχεδόν τίποτα, ούτε για τα “γρηγορόσημα” που πουλάω σε όσους είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν κάτι παραπάνω. Και για άλλη μια φορά βρίσκομαι σε θέση ισχύος, σε σχέση με τον βλάκα, που έχει την ανάγκη μου και δεν αναγνωρίζει την εξουσία μου και αρνείται να μου πληρώσει λίγα λεφτά παραπάνω, σιγά μην τον εξυπηρετήσω λοιπόν τον ηλίθιο, τσιγγούναρο. Και κάποιοι δειλοί συνάδελφοι, που δεν έχουν την εξυπνάδα και το θάρρος να κάνουν ότι κάνω, με χαρακτηρίζουν λαμόγιο και αντιπαραγωγικό, πραγματικά τους οικτίρω...

Άλλη μια απόδειξη, της εξυπνάδας μου έναντι των άλλων. Είναι ότι αν και περνάμε οικονομικά δύσκολους καιρούς κατάφερα να μην αλλάξω κάποιες από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Έτσι πλέον κάνω οικονομία όλη τη βδομάδα, ώστε το σάββατο να μπορώ να πηγαίνω, όπως πάντα πήγαινα, σε μία από τις μεγάλες πίστες της πόλης μου, να είμαι πρώτο τραπέζι πίστα, να ανοίγω το ένα μπουκάλι πίσω από το άλλο και να πετάω ασταμάτητα λουλούδια στον/στην διάσημο αοιδό από πάνω μου. Στο τέλος της βραδιάς, αφήνω ένα χιλιάρικο στο μαγάζι, επειδή είμαι “large” τύπος και όλα τα υπόλοιπα άτομα του μαγαζιού με θαυμάζουν και με ζηλεύουν.

Τέλος θέλω να πω ότι το να λυθούν τα προβλήματα της χώρας για μένα, θα ήταν πολύ απλό με τις άφθονες ιδέες που έχω. Ο μόνος λόγος που δεν ασχολήθηκα με την πολιτική, είναι ότι ποτέ δε με τράβηξε, επειδή πάντα μου άρεσε να αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου.

Παρ όλη την εξυπνάδα που μου δώρισε ο Θεός, υπάρχει μία λέξη που τελευταία ακούω ολοένα και περισσότερο και μου διαφεύγει η σημασία της. Πραγματικά θα ήθελα αν γίνεται κάποιος, αν ξέρει, να μου πει τι εννοούν κάποιοι όταν με αποκαλούν “Ελληνάρα”;

ΚΤΕΛ Connecting People

Κάθε φορά που ταξιδεύω με το ΚΤΕΛ νιώθω πως παρά τη θέληση μου, συμμετέχω σε μια άτυπη “λοταρία”. Τι εννοώ; Με ποιον θα συνταξιδέψω... Πολλές φορές έχω νιώσει τρομερά τυχερός ή άτυχος για το άτομο που έτυχε να κάθεται δίπλα μου για όλο το ταξίδι. Το μωσαϊκό των ανθρώπων που ταξιδεύουν είναι τόσο μεγάλο και ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι ψηφίδα θα πέσει δίπλα στη δικιά σου (πωπω τι είπα ο άνθρωπος;). Πιστεύω λίγο πολύ, όλοι το έχουμε νιώσει στα ταξίδια μας με μέσα μαζικής μεταφοράς. Ακολουθούν μερικά τυπικά παραδείγματα.

Η γιαγιά:
Γκρινιάζει για τους πάντες και τα πάντα, βάζει τον οδηγό να κλείσει το κλιματιστικό επειδή κρυώνει με αποτέλεσμα όλο το λεωφορείο να βράζει εξαιτίας της. Δεν κάνει τίποτα η ίδια, πάντα βάζει άλλους. Π.χ. Άνοιξε το παράθυρο, κλείσε την κουρτίνα, δώσε μου αυτό, κάνε το άλλο κ.τ.λ.. Επίσης δε δίνει ποτέ αποσκευές κάτω, οπότε αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να κάτσεις μαζί της θα απλωθεί χωρίς να σε ρωτήσει προς τη θέση σου και μπορεί να καταλήξεις να ταξιδεύεις με καμιά τσάντα της στα χέρια!

