Ακούς το όνομα Brad Pitt. Και σίγουρα το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι “Bradgelina”. Και οι επόμενες σκέψεις σου θα είναι: Jennifer Aniston, “είναι τόσο όμορφος που θέλω να καώ μαζί του στο πυρ το εξώτερον ”,άντε και Συμμορία των 11. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στη συνείδηση της μάζας πλέον έχει καθιερωθεί ώς εκείνος ο πανέμορφος ηθοποιός που πηδάει εκείνη την πανέμορφη ηθοποιό και έχουν κάνει μία τεράστια οικογένεια με υιοθετημένα Βιετναμεζάκια,που τα σέρνουν από δω και από κει, πάντα κυνηγημένοι από δεκάδες παπαράτσι. Και που πριν από αυτό, πηδούσε μία άλλη πανέμορφη ηθοποιό.
Προσπαθούν να σώσουν τον τρίτο κόσμο παίρνοντας ένα ένα μαυράκι και φέρνοντας το στο Hollywood. Δε θα σταματήσουν μέχρι να τους τελείωσουν τα μαυράκια.
Α ναι, έχει παίξει και σε μερικές ταινίες! Ο Brad Pitt όμως είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Δεν είναι απλά μία όμορφη φάτσα που παίρνει ρόλους για να τραβάει κοριτσάκια. Είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του και η καλλιτεχνική του αξία είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι έχουμε επιλέξει να θυμόμαστε. Με αφορμή λοιπόν την τελευταία του ταινία,το Moneyball, για την οποία ακούγεται ότι θα είναι και υποψήφιος για όσκαρ, σας θυμίζω γιατί είναι μεγάλη παράλειψη που δεν έχει κατακτήσει ακόμα το χρυσό αγαλματίδιο,κάτι το οποίο θα τον καταστούσε στη γνώμη του κόσμου ως έναν σπουδαίο ηθοποιό και όχι ως ένα πλούσιο celebrity:
1.Se7en(1995)
Το Se7en είναι άνετα μέσα στις 5 αγαπημένες μου ταινίες. Κι αν σας φαίνεται παράλογο τώρα, επειδή την βλέπετε κάθε μήνα στο Star, σκεφτείτε ότι όταν βγήκε το 95, συνδύαζε την αρρωστημένη διαστροφή του Saw με την εκπληκτική πλοκή και φυσικά τις πολύ ωραίες ερμηνείες. Και φυσικά σε όλη την ταινία υπάρχει αυτή η περίεργη ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να περιγράψω, χαρακτηριστική κάθε ταινίας του Fincher. Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι(ψιλοSPOILER ALERT), όταν το στούντιο είδε το τέλος της ταινίας και έβαλε σεναριογράφους να το ξαναγράψουν για να έχει λίγο πιο happy ending, o Brad Pitt, μαζί με τον Fincher και τον Morgan Freeman απείλησαν να φύγουν από την ταινία αν δεν χρησιμοποιούταν το αρχικό τέλος.
Interesting fact: Όταν γύριζαν μία σκηνή καταδίωξης, ο Brad Pitt έπεσε και έσπασε το χέρι του. Το ατύχημα αυτό αν και απροσδόκητο, μπήκε στο σενάριο και στο υπόλοιπο της ταινίας ο χαρακτήρας του Pitt,Mills τριγυρνά με δεμένο χέρι. Ειρωνικά, το σενάριο αρχικά προέβλεπε πως ο Mills στην καταδίωξη όντως τραυματίζεται, απλά όχι στο χέρι του.
2.Fight Club(1999)
Δεν χρειάζεται να πω πολλά για αυτήν την ταινία, όσοι είναι 20-30 χρονών, την έχουν δει και την έχουν λατρέψει. Ποτέ ξανά το Hollywood δεν παρουσίασε πιο εύστοχα την ιδέα της αναρχίας. Σίγουρα ο Edward Norton έκλεψε την παράσταση, αλλά ο Brad ήταν το ιδανικό συμπλήρωμα στον πρωταγωνιστή. Ο χαρακτήρας του, Tyler Durden, είχε τόσο μεγάλο impact στην ποπ κουλτούρα, που η ιδεολογία του μέσα στην ταινία κατέληξε να γίνεται λήμμα για λεξικά με την ονομασία Durdenism. Αν δεν είναι αυτό πετυχημένη ερμηνεία,δεν ξέρω τι είναι. Ο συγγραφέας του βιβλίου, Chuck Palahniuk, έχει δηλώσει ότι η ταινία του φάνηκε ως βελτίωση στο έργο του. Και από ότι έχω ακούσει το βιβλίο αξίζει πολύ. Interesting fact: Στη σκηνή που οι χαρακτήρες του Norton και του Pitt είναι μεθυσμένοι και χτυπάν μπαλάκια του γκολφ, στην πραγματικότητα οι δύο ηθοποιοί είναι όντως ντίρλα και πετάν τα μπαλάκια του γκολφ σε ένα φορτηγάκι της παραγωγής.
3.Snatch(2000)
Το Snatch είναι μια από τις διασκεδαστικότερες ταινίες που υπάρχουν και ενώ αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι ο Guy Ritchie πριν παντρευτεί την Madonna ήταν μία ιδιοφυία, ο Brad Pitt έβαλε ένα μεγάλο λιθαράκι(μια λιθαράρα;)σε αυτό. Η ταινία είναι μία γρήγορη και ευφάνταστη περιπέτεια όπου όλοι οι απολαυστικοί χαρακτήρες της κυνηγάν ένα διαμάντι. Ο Brad ήταν μεγάλος φαν της πρώτης ταινίας του Guy Ritchie, το Lock,Stock and Two Smoking Barrels. Όταν λοιπόν έμαθε πως θα γυρίσει την δεύτερη του ταινία, το Snatch, του ζήτησε κάναν ρόλο. Όταν ο Ritchie είδε πως ο Pitt δεν μπορούσε να τελοιοποιήσει την βρετανική προφορά, του έδωσε τον ρόλο του γύφτου Mickey, ο οποίος σύμφωνα με το σενάριο, μιλάει με μια ακατανόητη προφορά. Και αυτός τον δικαίωσε, κάνοντας τον ρόλο αυτό,το highlight της ταινίας.
Interesting fact: Ο Guy Ritchie εμπνεύστηκε την ακατανόητη προφορά του Mickey, από τα παράπονα που κάναν οι κριτκοί για τις προφορές των ηθοποιών στην πρώτη του ταινία. Έτσι για να αντικρούσει τα όποια παράπονα, αποφάσισε να φτιάξει έναν χαρακτήρα,ο οποίος θα μιλούσε τόσο περίεργα, που οχί μόνο οι θεατές δε θα τον καταλάβαιναν, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις ούτε καν οι χαρακτήρες στην ταινία.
4.Inglorious Basterds(2009)
Ο Brad Pitt, με τη συμμετοχή του στους άδωξους μπάσταρδους, συνεχίζει τις συνεργασίες του με τους κορυφαίους σκηνοθέτες της γενιάς του. Ο ρόλος του Lt. Aldo Raine, ο οποίος συγκεντρώνει μία ομάδα αμερικανών εθελοντών για να μπουν στην Γαλλία και να σκοτώσουν τον Hitler,του ταίριαξε γάντι, όπως και το μουστάκι που άφησε για τον ρόλο αυτό, όπως και η Alabama προφορά που υιοθέτησε. Και η ταινία, αν και δυόμιση ώρες, είναι από τις πιο απολαυστικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, δείχνοντας πως ο Tarantino επέστρεψε σε φόρμα μετά το μέτριο Death-Proof και σίγουρα από τους πιο καλοπαιγμένους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες της, ήταν αυτός του Pitt.
