Γιατί διαλύονται οι μπάντες;

Στα πάντα μπορείς να εντοπίσεις patterns, ένα pattern λοιπόν που εντόπισα (μάλλον επειδή δεν έχω ζωή και έχω άφθονο χρόνο να καίγομαι απερίσπαστος), είναι ότι η κύριοι λόγοι διάλυσης μίας μπάντας, είναι οι ακόλουθοι δύο:

1. Μάλωσε ο τραγουδιστής με τον κιθαρίστα

2. Κάποιος τίναξε τα πέταλα απεβίωσε

Νούμερο ένα στη λίστα μας, η πιο πολυσυζητημένη μπάντα που διαλύθηκε, Guns n Roses. Ο λόγος διάλυσης τους ήταν ότι ο Slash και ο Axl Rose μάλωσαν για το ποιος έχει πιο ωραίο μαλλί! Τώρα αυτά για ναρκωτικά, ύφος της μπάντας κτλ, είναι μαλακίες και μην τα ακούτε.

Έχοντας δώσει ένα παράδειγμα από τον πρώτο λόγο, ας πάμε σε μια μπάντα που διαλύθηκε για τον δεύτερο λόγο. Ο πιο χαρακτηριστικός όλων νομίζω είναι ο Kurt Cobain που αυτοκτόνησε επειδή δεν άντεξε το γεγονός ότι έγινε διάσημος. Πραγματικά θα ήταν από αστείο έως γελοίο να συνεχίσουν να υπάρχουν οι Nirvana χωρίς αυτόν. Ας σκεφτούμε απλώς ότι ο Dave Grohl δίπλα στην μορφάρα που λεγόταν Cobain ήταν σχεδόν(;) κομπάρσος.

Ωστόσο, κάθε κανόνας, έτσι και ο δικός μου, έχει τις εξαιρέσεις του. Καμιά φορά ένας θάνατος μπορεί να σώσει μία μπάντα και το όνομα αυτής Alice in Chains. Μετά τον θάνατο τις αρραβωνιαστικιάς του ο Layne Staley το παραγάμησε λίγο με τα ναρκωτικά, όχι πως πριν έπαιρνε λίγα, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα κάτι σαν κι αυτό:




Επίσης δεν έφευγε σχεδόν πότε από το Seattle και αν και η μπάντα δεν διαλύθηκε, επειδή δεν θέλαν να τον διώξουν απλά περίμεναν από το 1996 μέχρι το 2002 να πεθάνει ώστε να τον αντικαταστήσουν. Ο θάνατος του έγινε αντιληπτός από τους γονείς του επειδή είχε σταματήσει να τραβάει λεφτά από τον λογαριασμό του, λυπηρό...

Πάμε σε κάτι πιο πρόσφατο, οι Nevermore διαλύθηκαν επειδή ο Jeff Loomis (κιθαρίστας), μάλωσε με τον τον Warrel Dane (τραγουδιστής), με τον Warrel μάλωσε και ο Van Williams, αλλά ποιος νοιάζεται για έναν drummer; Κύριος λόγος τον καυγάδων τους; (surprise surprise) Το αλκοόλ...

Αν και δεν μάλωσε ο κιθαρίστας με τον τραγουδιστή (μάλλον επειδή είναι το ίδιο πρόσωπο), οι White Stripes διαλύθηκαν και το μόνο που είπαν ήταν "The reason is not due to artistic differences or lack of wanting to continue, nor any health issues as both Meg and Jack are feeling fine and in good health". Εντάξει δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη το να διαλυθούν για προσωπικά ζητήματα αν αναλογιστούμε πως κάποτε ήταν παντρεμένοι... Όπως και να έχει θα μας λείψει το low fidelity rock n' roll (ή ό,τι ήταν) που παίζαν, καθώς και τα βυζιά της Meg που πηγαίναν πάνω κάτω όποτε έπαιζε drums.
Το βιντεάκι που περιγράφει απολύτως την μπάντα...

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό συγκρότημα που δε θα μπορούσε να λείπει από αυτό το άρθρο είναι οι Oasis. Έναν καυγά ανάμεσα στα αδέρφια Gallagher (Liam και Noel) και μια σπασμένη κιθάρα αργότερα ο Noel ανακοίνωσε ότι φεύγει από την μπάντα. Kάτι μου λέει ότι είχαν άλυτα θέματα από παλιότερα, επειδή η μαμά τους έβαζε περισσότερο παγωτό στον Liam! Όπως και να έχει, έτσι διαλύθηκε μία μπάντα που δε θα λείψει σε κανέναν.

Μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία του ροκ πέθανε μαζί με τον drummer της. Οι Led Zeppelin διαλύθηκαν όταν ο drummer τους John Bonham πέθανε σαν πραγματικός ροκ σταρ από αναρρόφηση, πνιγμένος μέσα στον εμετό του, σε μία η περίοδο που η μπάντα έκανε πρόβες για να ξεκινήσει περιοδεία στη Βόρεια Αμερική. Η περιοδεία ακυρώθηκε και οι φήμες για αντικατάσταση του Bonham διαλύθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 1980, όταν ανακοινώθηκε η διάλυση τους.

Κάτι παρόμοιο συνέβει και με τους System of a Down, αν και ποτέ δεν μάθαμε γιατί διαλύθηκαν, ή ήταν σε διάλειμμα αν προτιμάτε, εικασίες μπορούν εύκολα να γίνουν. Ο Tankian φορώντας λευκό κουστουμάκι έβγαλε το Elect the Dead, το οποίο ήταν αντιδιαμετρικά αντίθετο σε σχέση με αυτό που παίζαν όλοι οι υπόλοιποι με τους Scars on BroadWay. Αλλά όπως είπα όλα αυτά είναι εικασίες, μπορεί απλά ο Serj να τσούχτηκε που στο Hypnotize ο Malakian αν και κιθαρίστας, τραγουδούσε ποιο πολύ από αυτόν! Όπως και να χει είναι πολύ πιο εύκολο να μαντέψουμε γιατί ξαναενώθηκαν, my personal guess επειδή χώρια πήραν όλοι τον πούλο δεν πήγαν τόσο καλά όσο θα ήθελαν.