Ο γαμάτος τύπος:
Είναι ο τύπος, που αν τον είχες γνωρίσει κάπου αλλού θα γινόσασταν κολλητοί. Ακούτε παρόμοια μουσική παρόμοια ενδιαφέροντα και γενικά κάνετε μια γαμάτη συζήτηση μαθαίνετε ο ένας από τον άλλο και δε βαριέστε το ταξίδι.

Ο άοσμος:
Είναι ο τύπος που δε θέλει να του πρήζουν τα φρύδια όταν ταξιδεύει. Θα βάλει το mp3 του στα αυτιά και δε θα σου δώσει σημασία σε ολόκληρο το ταξίδι, ακόμα κι αν αρχίσεις να τον βαράς μπουκέτα. Εναλλακτική του mp3 είναι ένα βιβλίο ή ένας καλός ύπνος.

Η θεά:
Η super πανέμορφη τύπισσα που θα κάτσει δίπλα σου και επειδή πάντα ισχύει ο νόμος του Μέρφυ, όταν θα γίνει αυτό θα είσαι άπλυτος 2 μέρες και θα έχεις φάει τζατζίκι. Όλος ο αντρικός του λεωφορείου θα σε ζηλεύει που ήσουν εσύ ο κωλόφαρδος που έκατσες δίπλα της. Από υποχρέωση και μόνο προς αυτούς θα νιώσεις την ανάγκη να προσπαθήσεις να της πιάσεις συζήτηση, αλλά το μόνο που θα καταφέρεις να πεις θα είναι κάτι σαν “μπουάγκαλα” και θα το γυρίσεις σε βήχα για να μην σε περάσει για τελείως απροσάρμοστο!

Ο μπούλης:
Ο τύπος που χρειάζεται 2 καθίσματα για να χωρέσει ο κώλος του. Και πάντα θα σε εκτοπίσει από τη θέση σου. Ειδικά άμα κάθεσαι από το παράθυρο, θα είσαι στριμωγμένος για όλο το ταξίδι.

Μόνος:
Επίσης μια συνήθης περίπτωση, να μην είναι γεμάτο το λεωφορείο και να ταξιδεύεις μόνος. Είναι ωραία γιατί απλώνεσαι. Επίσης επειδή είμαι ακοινώνητος μου αρέσει να ταξιδεύω μόνος και να μην έχω την έγνοια αν θα μου μιλήσει ο διπλανός μου. Βέβαια μετά σκέφτομαι ότι είμαι ακοινώνητος και στεναχωριέμαι. Μετά σκέφτομαι όμως ότι από το να ταξίδευα με άλλον καλύτερα έτσι και ξανασκέφτομαι ότι είμαι ακοινώνητος και ξαναστεναχωριέμαι, αλλά από το να ταξίδευα με άλλον καλύτερα έτσι και πάει λέγοντας. Μπορώ να συνεχίσω να το σκέφτομαι αυτό μόνος μου για όλο το ταξίδι, μη σας πω μέχρι να πέσω για ύπνο το βράδυ!

Mindfuck!