Interesting fact: Όταν ο Aldo Raine παριστάνει πως είναι ένας Ιταλός ηθοποιός, στο τέλος της ταινίας, συστήνεται ως “Enzo Girolami”, το οποίο είναι το πραγματικό όνομα του σκηνοθέτη της αυθεντικής ταινίας”Inglorious Bastards” από όπου εμπνεύστηκε ο Tarantino την δικιά του ταινία, Enzo G. Castellari.
5. Friends
Όλοι όσοι είναι φαν των Friends, το συγκεκριμένο επεισόδιο με το guest του Brad Pitt είναι από τα αγαπημένα τους. Ο Brad παίζει έναν παλιό συμμαθητή του Ross και της Rachel, που πηγαίνει στο σπίτι της Monica για το τραπέζι του Thanksgiving. Τα πράγματα παίρνουν μια κωμική τροπή όταν αποκαλύπτει ότι μισεί την Rachel από το σχολείο και ότι αυτός και ο Ross είχαν ιδρύσει τότε το I hate Rachel Green club. Πέρα από την επιτυχία του επεισοδίου, ο Brad Pitt αποδεικνύει ένα κωμικό ταλέντο που δεν είχε δείξει μέχρι τότε. Όταν έκανε το guest, ήταν ήδη αρραβωνιασμένος με την Jennifer Aniston. Interesting fact: Πέρα από τον Brad Pitt, άλλοι τρεις πρωταγωνιστές του Ocean's Eleven έχουν κάνει guest στους Friends. Ο George Clooney, η Julia Roberts και o Elliot Gould.
Honorable Mentions: Seven Years in Tibet, Meet Joe Black, The Curious Case of Benjamin Button, Twelve Monkeys
Οπότε ακόμα κι αν επιμένει κάποιος ότι ο Brad Pitt είναι ένας μέτριος ηθοποιός, δεν μπορεί παρά τουλάχιστον να αναγνωρίσει πως έχει τεράστια καλλιτεχνική διόραση και έχει επιλέξει να συμμετάσχει σε σημαντικότατα projects που έχουν διαμορφώσει την τελευταία γενιά του κινηματογράφου.
Σε όλους τους άντρες αρέσουν οι ταινίες με ωραίες γυναίκες. Επίσης με εξαίρεση κάτι κουλτουριάρηδες, σε όλους τους άντρες αρέσουν και οι ταινίες με μπόλικο μπιστολίδι. Και οι παραγωγοί του Hollywood απ’ ότι φαίνεται μας έχουν πάρει χαμπάρι και όταν θέλουν ένα σιγουράκι-50%-του-πληθυσμού blockbuster συχνά τα συνδυάζουν, προσθέτουν 74% ανελέητη πόζα κι έτσι καταλήγουμε με κάτι ταινίες όπως αυτές:
1. Barb Wire (1996)
Μία ταινία που ξεκίνησε ως reimagining του Casablanca, στην οποία πρωταγωνιστούν η Pamela Anderson Lee και τα βυζιά της. Η ταινία είναι βασισμένη σε ομώνυμο κόμιξ και ήταν το leap of faith της Pamela Anderson από την τηλεόραση στο σινεμά (και όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε αυτό). Υπερκακές ατάκες, ακόμα χειρότερα ονόματα και ούτε-καν-μονοδιάστατοι χαρακτήρες (ένας κακός λέγεται big fatso και τον μεταφέρουν με εκσκαφέα γιατί είναι πολύ fatso και φυσικά είναι μαύρος και τρώει κοτόπουλο).
Η Barb Wire πετάει μια χειροβομβίδα στον αέρα η οποία, προσγειώνεται μόνο σύμφωνα με τις πιθανότητες στην μεγαλύτερη επιφάνεια τριγύρω, πάνω στην κοιλιά του big fatso, όσο οι καλοί μπαίνουν στο βανάκι με την μηχανή της Barb. Πρώτο εμπόδιο που συναντάνε είναι τα διόδια των κακών (paytol) και η Barb με αληθινό πνεύμα αγανακτισμένου, προσπαθεί να τα τρακάρει πιθανότατα φωνάζοντας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩΩΩ» αλλά αυτά δεν της κάνουν την χάρη και εκρύγνυνται(!) πριν καν τα ακουμπήσει. Αφήνει το τιμόνι στον Axel και ξεχύνεται σαν εμετός από την πίσω πόρτα με την μηχανή της, η οποία φυσικά πετάει ρουκέτες. Το ενισχυμένο Volkswagen βανάκι επίσης πετάει ρουκέτες. Κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες της ταινίας, του πετάνε απλά μερικές ρουκέτες. Λίγο βυζιά της Pamela Anderson, μερικά κλωτσομπουνίδια και κάμποσες ανούσιες εκρήξεις αργότερα και όλοι όσοι χρειάζεται να πεθάνουν έχουν πεθάνει. The end.
2. Aeon Flux (2005)
Η ταινία θα ήθελε να είναι το Εquilibrium με γυναίκα πρωταγωνίστρια. H Charlize Theron σ’αυτή την ελεύθερη μεταφορά ενός cartoon του MTV υποδύεται την Aeon Flux, η οποία πρέπει να έχει το πιο ηλίθιο και ταυτόχρονα άχρηστο signature move, να πιάνει μύγες ανάμεσα στα βλέφαρά της. Για την αναδείξουν πρόσθεσαν και μια συμπρωταγωνίστρια με (here’s the catch) χέρια για πόδια. Μάλλον ήταν overkill που ήταν και άσχημη. Η ταινία αψηφά νόμους φυσικής και κανόνες λογικής σε μόνιμη βάση. Είχε υπερβολικά πολλή υπόθεση και μόνο δύο σκηνές ξύλου, κάτι που, για τέτοιου είδους ταινία, ποτέ δεν είναι καλό. Ο δημιουργός του Aeon Flux, Peter Chung, όταν είδε τι έκανε το Hollywood με το παιδί του πνεύματός του, σε μια συνέντευξή του ανέφερε "[seeing it] made me feel helpless, humiliated and sad."
Καλύτερη σκηνή:
Προφανώς παρόμοια άποψη για την ταινία έχει και το youtube το οποίο δεν την θεωρεί αρκετά σημαντικό κομμάτι της ανθρωπότητας για να έχει ένα κλιπάκι, αλλά μας δίνει μια βαρετή συνέντευξη αντ’αυτού. Στην αρχή του βίντεο φαίνεται το χαρακτηριστικό παγίδευμα μιας μύγας ανάμεσα σε βλέφαρα και στα 2:15 και 3:15, αποσπάσματα από δύο απ’ τις καλύτερες (μοναδικές που υπάρχουν στο internet) σκηνές της ταινίας.
Βαθμολογία:
Ταινία: **
Πόζα: ****
Babes: ****
3. Wanted (2008)
Η Angelina Jolie είναι η Fox, η μοναδική γυναίκα σε μία οργάνωση δολοφόνων που μπορούν να κυρτώνουν σφαίρες και επίσης είναι η μόνη με αρχές. Μια ελεύθερη μεταφορά από το ομώνυμο comic, η ταινία είναι πολύ διασκεδαστική με abuse του bullet time και δράση η οποία μπορεί να περιγραφεί μόνο ως wtf.