Ο κακός κάγκουρας:
Η γνωστή περίπτωση, του τύπου που ταξιδεύει με φανελάκι, καταϊδρωμένος, το χαμηλοκάβαλο παντελόνι του στα γόνατα και η μπλούζα στον αφαλό, ώστε να φαίνεται το klein mein μποξεράκι του! Αν χτυπήσει το κινητό του θα παίξει σίγουρα το lucky-lucky, τραγούδι που αποκλείεται να αναφέρεται σε αυτόν που κάθεται δίπλα του! Ο μόνος λόγος που ταξιδεύει με το κτελ είναι ότι το πενηνταράκι του, όσο κωλοφτιαγμένο και αν είναι, δεν μπορεί να ταξιδέψει απόσταση μεγαλύτερη των 5 χιλιομέτρων. Συνήθως το IQ αυτών των τύπων δεν είναι μεγαλύτερο από το νούμερο των παπουτσιών τους. Μπορείτε να το καταλάβετε με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα αν παίξει την ταινία Ghost Rider στο λεωφορείο και σας πει “Φίλε αν δεν την έχει δει, δες τη. Είναι η αγαπημένη μου ταινία!”.

Ο καλός κάγκουρας:
Ναι υπάρχει και αυτή η κατηγορία και εγώ πρόσφατα την ανακάλυψα. Γνωστός επίσης και ως τρεντάκι. Είναι ο κάγκουρας που δε θα σε ενοχλήσει και θα σε διασκεδάσει. Συνήθως φοράει ροζ t-shirt και μπορεί να έχει τον Λούκυ-Λουκ σχεδιασμένο με στρασάκια πάνω! Βερμουδίτσα και φυσικά τέλεια αποτριχωμένη γάμπα, αλειμμένη με λαδάκι για να γυαλίζει! Τα Ray-Ban νομίζω είναι σχεδόν περιττό να τα αναφέρω... Σε όλο το ταξίδι θα κουνάει το κεφάλι του στο ρυθμό από το κακό κομματάκι που θα παίζει το λεωφορείο, ξέρετε αυτά που ακούμε στα λεωφορεία και ξαφνικά ζηλεύουμε τους κουφούς. Αν πάλι το λεωφορείο δε παίζει μουσική και πάλι θα κουνάει το κεφάλι στον ίδιο ρυθμό, δεν έχουν ανάγκη την μουσική οι τύποι...

Ο τύπος με το πιτόγυρο:
Ο συγκεκριμένος δε χρειάζεται να κάτσει δίπλα σου για να σε επηρεάσει, είναι ο τύπος που βγάζει το πιτόγυρο μέσα στο λεωφορείο και αρχίζει και τρώει, με αποτέλεσμα να βρωμοκοπήσει όλο το λεωφορείο και όλοι να ξερογλύφονται και να τον βρίζουν για όλο το ταξίδι.

Λίγο πολύ οι παραπάνω έχουν τύχει σε όλους όσους ταξιδεύουν με ΚΤΕΛ. Ωστόσο καμιά φορά πετυχαίνεις και πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις, σαν τις ακόλουθες.

Ο αναρχικός:
Αν κάτσεις μαζί του θα μάθεις ένα σωρό χρήσιμα πράγματα. Θα μάθεις ποιοί είναι οι κανόνες διεξαγωγής σύγκρουσης αναρχικών-αστυνομίας, τι να κάνεις αν σου πετάξουν καπνογόνο, καθώς και τις προδιαγραφές μιας καλής μολότωφ!

Η απεγνωσμένη τύπισσα:
Είναι η τύπισσα που θέλει απεγνωσμένα να σου πιάσει συζήτηση και αν κοιμηθείς, θα σε ξυπνήσει για να σου πει “αν θες μπορείς να κοιμηθείς στον ώμο μου, για να είναι πιο άνετα”. Και εσύ το μόνο που μπορείς να σκεφτείς θα είναι “Creepyyyyyyy” (με τα κατάλληλα vocals).

Η Cool σαραντάρα:
Είναι η τύπισσα που θα μιλήσεις μαζί της. Θα έχει πιο απελευθερωμένες απόψεις από εσένα. Θα έχει δει τις τρύπες live σε κάποιο camping πριν γίνουν γνωστοί. Και γενικά θα σε κάνει να αναθεωρήσεις την άποψη που έχεις ότι όποιος είναι πάνω από 30 χρονών είναι οπισθοδρομικός παππούς...

Οι κάφροι:
Δεν κάθονται απαραίτητα δίπλα σου, γιατί συνήθως είναι παρέα. Λένε σε όλο το ταξίδι καφρίλες και γελάνε δυνατά. Χωρίς να τους νοιάζει που όλοι οι κομπλεξικοί του λεωφορείου τους στραβοκοιτάνε και οι υπόλοιποι γελάνε με τα αστεία τους. Χαρακτηριστική περίπτωση, δύο υπερβολικά γαμάτοι τύποι που είχα πετύχει μια φορά και κάνανε μέσα στο λεωφορείο ερωτική εξομολόγηση στην παλάμη τους! Η μόνη περίπτωση να σε εκνευρίζουν είναι αν υπάρχουν παιδάκια στο λεωφορείο ή αν θες να κοιμηθείς.

Ο Creepy τύπος:
Είναι κάτι τύποι, που δεν έχουν pattern, αλλά πάντα αν τους δεις μπορείς να πεις αν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Είναι πολύ τρομακτικοί με έναν απροσδιόριστο τρόπο και εύχεσαι να τελειώσει το ταξίδι, πριν σε ξεκάνουν όπως ξέκανε την γιαγιά ο Bullseye στο Daredevil!

Are you talking to me?

Ο θηλυπρεπής:
Είναι κάποια άτομα που γεννήθηκαν αγοράκια, αλλά δεν έγιναν ποτέ κανονικά αγοράκια... Αυτά τα άτομα στο λεωφορείο, φέρονται κάπως έτσι: Θα μιλάν στο κινητό με την κολλητή τους για τουλάχιστον ¾ του ταξιδιού, χρησιμοποιώντας hands free. Η ομιλία τους θα είναι 7 με 8 οκτάβες πιο ψηλή από αυτή του μέσου ανθρώπου. Κύριο θέμα συζήτησης θα είναι η καινούργια σαγιονάρα που αγόρασε και τα χρυσά στρασάκια που έχει πάνω. Αν κάθεσαι δίπλα του να εύχεσαι να μην φοράει χαμηλοκάβαλο παντελόνι γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να δεις...

Ο τουρίστας:
Άτομα που έρχονται διακοπές και σου κάνουν 10 ερωτήσεις το δευτερόλεπτο, με θεματολογία ό,τι να ναι, από φαΐ μέχρι μπουρδέλα. Αν έχεις καλή διάθεση σου αρέσει, γιατί γουστάρεις να βοηθάς. Αν όχι, συνήθως κάπου στην 5η-6η ερώτηση έχεις ξενερώσει και προσπαθείς να κόψεις τη συζήτηση.

Ο μυθομανής:
Είναι αυτός που θα σε πρήξει με τις ιστορίες του και σύμφωνα με τα λεγόμενα του, έχει πάρει τον μισό γυναικείο πληθυσμό του κόσμου και υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να είσαι παιδί του και να μην το ξέρεις. Θα σε πρήξει ανελέητα και ό,τι και αν κάνεις δεν πρόκειται να σταματήσει.

RE: Άντρας - Γυναίκα 101

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε ως σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά έγινε πολύ μεγάλο και γαμάτο οπότε ένιωσα ότι του αξίζει να αναβαθμιστεί σε αυτόνομο post. Σ’αυτό θα μοιραστώ ορισμένα διαμάντια απεριόριστης σοφίας που προέκυψαν χάρη στην ατυχία μου (ή μήπως όχι;) τις τελευταίες μέρες.

Here goes…

1) Όταν πρωτογνωρίσεις μια κοπέλα σε bar δεν χρειάζεται να της μιλήσεις για μισή και βάλε ώρα για να πάρεις το τηλέφωνό της.
Αν αρχίσεις να λες ό,τι σου κατέβει μόνο και μόνο για να κάνεις μια βεβιασμένη και αγχωμένη συζήτηση θα κάνεις σίγουρα κάποια μαλακία γιατί μπορείς. Ιδίως αν έχεις πιεί κι όλας. «Μα πώς θα με γνωρίσει για να νιώθει άνετα να βγει μαζί μου αύριο/μεθαύριο;» λες. Και απαντάω πως 5-10 λεπτά αρκούν. Άσε την φαντασία της να συμπληρώσει τα κενά. Όταν την κάνεις να σε φαντάζεται στον ελεύθερό της χρόνο, έχεις κάνει το σημαντικότερο βήμα για να θέλει να βγει μαζί σου.