Καλύτερη σκηνή:
Η Fox πυροβολάει το παρμπρίζ της Viper και το ξηλώνει με το χέρι για να αναρριχηθεί στο καπό. Ο Wesley θέλει να είναι η φωνή της λογικής, αλλά λογική δεν υπάρχει, οπότε το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ουρλιάζει συνεχώς και να (προσπαθεί να) μην κοιτάζει κάτω από την φούστα της Fox. Μόλις φαίνεται ότι έχουν καταφέρει να ξεφύγουν, ο κακός πυροβολάει γύρω από ένα λεωφορείο και τρυπάει δύο λάστιχα με δύο σφαίρες, οπότε και η Fox αναγκάζεται να εκμεταλλευτεί τις πλέον γυμνές ζάντες του αμαξιού, μία ράγα τρένου(?) και ένα λεωφορείο για να κόψει το άλμα (πτήση..;) τους, επιταχύνοντας πάνω του καθώς αυτό πέφτει στο πλάι, έτσι που ακόμα και οι αστυνομικοί στο μπλόκο το μόνο που προλαβαίνουν να κάνουν είναι να χάσκουν στην τρελή παλαβομάρα (δεν είναι πλεονασμός) στην οποία ήταν μάρτυρες..
Βαθμολογία:
Ταινία: ***
Πόζα: *****
Babes: **** (Ναι ρε, 4 για την Jolie)
4. Terminator 2 (1991)
Αυτή η ταινία θα μπορούσε να λέγεται και “από James Cameron με αγάπη”. Μία περιπέτεια σταθμός και παρόλο που ο badass Terminator (Arnold Schwarzenegger) κλέβει όλα τα φώτα (γκασπ!), νομίζω κανείς δε θα ξεχάσει την τελευταία σκηνή με την Sarah Connor (Linda Hamilton) και την καραμπίνα! Αρχικά ο κακός Terminator θα παιζόταν από τον Billy Idol, ο οποίος αναγκάστηκε να αρνηθεί τον ρόλο αφού έσπασε το πόδι του σε τροχαίο με μηχανή.
Η ταινία γαμεί οπότε αφήνουμε τον σχολιασμό στην φαντασία σας. Η Sarah Connor κερδίζει την θέση της στο άρθρο ξεκινώντας από το 2:18 και απέχει μία σφαίρα από το να τερματίσει την ταινία solo.
Βαθμολογία:
Ταινία: *****
Πόζα: ****** (το άκρον άωτον της πόζας είναι το να τρως σφαίρες χωρίς ούτε ένα βλεφάρισμα)
Babes: ** και μισό!
5. Sucker Punch (2011)
Η ταινία για κάποιο λόγο ξεκινάει σε διαφορετικό κόσμο απ’αυτόν που τελικά συνεχίζει, στον οποίο η Babydoll μπορεί να στείλει άτομα σε ακόμα περισσότερους κόσμους όπου αυτή και η κομπανία της αντιμετωπίζουν από orcs και δράκους μέχρι steampunk Nazi στρατιώτες που είναι και ζόμπι (γιατί οι απλοί, κανονικοί Ναζί προφανώς έχουν παραγίνει). Υποπτευόμαστε ότι όλο αυτό το ταλάντευμα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους είναι ένας τρόπος να αποπροσανατολιστεί το κοινό και να νομίζει ότι υπάρχει πλοκή όσο 5 (ναι, πέντε) γκόμενες με ζαρτιέρες σκοτώνουν τους πιο παράξενα politically correct εχθρούς με οτιδήποτε εκτός από αίμα για αίμα.
Δεν περιγράφω άλλο. Κάθε ένας από τους χορούς της Babydoll είναι ένα διαφορετικό quest που καταλήγει σε διαφορετικό killfest ώστε να βρουν ένα item στον πραγματικό (ακόμα ψεύτικο) κόσμο, γιατί μέχρι να τα μαζέψουν όλα δεν ξεκινάει να παίζει το τελικό FMV και η Babydoll παραμένει σκαλωμένη μέσα στο video game που δημιούργησε η ίδια με την φαντασία της. Το καΐδι.
Βαθμολογία:
Ταινία: *** (η ταινία παίρνει -1 λόγω βάθους χαρακτήρων και -1 επειδή δεν μας δείχνει ποτέ τον χορό της Babydoll)
Πόζα: ****
Babes: *****
6. Resident Evil (2002)
Μια ταινία που κατόρθωσε να μπει στο top 10 χειρότερων μεταφορών video game, στην οποία πρωταγωνιστεί η Milla Jovovich σκοτώνοντας zombie και νόμους φυσικής με ό,τι βρεθεί στα χεριά της. Η ταινία μεταφέρει χαρακτήρες από τα παιχνίδια με αυστηρές προδιαγραφές του τύπου είναι και οι δύο κοριτσάκια, φοράνε σχολική στολή και χρειάζονται βοήθεια.
Καλύτερη σκηνή:
Στο Resident Evil: Apocalypse, η Alice μπαίνει μέσα στην εκκλησία με, ομολογουμένως έναν από τους πιο badass τρόπους να μπεί κανείς σε εκκλησία. Πατάει το πρώτο licker μάλλον κατά λάθος, για να μάθει να μην περπατάει στον μοναδικό χώρο της εκκλησίας που μπορεί να προσγειωθεί μηχανή, αν και είμαστε σίγουροι ότι αν είχε κάπως σωθεί από την μηχανή πιθανότατα θα σκόνταφτε και θα καρφωνόταν πάνω στην γλώσσα του (ήταν ηλίθιο licker, is what we’re getting at). Η μηχανή πάντως μάλλον έκαιγε πυρίτιδα ή νιτρογλυκερίνη ή και τα δύο, γιατί η Alice μένοντας μη ικανοποιημένη με το επίπεδο πόζας που μόλις καθιέρωσε, τη στέλνει πάνω στο επόμενο licker και με δύο (2!) σφαίρες μετατρέπει το γυαλιστερό δίτροχο σε μεγαλοποιημένο πυροκλάνι. Στη συνέχεια βλέπουμε τον Άγραφο Κανόνα των ποζεροταινιών σε εφαρμογή: όταν κουβαλάς πολλά διαφορετικά όπλα πρέπει να τα χρησιμοποιήσεις όλα, ακόμα κι αν το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις για να φαίνεσαι πιο cool είναι να δαγκώνεις ένα πούρο όσο πυροβολάς. Με τα uzi φαινομενικά αστοχεί και το licker πέφτει μπροστά της απλά για να πέσει στην παγίδα της, καθώς οι σφαίρες από τα uzi τρυπάνε την πέτρα που είναι φτιαγμένη η εκκλησία. Η Alice μετά αποδεικνύει ότι εκτός από balls of steel έχει και wrists of steel γιατί ενώ φαίνεται να δυσκολεύεται να κρατήσει την καραμπίνα ιδιαίτερα σταθερή, πυροβολάει άλλα δύο licker κρατώντας την με το ένα χέρι. Τέλος, ακολουθεί ένας ανούσιος διάλογος μεταξύ της πρωταγωνίστριας του παιχνιδιού και της πρωταγωνίστριας της ταινίας. Το catfight που αναπόφευκτα ακολουθεί δεν έχουμε καταφέρει να το βρούμε ακόμα, παρά τις αμέτρητες ώρες ψαξίματος και κατάρες για έναν Θεό που δεν νοιάζεται.