2) Μην χρησιμοποιείς τον πασίγνωστο πλέον “three days rule”.
Αυτή η μαλακία είναι πιο σούπα κι απ’την κακαβιά. Το μόνο που κάνεις είναι να γίνεσαι προβλέψιμος. Από την στιγμή που δεν θα προσπαθήσεις να εκβιάσεις ένα ραντεβού από το πρώτο τηλεφώνημα δεν είναι ανάγκη να περιμένεις δυο και τρεις μέρες.

3) Πάντα να έχεις ένα προσχέδιο για τα ραντεβού.
Βρες τουλάχιστον 2 μαγαζιά που μπορείτε να πάτε (και ενδεχομένως ένα μέρος για να βρεθείτε μετά οι δυό σας, wink-wink). Με το να μην μπορείς να αναλάβεις κάτι τόσο απλό όσο η επιλογή μαγαζιού, περνάς το μήνυμα ότι είσαι πιο άχρηστος κι από λοβοτομημένο πίθηκο.

Τουλάχιστον ο πίθηκος μπορεί να σου φυλάει το σπίτι

Στις γυναίκες δεν αρέσει να πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες. Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή είναι δική σου δουλειά. Καν’την σωστά.

4) Μην κεράσεις στο πρώτο ραντεβού μόνο και μόνο για να κεράσεις.
Είναι καιρός να γίνει κάτι για να σπάσει αυτό το τραγικά ηλίθιο στερεότυπο. Γκόμενες που σε κρίνουν από το αν κέρασες ή όχι δεν είναι σοβαρές γκόμενες και πιθανότατα δεν αξίζουν τον χρόνο σου. Για όσες το διαβάζουν αυτό και σκέφτονται «μα είναι το ευγενικό πράγμα να κάνει», με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να προσπαθεί ο άλλος να αγοράσει το ενδιαφέρον σας. Σαν να σας δίνει ένα ποτό όταν περπατάτε στον δρόμο και σας σταματάει 100 μέτρα μετά λέγοντας «τώρα πρέπει να με γουστάρεις». Ποτέ δεν έπιασε και ποτέ δεν θα πιάσει.

Μα αφού με γουστάρεις!

Το τυπικό αποτέλεσμα είναι εσύ να νομίζεις ότι είμαι ένας αδιάφορος κλασικός τύπος και εγώ να μπαίνω μέσα 7 ευρώ. Fuck that.

5) Το ξέρω ότι δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου την πιθανότητα του σεξ όταν είσαι έξω με μια κοπέλα γιατί είσαι με το πουλί στο χέρι από πιο παλιά απ’όσο μπορείς να θυμηθείς και έχεις αρχίσει να χάνεις το φως σου, αλλά προσπάθησε να μην είναι ο σκοπός της ζωής σου. Οι γυναίκες το καταλαβαίνουν όταν έχεις ατζέντα γιατί έχεις την τάση απλά να σκέφτεσαι την επόμενη σου κίνηση και να μην δίνεις την απαραίτητη προσοχή στο άτομο μπροστά σου. Ο πιο αξιόπιστος τρόπος να ξενερώσεις μια γυναίκα είναι να βρίσκεσαι μες το κεφάλι σου την ώρα του ραντεβού αντί για in the moment μαζί της. Also, σταμάτα να προσπαθείς να σκεφτείς πόσο γαμάτη ήταν η ατάκα που πέταξες ή τι λάθη μπορεί να έκανες. Θα έχεις πολύ χρόνο την επόμενη μέρα να σκεφτείς ό,τι θες γιατί δεν θα έχεις γκόμενα.