Βαθμολογία:
Ταινία: **
Πόζα: *****
Babes: ****
7. Underworld (2003)
Μέτρια ταινία αλλά με πλούσιο backstory, στο Underworld η πρωταγωνίστρια Selene (Kate Beckinsale) είναι vampire και φοράει latex ίσως στη μοναδική περίπτωση που τέτοια εξάρτυση δικαιολογείται, αφού μέρος της ταινίας εξελίσσεται σε υπόνομο. Mέσα σε αυτή την αδιάβροχη αμφίεση λοιπόν καθαρίζει με τα δύο πιστόλια της στρατιές λυκανθρώπων (lycans, για να μην μπερδευτεί κανένας Ταγαροαμερικανός με μεγάλες λέξεις). Ούτως ή άλλως αυτό δεν είναι που κάνουν τα vampires; Ευτυχώς η ταινία είναι αρκετά παλιά ώστε η Beckinsale να μην λαμπυρίζει στον ήλιο σε καμία σκηνή.
Καλύτερη σκηνή:
Ο Michael σκάει ψαρωτικά πίσω από τον Victor, ο οποίος προσπαθεί να του ανταποδώσει το ψάρωμα με κάτι που θυμίζει βρυχηθμό από γατάκι. Ο αρχαίος μπουροαρχηγός των βρυκολάκων μαλώνει με το μπουροϋβρίδιο βρυκόλυκο (fuck yeah) για κάνα δίλεπτο ενώ η Selene είναι πεσμένη λίγο πιο πέρα ελπίζοντας, μέχρι που αναγκάζεται να επέμβει όταν κάποιος ξεχνάει να πει τα miss αρχίζουν να γαζώνουν τον Michael τρεις τύποι με αυτόματα. Τα αυτόματα όμως είναι η μόνη υπερδύναμη που διαθέτουν και έτσι ψοφάνε μέσα σε δευτερόλεπτα, όσο ο αρχαίος τύπος παίζει κρυφτό με τον εαυτό του, βγαίνοντας μόνο για να σταματήσει τη Selene που πάει να βοηθήσει τον Michael και, ξανά σαν γατάκι, ξεχνάει το κρυφτό μόλις τον βλέπει και πιάνει να τον στραγγαλίσει. Η Selene, επειδή δεν κουβαλάει μαζί της το πιο απίθανα σημαντικό όπλο γι’αυτή τη μάχη (πολλά γυαλιστερά αντικείμενα να πετά για να αποσπά τον Victor), αρπάζει το σπαθί του αρχαίου (ασφαλές να υποθέσουμε ότι κι αυτό είναι αρχαίο) και κόβει προς την κατεύθυνση του ιδιοκτήτη του. Φυσικά δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα ο Άγραφος Κανόνας, οπότε το κεφάλι του Victor μένει στην θέση του μέχρι (να προσπαθήσει τουλάχιστον) να κόψει κάτι και με τα μαχαίρια που κρύβει στα μανίκια του.
Βαθμολογία:
Ταινία: ***
Πόζα: ****
Babes: ******
8. Kill Bill (2003)
Αν και η Uma Thurman χρησιμοποιεί το hattori hanzo της για να σφάζει στο γόνατο και αποφεύγει να χρησιμοποιεί όπλα, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε το Kill Bill, μία ταινία που εστιάζει στην επική ιστορία της Beatrix Kiddo και άπειρη μάχη με μπόλικη σπλατεριά.
Καλύτερη σκηνή:
(Εντάξει, όχι, αλλά εδώ πέφτει όλο το ξύλο)
Μια άνιση μάχη, 88 Τρελοί εναντίον της Νύφης και του hattori hanzo της. Οι Τρελοί θα έπρεπε να ήταν περισσότεροι. Ή απλά Ακόμα Πιο Τρελοί.
Βαθμολογία:
Ταινία: ******
Πόζα: ****
Babes: ***
9. Matrix (1999)
Και πάλι τα φώτα μπορεί να είναι στραμμένα στον Neo (Keanu Reeves), ωστόσο στο πλευρό του η Trinity (Carrie – Anne Moss) ρίχνει αξιοπρεπέστατο πιστολίδι, ενώ η σκηνή στο lobby του ουρανοξύστη στo πρώτο Matrix έκτοτε έχει ορίσει το πιστολίδι για τις ποζεροταινίες (και οι καμπαρντίνες της ταινίας τους douchebags για ένα-δυο χρόνια). Και η Trinity, εννοείται, φορούσε latex.
Καλύτερη σκηνή:
Η σκηνή στo lobby. Το ξέρεις. Την έχεις δει την ταινία, περίπου 4 φορές. Απ’ ότι φαίνεται τα mobs έχουν μπερδέψει τα human-killing rounds με τα blast-the-wall-to-bits rounds οπότε δεν κάνουν καμία ουσιαστική ζημιά. Ο Neo αποφεύγει να κουβαλάει γεμιστήρες, οι οποίοι ως γνωστόν είναι νεκρό βάρος, ενώ το οπλοστάσιο κάτω από την καμπαρντίνα του φροντίζει ώστε το μόνο νεκρό βάρος να είναι οι αντίπαλοί του.
Βαθμολογία:
Ταινία: *****
Πόζα: *****
Babes: *** (Έλα τώρα, ποια Trinity?? Το τρίτο αστεράκι τo κερδίζει μόνη της η Monica Bellucci και δεν παίζει καν στην ταινία με την οποία ασχολείται το άρθρο.)
10. Grindhouse: Planet Terror (2007)
Μια καλτίλα – σπλατεριά με zombies η οποία σκηνοθετήθηκε σε συνεργασία του Robert Rodriguez με τον Quentin Tarantino, και που γίνεται απείρως πιο απολαυστική αν μεθύσεις πριν την δεις και νομίζεις ότι είναι κωμωδία. Η πιο άσπρη και από το χιόνι Rose McGowan υποδύεται μια stripper (Cherry Darling) η οποία χάνει το πόδι της και στο τέλος στη θέση του βάζουν ένα machine gun / rocket launcher του οποίου η σκανδάλη προφανώς λειτουργεί με την Δύναμη.
Καλύτερη σκηνή:
Το πρώτο πράγμα που κάνει με το νεοαποκτηθέν πόδι είναι να καθαρίσει έναν τύπο με εξ’επαφής ρουκέτα στ’ αρχίδια. Πράγματα εκρύγνυνται χωρίς λόγο, γιατί κάθε b-movie με splatter πρέπει να ακολουθεί το μονοπάτι που χάραξε ο Michael Bay. Η Cherry εκτελεί ένα ψαρωτικό rocket jump τόσο άψογα που θα το ζήλευαν ακόμα και οι πιο σκληροτράχηλοι βετεράνοι του Quake. Σ’ αυτό το σημείο η σκηνή κερδίζει το όνομά της (Cherry’s Dance of Death) γιατί η Cherry σκοτώνει ανελέητα τα ζόμπι με τα «άχρηστα ταλέντα» (καταραμένη φεμινίστρια) που έμαθε κατά την διάρκεια της καριέρας της ως στρίπερ. Πράγματα συνεχίζουν να εκρύγνυνται χωρίς ουσιαστικό λόγο. Και φυσικά επειδή για μια πόζα ζούμε, μετά το μακελειό ανακαλύπτει ένα ζευγάρι άθικτα rayban και, χωρίς καν να αναρωτηθεί γιατί δεν βρίσκονταν εκεί πριν λίγες στιγμές, τα φοράει παρόλο που είναι νύχτα (wouldn’t we all?), πιθανότατα γιατί οι άκυρες εκρήξεις καταντάνε κουραστικές στα μάτια μετά απο κάποια ώρα.
Βαθμολογία:
Ταινία: **
Πόζα: ****
Babes: *****
11. Alien (1979)
Χαιρετίστηκε ως «το “Jaws” στο διάστημα» και «το “Texas Chainsaw Massacre” της επιστημονικής φαντασίας», παρόλα αυτά, χωρίς την εμπορική επιτυχία του Star Wars δύο χρόνια πριν, το Alien δεν θα υπήρχε. Η Sigourney Weaver είναι η Ellen Ripley στο θρίλερ που την έκανε A-list ηθοποιό και, ίσως γιατί η σκηνή που εμφανίζεται με εσώρουχο και φανελάκι θεωρούταν hardcore porn τότε, το υγρό όνειρο των έφηβων αγοριών στα seventies. Οι ταινίες δεν είναι ποζεριές βέβαια και στην πρώτη το μόνο που σκοτώνει η Ripley πυροβολώντας το είναι ένας από το πλήρωμα που έχει μείνει έγκυος απ’ το alien. Σε ένα σοκαριστικό twist της ταινίας όμως, η χαζογκόμενα και ο μαύρος πεθαίνουν τελευταίοι.
Στη δεύτερη ταινία, η Ripley δέχεται να ακολουθήσει τους badass space marines μόνο όταν μαθαίνει ότι ο σκοπός της αποστολής είναι η γενοκτονία των alien και βρίσκει αφορμή να το κάνει μόνη της όταν απαγάγουν ένα βρώμικο κοριτσάκι την καινούρια θετή της κόρη. Οπότε ξεχειλώνοντας την ταινία σχεδόν στα όρια των ποζεροταινιών, χρησιμοποιεί μονωτική ταινία(!) για να κολλήσει ένα pulse rifle/grenade launcher με ένα φλογοβόλο και μ’αυτό το οπλοστάσιο υπό μάλης μπουκάρει στη φωλιά των alien και δεν αφήνει κανένα ωμό, ούτε καν medium rare. Σ'αυτήν την τελευταία σκηνή η Ripley ανεβαίνει σε ένα power motherfucking LOADER και αρχίζει στις ρομπο-φάπες τη βασίλισσα, το μοναδικό alien που γλίτωσε το πύρινο μακελειό.
Οι McGuyvers όλου του κόσμου μπεκροπίνουν στην υγειά σου
Βαθμολογία:
Ταινία: *****
Πόζα: ***
Babes: * (Άμα έχεις γεννηθεί πριν το ’80 και διαφωνείς, δεν με νοιάζει)
12. Blade Trinity (2004)
Η Jessica Biel παίζει την Abigail Whistler και παρουσιάζει καινούριους τρόπους να σκοτώνουμε vampires όπως μόνο μια γυναίκα ντυμένη με στενά δερμάτινα μπορεί. Ο μόνος λόγος που ο Whistler (ο go-to guy του Blade) αναγκάστηκε μέσα σε 2 χρόνια να γεννήσει και να μεγαλώσει μια 22χρονη κόρη είναι γιατί η εμπορική επιτυχία των βαμπιροταινιών της εποχής προκάλεσε το Van Helsing και χάλασε τα σχέδια του σκηνοθέτη για την προσθήκη ενός χαρακτήρα με το όνομα Rachel Van Helsing. Το πιο ευχάριστο γεγονός της ταινίας είναι ότι ο Blade είναι τέτοιος τύπος που δεν πρόκειται να λαμπυρίσει ποτέ.
Αυτό μπορούμε μόνο να ελπίζουμε να είναι το Twilight 5. Πάντως θα το βλέπαμε σίγουρα στο σινεμά.
Η Abigail τρώει λίγο ανούσιο ξύλο στην αρχή μόνο και μόνο για να πουλήσει την μεταμφίεσή της και να προσθέσει insult to injury. Βέβαια τα vampires και ο ένας από τους McPoyle που της την πέφτουν είναι γατάκια οπότε η μάχη δεν θα ήταν δίκαιη αν ο μόνος αντίπαλός τους ήταν το πλαστικό μωρό. Για να εκπληρωθεί ο Άγραφος Κανόνας, μετά τα κλωτσομπουνίδια και μαχαίρια που πετάγονται από κάθε κομμάτι της στολής της που χωράει μαχαίρι, βγάζει το τόξο της και το χρησιμοποιεί ως ένα καθόλου βολικό lightsaber.
Βαθμολογία:
Ταινία: **
Πόζα: *****
Babes: *****
13. Tomb Raider (2001)
Η Angelina Jolie είναι η Lara Croft στην πιο επιτυχημένη μεταφορά video game σε ταινία μέχρι το Prince of Persia, και αν δεν έχεις ιδέα για τι πράγμα μιλάμε, τότε σκάλισε στον βράχο δίπλα στον βράχο κάτω από τον οποίο κοιμάσαι γραμμούλες μέχρι να φτάσεις στο 2011. Μετά ξαναπέσε για ύπνο. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω.
Καλύτερη σκηνή:
Η Lara βρίσκει το artifact το οποίο ψάχνει αλλά επειδή σε ερείπια ναών με βολικά τοποθετημένο θησαυρό πάνω σε βάθρο τίποτα δεν είναι ποτέ τόσο απλό όσο φαίνεται, σκάει αθόρυβα μέσα απ’ τις σκιές ένα τεράστιο ρομπότ – φύλακας. Το καθαρίζει αρχικά ρίχνοντας πάνω του μια κολώνα που γκρεμίζει με τα πιστόλια της(!) αλλά το bot δεν μασάει. Αφού ξανασηκώνεται και φαίνεται να την στριμώχνει, η Lara το συγκρατεί με τα χέρια της παρόλο που αυτό μόλις πριν έριχνε τοίχους με σφαλιάρες. Την τρίτη φορά δεν μπαίνει καν στον κόπο να το ξεφτιλίσει και απλά το προστάζει να το βουλώσει επιτέλους και το χακάρει μετατρέποντας το σε glorified ντισκομπάλα που παίζει καγκουροτράγουδα. Και τώρα είναι έτοιμη να αρπάξει το υπερπολύτιμο artifact για τη συλλογή της και να επιστρέψει στο να κάνει ό,τι κάνουν οι πάμπλουτοι αρχαιολόγοι που βαριούνται πολύ εύκολα έτσι; Εε, όχι. Αυτό ήταν απλά η προπόνησή της. Η Lara έχει τόσο μεγάλη δύναμη στο πάνω μέρος του σώματός της που τα βυζιά της είναι σκέτα ΜΠΡΑΤΣΑ.
Το Kickass θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως το Kill Bill σε κωμωδία. Είναι ενδιαφέρον, αστείο και με χορταστικό ξυλίκι. Ο Dave Lisewski είναι ένας έφηβος nerd που φιλοδοξεί να γίνει υπερήρωας και να κλωτσάει κώλους και εξαιτίας κάποιου περίεργου καπρίτσιου της μοίρας καταφέρνει να πέσει με τα μούτρα στην δόξα, παρόλο που η μόνη υπερδύναμή του είναι ότι έχει φάει τόσο ξύλο που καταστράφηκαν οι νευρικές απολήξεις του και δεν νιώθει πόνο. Όμως, αν και μόλις δεκατριών χρονών, η Chloe Grace Moretz (Mindy/Hit Girl) είναι ο πραγματικός υπερήρωας της υπόθεσης. Όλο το ξύλο στο Kickass το ρίχνει αυτή και χωρίς αυτήν η ταινία θα μπορούσε άνετα να είναι απλά ένα μικρό clip στο failblog.