6) Δεν χρειάζεται να πετάξεις καμία sleazy ατάκα ή υπονοούμενο για να «ρίξεις» μια γκόμενα.
ΑΓΓΙΞΕ ΤΗΝ! Όποιος creepy μαλάκας πάει κατευθείαν για το πρόσωπο ή τα μαλλιά, του αξίζει ένα πιστόλι από δω ως μεθαύριο. Πώς θα σου φαινόταν να σε έβλεπα στον δρόμο και να σου έτριβα την μούρη ρε καραγκιόζη; Πρόσεξε πώς σε ακουμπάνε οι γυναίκες. Έτσι θέλουν να τις ακουμπάς και εσύ (and for the love of God, πλύσου μετά το κατούρημα! Κάθε φορά που βγαίνεις άπλυτος απ’την τουαλέτα ο Θεός σκοτώνει ένα κουταβάκι).

Και μετά γλείφει τα δάχτυλά Του

Τώρα που το διαβάζεις αυτό πάρε ένα λεπτό και κοίταξε τα χέρια σου. Go on. Θα περιμένω. Την νιώθεις τη ζεστασιά και την σεξουαλικότητα; ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ!

Όσον αφορά τις γυναίκες, τα μόνα που έχετε να κάνετε όταν βγαίνετε με κάποιον είναι να δηλώνετε τις προθέσεις σας και να υπάρχετε. Δεν μπορώ να ακούω γυναίκες να γκρινιάζουν και να αγωνιούν για το αν και πότε θα κάνει κίνηση κάποιος τύπος που γουστάρουν ενώ οι ίδιες δεν κάνουν την παραμικρή κίνηση ή δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Το πιο απλό είναι να βρείτε μια αφορμή να μας δώσετε το κινητό σας ή να ζητήσετε το δικό μας. We’ll take the hint.

Υ.Γ.1 Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια και όλες οι γυναίκες πουτάνες. True story.
Υ.Γ.2 Όποιος τύπος ήδη ξέρει αυτά που γράφω πιο πάνω, dude, you make us proud. Άσε καμία γκόμενα και για μας.
Υ.Γ.3 Αν έχω ξεχάσει κάτι, θυμηθείτε το εσείς και γράψτε το στα σχόλια. Ένα μυαλό το έχουμε.

Άντρας - Γυναίκα

Πάντα είχα απορία, γιατί οι σχέσεις αντρών γυναικών έχουν γαμηθεί τόσο πολύ; Γιατί κάποια απλά πράγματα έχουν γίνει τόσο πολύπλοκα; Ένας άντρας κοιτάει μια γυναίκα σε ένα bar και του αρέσει, η ίδια γυναίκα κοιτάει τον ίδιο άντρα και επίσης της αρέσει. Ωστόσο είναι πολύ πιθανό να μην μιλήσει κανένας από τους δύο στον άλλο και να μην γνωριστούν ποτέ. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Έχω βαρεθεί να ακούω απο γυναίκες ατάκες του τύπου “δεν υπάρχουν άντρες”, “έχουν χάσει το ρόλο τους”, “δεν είστε όπως παλιά” και άλλες τέτοιες άτακες. Πρώτα από όλα δε ζούμε στο μεσαίωνα, δεν είστε ίδιες με τις γυναίκες του παρελθόντος και γι'αυτό σταματήστε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με αυτές. Είστε οικονομικά ανεξάρτητες, με πολύ διαφορετικές απόψεις για την ερωτική ζωή σας, εκτός λοιπόν αν θέλετε να σας αντιμετωπίζουμε σαν τις γυναίκες του παρελθόντος, με τα δικαιώματα που είχανε αυτές, σταματήστε αυτή την ηλίθια επιχειρηματολογία.