Καλύτερη σκηνή:
Ο Kickass έχει μπλέξει άσχημα γιατί τι περίμενε; Η κατάλληλα διαλεγμένη στολή του πιθανότατα συγκρατεί τα προϊόντα του φόβου του κάθε φορά που βγαίνει σε αποστολή. Πάνω που νομίζαμε ότι η ταινία όπου να ‘ναι τελειώνει και η υπόλοιπη μία ώρα θα είναι απλά συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών να αναλύουν πόσο ανούσιoυς βρήκαν τους ρόλους τους, εμφανίζεται η διπλή katana της Hit Girl μέσα από τον dude με τις τζίβες. Για τα επόμενα δύο λεπτά she goes to town on the bad guys μέχρι να μην μείνει ζωντανός ακόμα κι αυτός που βγαίνει από το χέσιμο με το χειρότερο timing όλων των εποχών.
1. Star Wars
Πολύ ωραία ταινία επιστημονικής φαντασίας, με πολύ ωραίες σκηνές μάχης και πολύ ωραία νοήματα. Οι γυναίκες μένουν στην επιφάνεια και ακούς ατάκες του τύπου “γιατί να με συγκινήσουν μάχες με φανταστικά όπλα” ή “γιατί να δημιουργήσεις χαρακτήρες σαν αυτή την ενοχλητική πράσινη μαλακία και εκείνο το μαλλιαρό πράγμα”.
Πρώτα από όλα λέγονται Yoda και Chewbacca, γαμώτο δύο ονόματα είναι, θυμάστε όλα τα ονόματα του sex and the city, του lost και χίλιωνδυο άχρηστων celebrities, τόσο δύσκολο είναι να θυμάστε αυτά τα δύο; Τέλος πάντων, το νόημα του star wars που δε θα καταλάβετε ποτέ είναι ότι, όλοι έχουμε καλό και κακό μέσα μας και ανεξάρτητα από το ποιοί είμαστε, με τι μοιάζουμε, πόσο δυνατοί είμαστε. Αυτό που έχουμε μέσα μας και ανάλογα με το πόσο δυνατό είναι, θα έχει τις αντίστοιχες επιδράσεις στον υπόλοιπο κόσμο.
2. 25th Hour
Άλλη μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Απογοητεύτηκα όταν την είδα με γυναίκες και την χαρακτήρισαν μέτρια.
Προσπάθησα να καταλάβω γιατί και έτσι αποφάσισα ένα βράδυ αντί να δω big brother και back to back top model να κάτσω να σκεφτώ λίγο την ταινία. Αυτή οι ταινία λοιπόν στους άντρες δε θα αρέσει μόνο γιατί σκηνοθετηκά γαμεί και ο Edward fucking Norton δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ ερμηνείας.Ουσιαστικά αναλύει την αντρική φιλία και δείχνει πω αντιδρούμε σε καταστάσεις πίεσης, όταν χάνεται η λογική και μένουν μόνο ελπίδες και προσπαθείς να κάνεις ότι καλύτεο με αυτές. Κάτι που είναι λογικό να δυσκολεύεται να αντιληφθεί οποιαδήποτε γυναίκα.
3. Rocky
Εντάξει μεγάλη αμερικανιά δε λέω και όσο κι αν θέλω να το κρύψω η μεγαλύτερη ένοχη απόλαυση στην ταινία θα είναι ο αγώνας και το ξύλο στο τέλος της. Όμως κακά τα ψέμματα ο Rocky έχει εμπνεύσει όλους τους άντρες του κόσμου, δείχνει ότι μπορείς να είσαι καλός άνθρωπος στη ζωή σου μένοντας μόνο πιστός σε μία φράση “But life ain't about how hard you hit... It's about how hard you can get hit, and keep moving forward...”. Νομίζω αυτή η ατάκα αρκεί για να τη διαφοροποιήσει από όλες τις άλλες ταινίες ξύλου.
4.Shoot 'em up
Σαν να ακούω ήδη στα αυτιά μου όποια κοπέλα διαβάζει το άρθρο, "καλά αν προσπαθήσει να δώσει βαθύτερο νόημα και σε αυτή τη μαλακία, που δεν είχε υπόθεση και απλά πυροβολούσαν, πόζαραν και μας έδειχναν την Belluci και τα βυζιά της, θα τον βρίσω."
Θα συμφωνήσω σε όλα, και τα τρία επιχειρήματα σας είναι καλοί λόγοι για μας για να δούμε την ταινία ναι θέλουμε να δούμε και τέτοιες ταινίες, γιατί; Δεν ξέρω ίσως θέλουμε να ανέβει η τεστοστερόνη μας και να νιώσουμε τα αρχίδια μας να μεγαλώνουν, ίσως πάλι δε μας αγκάλιαζε πολύ η μαμά μας όταν είμασταν μικροί τι να πω; Γιατί πρέπει να απολογούμαστε όταν βλέπουμε τέτοιες ταινίες, ενώ εσείς όταν βλέπετε ηλίθια δακρύβρεχτα ρομάντζα είναι οκ;
5. Fight Club
Συγνώμη ποιός σου είπε ότι δε μου αρέσει αυτή η ταινία; παίζει και το μανάρι ο Brad.
Ναι και μένα μου αρέσει, αλλά guess what όχι για τον Brad. Μου αρέσει γιατί είναι ταινιάρα από τις λίγες, δείχνει τη σύγχρονη εποχή και τις καταστάσεις που οδησούμαστε που όλοι είχουμε απωθημένα. Και δείχνει τους δύο εαυτούς που έχουμε όλοι, αυτόν για τον έξω κόσμο και τον πραγματικό μας, επίσης ο τρόπος που παρουσιάζεται η υπόθεση είναι απίστευτος. Αν εσύ από όλο αυτό κράτησες τον Brad...
Ηθοποιάρα ή μαναράκι;
6. Saw
Ποια εκείνη την αηδία που φεύγουν χέρια πόδια;
Ναι, ακριβώς εκείνη. Όποια ταινία έχει splatter μέσα δεν κατατάσσεται αυτόματα στα χαζοθρίλερ. Και μπορεί να έχει πέσει πολύ τώρα που έχει φτάσει κάπου στο sequel 52,5 4D, ωστόσο το πρώτο είναι μία απίστευτη εργάρα και πολύ πρωτότυπη σε σχέση με όλα τα θρίλερ που υπήρχαν μέχρι τότε.
7. Victory (Η απόδραση των 11)
Απλά σε εσάς τους άντρες αρέσει το ποδόσφαιρο, ότι έχει ποδόσφαιρο σας αρέσει.
ΛΑΘΟΣ, αυτή η ταινία δείχνει ότι όλα τα αθλήματα, συμπεριλαμβανομένου και του ποδοσφαίρου, έχουν ιδανικά και είναι γι αυτά τα ιδανικά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεσαι, με όποια αντιξοότητα προκύψει.
8. Predator
Έλεος πέντε μπρατσωμένοι τύποι προσπαθούν να σκοτώσουν μία δυνατή εξωγήινη μαλακία, θα υπερασπιστείς και αυτή τη χαζοταινία;
Ουπς λάθος, αυτή η ταινία όντως είναι βλάκεια, my bad!