Όταν ένας άντρας πλησιάζει μια γυναίκα σε ένα bar υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή να τον προσβάλλει. Δε χρειάζεται να είσαι αγενής, στο φινάλε του άρεσες αρκετά ώστε να μαζέψει λίγο θάρρος να ρθει να σου μιλήσει στο άκυρο, δέξου το σαν κοπλιμέντο. Εκτός αν ο τύπος είναι ένας από αυτούς....




Σε αυτή την περίπτωση μπορείς να τον προσβάλλεις ελεύθερα, άλλωστε το πιθανότερο είναι ότι δε θα το καταλάβει...
Κάτι τραγικό που έμαθα τις προάλλες, είναι ότι στην Ιταλία αν μιλήσεις σε μια κοπέλα σε ένα bar ή καφέ, δε θα σε προσβάλλει. Για τον απλό λόγο ότι ΘΑ ΣΕ ΑΓΝΟΗΣΕΙ! Ναι, οι κοπέλες στην Ιταλία σε αγνοούν αν τους μιλήσεις έξω. Ακόμα και αν απλά τους ρωτήσεις την ώρα! Τα μέρη στα οποία κοινωνικοποιούνται είναι μέρη όπου ασκούν χόμπι, π.χ. γυμναστήριο. Ναί, όντως μου φαίνεται λογικάτατο, με τον τύπο που πηγαίνετε στο ίδιο γυμναστήριο έχετε σαφώς περισσότερα κοινά από αυτόν που βγαίνετε στο ίδιο μαγαζί...

Κατά την άποψη μου, ο λόγος που δεν μπορούμε να σας προσεγγίσουμε είναι ότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς σκέφτεστε. Οι άντρες σκεφτόμαστε απλά, ή μας αρέσει κάποια ή δε μας αρέσει. Τώρα αν θα κάνουμε κάτι γι αυτό εξαρτάται από άλλους παράγοντες που διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Με τις γυναίκες δε βγάζεις άκρη. Ήξερα μία κοπέλα που σκεφτόταν να ρίξει “πίτα” σε έναν που της άρεσε, επειδή της την έπεσε στο δεύτερο ραντεβού. Γιατί ρε; Του αρέσεις, σου αρέσει και το εκδηλώνει, ποιός ο λόγος να το κάνεις αυτό, ποιό το κέρδος; Ή το ακριβώς αντίθετο, σε μια κοπέλα αρέσει ένα αγόρι, το οποίο της ξεκαθαρίζει ότι δεν του αρέσει, και αυτή προσπαθεί με χίλιους δυο ηλίθιους τρόπους να τον κάνει να ζηλέψει. Δε του αρέσεις και γι αυτό δε θα ζηλέψει. Τι δεν καταλαβαίνεις; Είναι απλά τα πράγματα. Απλά η ίδια σκεφτόταν ως τυπική γυναίκα... Που ρίχνει άκυρο σε κάποιον και όταν αυτός τα βρίσκει με κάποια άλλη αυτή ζηλεύει και ξαφνικά τον ερωτεύεται παράφορα. Κοπέλα μου, την παλεύεις; Πρόχτες δεν του έριξες άκυρο του ανθρώπου; Πραγματικά το έχω απορία να καταλάβω τι σκέφτεστε και μάλλον δεν είμαι ο μόνος...




Αυτό που έχω καταλάβει και με εκνευρίζει, είναι ότι δεν μετράει ποιός είσαι αλλά το τι θα δείξεις ότι είσαι όταν θα προσεγγίσεις μία κοπέλα, γι αυτό πλέον οι μόνοι που σας προσεγγίζουν είναι οι τυπικοί κάγκουρες με τον αέρα του υπεργαμιά. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω, για μένα λοιπόν ο μόνος τρόπος να προσεγγήσω μία κοπέλα ερωτικά, είναι μόνο μετά την κατανάλωση άφθονου αλκοόλ, έτσι δείχνω όσο χαλαρός πρέπει να φαίνομαι, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν νιώθω τίποτα... Βέβαια η συγκεκριμένη περίπτωση ενέχει τον κίνδυνο να γίνεις αρκετά creepy guy και να πεις στην άλλη ατάκα της μορφής “είμαι ερωτευμένος μαζί σου”, ακριβώς μόλις την έχεις γνωρίσει (believe me, I have been there). Η καμιά παρόμοια χοντράδα... Αντίθετα όταν είμαι νηφάλιος (σπάνιο), είμαι απλά ο εαυτός μου κάτι που με κάνει αρκετά συνηθισμένο τύπο και τότε είναι που ακούω την αγαπημένη σας ατάκα. “Σε βλέπω φιλικά!” Δεν μπορώ να πω, νιώθω κολακευμένος που όλες οι γυναίκες του κόσμου με θέλουν για φίλο... Αλλά η ατάκα σας εξακολουθεί να μου φαίνεται ηλίθια... Ίσως επειδή οι δικοί μου φίλοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, αλλά that's just me... Έτσι λοιπόν προτιμώ να την πέφτω σε κοπέλες μεθυσμένος. Ή θα την ρίξω ή θα προσφέρω άλλη μια γαμάτη ατάκα στην ιστορία και στην παρέα μου για για να με κοροϊδεύουν!

Πλέον από τη δική μου οπτική γωνία είναι πιο εύκολο για μια γυναίκα να προσεγγίσει έναν άντρα. Πρώτα από όλα, αποκλείεται αυτός να είναι αγενής, ακόμα κι αν η κοπέλα είναι, εεε ας πούμε όχι του γούστου μας, θα φερθούμε ευγενικά. Κάτι που δε θα συνέβαινε σε αντίθετη περίπτωση. Μόνο σε μένα φαίνεται ότι υπάρχουν λοιπόν δύο μέτρα και δύο σταθμά στη συγκεκριμένη περίπτωση;
Και σίγουρα μου φαίνεται πιο λογικό να μιλήσετε σε ένα αγόρι και να του πείτε μου αρέσεις και να του δώσετε απλά το τηλέφωνο σας, από το να ντύνεστε σαν τσουλάρες και να πηγαίνετε να κουνάτε τον κώλο σας στα club με την ελπίδα να έρθει να σας μιλήσει κάποιος. Μη μιλήσω για απόκριες, έχει πλάκα να βγαίνεις έξω την περίοδο των αποκριών, ειδικά την Τσικνοπέμπτη. Είναι σαν διαγωνισμός ξέκωλου! Χαρακτηριστικά παραδείγματα; Μπατσίνες με καυτά σορτσάκια, νοσοκόμες με το μπούστο στον αφαλό, καμαριέρες με super-super-super mini. Τώρα ποιός κάνει τα πράγματα πολύπλοκα; Και να θέλω να σου μιλήσω ρε σαΐνι, όπως ντύθηκες σε κοιτάει όλο μαγαζί... Δεν είναι ό,τι πιο απλό να ρθω να σου μιλήσω και να έχω το μισό μαγαζί να γελάει με την ενδεχόμενη μου χυλόπιτα...

Και τελικά που οδηγούμαστε; στις διαδίκτυακές σχέσεις. Το facebook, twitter και άλλα παρόμοια sites έχουν αντικαταστήσει την προσωπική επαφή. Έρευνες δείχνουν ότι το 34% των νέων, έχει γνωρίσει προσωπικά άτομο που γνώρισε στο διαδίκτυο. Τι να πω ρε παιδιά, κάτι δεν πάει καλά σε αυτόν τον κόσμο. Έχουμε όλοι μαζί καταφέρει απλά πράγματα να τα κάνουμε δύσκολα... Πριν κατηγορήσουμε λοιπόν η γυναίκα τον άντρα, και ο άντρας τη γυναίκα καλό είναι να δούμε ο καθένας τη δική μας καμπούρα και να κάνουμε κάτι γι'αυτό.