Έχω παρατηρήσει ότι όταν μια ταινία, κάνει τρελή επιτυχία είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα υπάρξει sequel, μη σου πω θα γίνει τριλογία. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι η δημιουργία μιας ταινίας με σκοπό τα φράγκα, η οποία απλά θα καταστρέψει την φήμη της προηγούμενης... Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια, πολλές φορές οι ταινίες παραμένουν εξίσου καλές ή γίνονται και ακόμη καλύτερες. Κάτι που όμως δεν είναι συχνό... Αρχίζει λοιπόν η απαρίθμηση μου...
Ας αρχίσουμε χαλαρά, ξεκινώ λοιπόν με το Men in black. Η πρώτη ταινία μια φοβερή έμπνευση, επιστημονική φαντασία / κωμωδία. Μια πολύ έξυπνη ταινία και δύο πολύ ωραίες ερμηνείες Tommy Lee Jones και Will Smith, ο δεύτερος ειδικά έδωσε ρέστα στην ταινία. Η μεγάλη επιτυχία αυτής της αρκετά πρωτότυπης ταινίας οδήγησε στο sequel της 5 χρόνια μετά. Όταν την είδα, βαρέθηκα... Όχι επείδη δεν την καλή αστεία ή οτιδήποτε άλλο, απλώς ένιωσα σαν να ξαναβλέπω την πρώτη ταινία, ένας κακός εξωγήινος έρχεται στη γη, και η ύπαρξη της γης μπαίνει σε κίνδυνο. Ακόμα και το τέλος είναι ολόιδιος συμβολισμός με διαφορετικές εικόνες, ναι είμαι ένα τίποτα μπροστά στο σύμπαν, αλλά μου το είπες ήδη στο τέλος της προηγούμενης ταινίας...
Παρόμοια συνασθήματα για τον Νικόλα Κλουβί και το National Treasure. Μία φοβερή περεπέτεια δράσης που σε κρατάει με τις σκηνές δράσης και το κυνήγι σχοιχείων, μέχρι την ανακάλυψη τελικά του θησαυρού... Και γίνεται η δεύτερη ταινία National Treasure- Book of Secrets και νομίζεις ότι ξαναβλέπεις την ίδια ταινία, ολόιδια σκηνοθεσία, ολόιδια υπόθεση. Το μόνο νέο, ο βοηθός του Νικόλα μας, έχει γίνει ένας super hacker και δεν είναι τόσο κομπάρσος όσο στην πρώτη, αντίθετα αποδεικνύεται πολύ χρήσιμος.
Ωστόσο είναι αλήθεια, ότι καμιά φορά θες να δεις όντως το ίδιο πράγμα σε μια ταινία. Θα αναφερθώ λοιπόν στην τριλογία Blade. Είναι η απόλυτη τριλογία πόζας και ατάκας και ο Wesley Snipes ξέρει καλά πως να το κάνει. Είναι ταίνια love it or hate it. Ξέρεις τι πας να δεις, αν δε σου άρεσε το 1 μην πας στο 2 και στο 3. Ο Blade λέει μπορεί και κυκλοφορεί έξω μέρα, επειδή την μάνα του τη δάγκωσε βρυκόλακας λίγο πριν γεννήσει και δεν πρόλαβε να μεταφερθεί όλος ο ιός και γω δεν ξέρω τι άλλο... Καλά πραγματικά υπάρχει άτομο που έδωσε σημασία στο γιατί ο Blade είναι daywalker (όπως τον αποκαλούν) ή τον λόγο που γουστάρει να σφάζει βρυκόλακες; Το μόνο που σε νοιάζει είναι ο τρόπος που ποζάρει και η ατακάρα που θα πετάξει από λεπτό σε λεπτό... Κάτι που μπορώ να σε βεβαίωσω ότι δεν έλλειψε από καμία ταινία...
So you think you can poze!
Για να συνεχίσουμε με βαμπίρια, συνεχίζω με Underworld. Πολύ δυνατή υπόθεση, σπάνιο για το είδος της ταινίας, ωραία δράση και η Beckinsale να φοράει latex (Yeah!), μία πολύ ελαφριά ξενέρα για το τέλος. Η δεύτερη σχετικά αδιάφορη με την πρώτη, πόνταραν στη δράση έναντι της υπόθεσης και έτσι δημιούργησαν και κάποιες τρύπες στο σενάριο, το epic battle που θέλησαν να βάλουν στο τέλος, ήταν τελικά epic fail. Τουλάχιστoν είδαμε την Beckinsale να γαμιέται της κάνουν γλυκό έρωτα. Επειδή κατάλαβαν ότι δεν τραβάει άλλο προς τα μπρος η υπόθεση, γύρισαν ένα prequel για να κλείσουν την τριλογία με το rise of lycans. Ριζική αλλαγή στην υπόθεση και μου φάνηκε κάτι σαν αποτυχημένο Lord of the Rings, επίσης μεγάλο μείον η απουσία της Kate. Όχι μεγάλη απογοήτευση, αλλά σίγουρα όχι ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει...
Kate Beckinsale με latex, μόνο μία τριλογία που να έχει κάτι αντάξιο μου έρχεται στο μυαλό. Resident Evil, μία τυπική ζομποταινία, αρκετά ωραία για το είδος της και αρκετά καλή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη ενός παιχνιδιού. Φυσικά αυτό που θυμόμαστε όλοι είναι η Milla Jovovich να διαλύει ζόμπι φορώντας εκείνο το γαμάτο κόκκινο φορεματάκι (Hell Yeah!). Το Resident Evil Apocalypse συνεχίζει από εκεί ακριβώς που μας άφησε η πρώτη ταινία, ολόιδιο concept, ζόμπι και μπιστολίδι και για όσους βαρέθηκαν την Jovovich πρόσθεσαν άλλο ένα γκομενάκι που πυροβολάει, που ποτέ δεν με ένοιαξε να μάθω ποια είναι... Resident Evil 3, δε θυμάμαι τίποτα από αυτή την ταινία, ειλικρινά έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν είχε σκηνές με ζόμπι! Δεν ξέρω τι προσπάθησαν να κάνουν αλλά απέτυχαν. Μέχρι και η Jovovich, απλά προσπαθούσε να είναι sexy... Resident Evil 4 το αναμένουμε (όχι με μεγάλη ανυπομονησία)...
Όταν είδα την πρώτη ταινία Πειρατές της Καραϊβικής απλά ήμουν κατά ενθουσιασμένος, ο Johnny Depp μου απέδειξε, ότι όσο γαμάτο κι αν τον περιμένω, πάντα μπορεί να είναι περισσότερο! Πολύ ωραία πειρατική ταινία, με ωραία αίσθηση του χιούμορ, κάτι δύσκολο στο συγκεκριμένο είδος, καθώς πιστεύω ότι πολύ εύκολα θα μπορούσε να εξελιχθεί από αστείο σε γελοίο. Η δεύτερη και η τρίτη ταινία, με κούρασαν και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί, ίσως απλά να μην έπρεπε να τις χωρίσουν, να έπρεπε να διατηρήσουν τις ταινίες σαν αυτοτελή επεισόδια. Ίσως απλά βαρέθηκα να βλέπω την μάπα του Μπλουμ (πώς έκανε επιτυχία με τέτοιο όνομα;)... Αν και δεν μετανιώνω που τις είδα, σίγουρα ένιωσα μια απογοήτευση.
X-MEN μια τριλογία που με εντυπωσίασε αρκετά. Ποτέ δεν περίμενα μια τόσο δυνατή ταινία από την Marvel. Η υπόθεση και στην πρώτη και στη δεύτερη ταινία πολύ καλύτερες από ότι περίμενα και με πολύ δράση. Η τρίτη ταινία αισθητά κατώτερη, αλλά όχι απογοητευτική. Η απογοήτευση ήρθε στο prequel wolverine origins. Σόρρυ, αλλά μετά τα x-men το να βλέπω απλά τον Hugh Jackman να ρίχνει ξύλο δε μου λέει πολλά, ίσως επειδή δεν είμαι γκόμενα... Α ναι και το guest από τον Will i Am δεν σώζει τίποτα, για να μην αναφερθώ στη σκηνή που εμφανίζεται ο Daniel Negreanu...
Ας δούμε τώρα το Asterix, γέλιο μέχρι δακρύων με τον Gerard Depardieu σε έναν απόλαυστικό Οβελίξ. Και εκεί που λες ότι δεν μπορεί να γίνει καλύτερη η μεταφορά του Asterix στη μεγάλη οθόνη, γίνεται το Αστερίξ και Κλεοπάτρα, με γέλιο μέχρι δακρύων και πάλι συν ένα πολύ δυνατό χαρτί, ναι αναφέρομαι φυσικά στη Monica Belluci... Μου φάνηκε λογικό, που η ταινία ήταν εξίσου καλή με την πρώτη, μιας και τα σενάρια βασίζονταν στα ήδη υπάρχοντα κόμιξ, που όλοι είχαμε αγαπήσει. Έτσι μου έκανε εντύπωση όταν το Αστερίξ στους ολυμπιακούς αγώνες ήταν τόσο χάλια... Και για άλλη μια φορά τα άπειρα guest δεν υπήρχε περίπτωση να σώσουν τίποτα...
Ένας (;) πολύ καλός λόγος για να δείτε την ταινία!
Ας πάμε σε μια τριλογία που λάτρεψα και πιστεύω οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν. Lord of the Rings, το γεγονός που την κάνει τόσο πετυχημένη και ότι δεν υπάρχει “κοιλιά” στην υπόθεση, πιθανότατα οφείλεται ότι βασίστηκε σε ήδη πολυ πετυχημένα βιβλία. Αν δε σου αρέσει ο άρχοντας τον δαχυλιδιών είσαι ή γυναίκα ή κάτι δεν πάει καλά με σένα... Φοβερή υπόθεση, καταπληκτικές σκηνές μάχης, απίστευτα τοπία, πραγματικά νιώθω πως ό,τι και να πω για αυτή την ταινία είναι λίγο...
Τώρα μια πιο παλιά τριλογία, που οι περισσότεεροι από εσάς μάλλον δεν γνωρίζουν, το Cube. Ένα θρίλερ, ελαφρώς splatter, κάτι σαν τον προκάτοχο του saw. Ίσως το γεγονός ότι είδα το saw πριν από αυτό, με έκανε να την αντιπαθήσω σαν ταινία. Ήταν μια μετριότατη ταινία, με σχεδόν ανύπαρκτη υπόθεση, το μόνο καλό ήταν ότι σε είχε συνεχώς σε εγρήγορση. Κάτι που εκτιμάς όταν βλέπεις ένα θρίλερ. Αν δε μου άρεσε το Cube, το Cube 2 ή Hypercube απλά μπαίνει περπατώντας στο Top10 χειρότερων ταινιών που έχω δει... Ίδια με την πρώτη πάνω κάτω, η προσπάθεια να προσθέσουν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας την έκαναν απλά γελοία. Τέλος ήρθε και το prequel (όχι που θα έλειπε) Cube Zero. Ίδια με την πρώτη, κατάλαβαν μάλλον ότι στο Hypercube κάναν μαλακία βλακειούλα, περισσότερη σπλατεριά και βάλαν και υπόθεση, υποθέτω για να μη νιώθεις ηλίθιος όταν τελιώνει η ταινία...
Μιας και το ανέφερα σειρά έχει το saw. Αρχικά όταν είδα το trailer μου φάνηκε μια ανούσια σπλατεριά, και το είδα μόνο μετά από προτροπές ενός φίλου, ότι αξίζει σαν ταινία. Τι να πω; Απλά έμεινα... Οκ, η ταινία έχει πολλά κιλά καφρίλα και χρειάζεται δυνατό στομάχι, αλλά η ιδέα και η υπόθεση ήταν απίστευτες. Απλά έγινα fan με την μία... Και τα sequels ήταν επίσης αρκετά καλά, αν και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται αναμενόμενα, το να περιμενείς την ανατροπή στο τέλος μειώνει σιγά-σιγά την αξία της... Εντάξει κάπου στο 4 ή 5 δε θυμάμαι ακριβώς απλά το γάμησαν ο Jigsaw έχει πεθάνει, εδώ και πόσο καιρό και όλο βρίσκουν άλλη μία κασετούλα του, για να έρθουν τα πάνω-κάτω και να γίνει άλλη μια ταινία. Υποθέτω ότι κάνεις δεν τους εμποδίζει να βρουν περισσότερες κασέτες και από τα επεισόδια του καλημέρα ζωή, αρκεί να πουλήσουν άλλη μια ταινία...
Theoharis, i want to play a game with you!
Μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις ήταν το Jurassic Park. Για την πρώτη ταινία τι να πω; Ο Steven Spielberg κατούρησε μαστίγωσε τα μυαλά μας. Φοβετή ταινία επιστημονικής φαντασίας και ωραία περιπέτεια. Η δεύτερη ταινία ήταν απλά τελίως αδιάφορη σε σχέση με την πρώτη. Και στην τρίτη (αμφιβάλω αν οι περισσότεροι από σας γνωρίζετε την ύπαρξη της). Απλά γάμησαν τα πάντα για να βγάλουν κάτι καινούργιο, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες. Φυσικά απέτυχαν...
Τέλος θα κλείσω με το Matrix. Για να είμαι ειλικρινής όταν είδα την πρώτη ταινία ήμουν πολύ μικρός και δεν μου άρεσε, μάλλον επειδή δεν την κατάλαβα. Μεγαλώνοντας, όποτε την ξαναείδα, ανακάλυψα κάτι καινούργιο. Δεν ήταν απλά άλλη, μια ταινία δράσης, έχει πολλά να πει και ανέβηκε πολύ στην εκτίμηση μου. Κατάλαβα ότι σαν ταινία έχει πολλά να πει όταν οι αδερφοί Wachowski δημιούργησαν το V for Vendetta (Πλιτς!). Στη συνέχεια, εξαιτίας την κινηματογραφικής της επιτυχίας, έφτιαξαν δύο pop-corn movies το Matrix Reloaded και Revolutions, που απλά το ένα είχε ξύλο σε μία πλατεία, τον Mister Anderson να σπάει άπειρους Smith, και στο άλλο μπόλικο μπιστολίδι για την υπεράσπιση της Ζάιον. Η προσπάθεια για διάφορα μηνύματα που και που στα 2 sequels ήταν απλά αποτυχία και δεν έπεισε κανέναν, ίσως απλά δεν χρειάζονταν δύο ταινίες για αυτά που είχαν να πουν και γι αυτό τις υπεργέμισαν με δράση κάνοντας με να νιώθω σαν να βλέπω το Πολύ σκληρός για να πεθάνει...
Αααα ρε George Lucas, πού είσαι να μας δείξει πώς κάνει δύο τριλογίες (η μία σχεδόν χωρίς ειδικά εφέ), που να σπέρνουν;