Όταν φοράω αυτό το κοστούμι νιώθω πως μπορώ να πετάξω!
Ο λόγος που συνήθως αυτοί που μαλώνουν είναι ο κιθαρίστας και ο τραγουδιστής, είναι επειδή ως frontman ο κόσμος τους ταυτίζει με την μπάντα και είναι πιο δύσκολο (έως αδύνατο) να αντικατασταθούν. Μπορείς να φανταστείς τους Motorhead χωρίς τον Lemmy; Όχι βέβαια, άλλο τόσο αδύνατη μου φαινόταν η ύπαρξη των Nightwish χωρίς την Tarja! Και όμως όταν η τελευταία την παραείδε diva και πλέον δεν την άντεχε κανένας, πήρε τον πούλο, την αντικατέστησαν, και κατάφεραν να συνεχίσουν να υπάρχουν ενάντια σε όλα τα προγνωστικά.

Οι Beatles μετά το θάνατο του manager τους άρχισαν να έχουν προστριβές όλοι με όλους, ιδιαίτερα ανάμεσα στον Lennon και τον McCartney. Περίπου 10 χρόνια μετά τη διάλυση τους η δολοφονία του Lennon ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα.

Μία άλλη εξαίρεση στον κανόνα αποτέλεσε ένας θάνατος που έβαλε τα γυαλιά στο final destination. Ο Cliff Burton κέρδισε στα χαρτιά για το που θα κοιμηθεί στη διάρκεια ενός tour των Metallica και διάλεξε την κουκέτα του Hammet. Όταν έγινε ένα ατύχημα με το λεωφορείο που τους μετέφερε, εκτοξεύτηκε από το παράθυρο και το λεωφορείο προσγειώθηκε πάνω του (αουτς)!

Σου φαίνεται ακόμα υπερβολή;
Μάλλον ο λόγος που δεν διαλύθηκαν τελικά οι Metallica ήταν ότι πέθανε ο μπασίστας τους και όχι κάποιο άλλο μέλος...

Το ίδιο δε συνέβη όταν πέθανε ο Robert Buras κιθαρίστας τον Madrugada, σε ηλικία μόλις 31 ετών. Η μπάντα ολοκλήρωσε το album που δούλευαν που το ονόμασαν Madrugada, οργάνωσαν ένα τελευταίο tour και στη συνέχεια διαλύθηκαν.

Ο θάνατος του drummer James "The Rev" Sullivan λίγο έλειψε να διαλύσει τους Avenged Sevenfold καθώς παίζανε μουσική από πολύ μικρή ηλικία όλοι μαζί και σίγουρα ήταν αρκετά δεμένοι. Ωστόσο, παρά τις δηλώσεις ότι σκόπευαν να διαλύσουν την μπάντα, επικράτησε το "ουδείς αναντικατάστατος" και η μπάντα συνεχίζει να υπάρχει.

Tέλος θα κλείσω με μια μπάντα που κατάφερε να συνδυάσει και τους δύο λόγους. Πώς γίνεται αυτό; Η απάντηση είναι πολύ απλή, Pantera! Ο Anselmo το είχε γαμήσει λίγο με τα ναρκωτικά (σκεφτείτε όταν είχε προβλήματα με την πλάτη του, αντί να πάει σε κανα γιατρό έπαιρνε ηρωίνη!) και γι αυτό το λόγο φερόταν σαν παπάρι άσχημα στους υπόλοιπους. Αποτέλεσμα ήταν να διαλυθούν επειδή μάλωσε με τους αδέρφια Abbott (κιθάρα και drums). Αλλά την όποια ελπίδα για επανένωση υπήρχε την κατέστρεψε ένα ψυχάκι που σκότωσε τον Darell εν ώρα συναυλίας!

Queen Gaga

Αυτήν την εβδομάδα βγήκε ο κιθαρίστας των Queen, Brian May, και είπε ότι θέλουν να βγουν για περιοδία και ψάχνουν τον κατάλληλο τραγουδιστή για να αναπληρώσει τον Paul Rodgers, ο οποίος με τη σειρά του αναπλήρωσε το θρύλικο αυθεντικό τραγουδιστή του συγκροτήματος , τον Freddie Mercury. Και μετά είπε κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη είδηση των τελευταίων χρώνων στη μουσική. Είπε ο αθεόφοβος ότι η Lady Gaga θα ήταν μία καλή επιλογή για τη θέση.
Γουστάρω! Και γουστάρω για πολλούς λόγους.
Κατ' αρχάς να δηλώσω ότι για μένα ο Freddie ήταν η μεγαλύτερη φωνή στην ιστορία του ροκ. Το εύρος που είχε στη φωνή του φαίνεται χαρακτηριστικά στο παρακατω παράδειγμα. Όταν πέθανε, οι Queen δώσαν μία συναυλία προς τιμήν του, φωνάξαν όσους γνωστούς τραγουδιστές μπορούσαν και τους δώσαν ένα δύο τραγούδια τους για να κάνουν την guest εμφάνισή τους. Όταν έφτασε η ώρα να πουν το Bohemian Rapsody όμως, για να μπορέσουν να αποδώσουν το ίδιο καλά και τα μελωδικά σημεία στο πρώτο μέρος του κομματιού και τα πιο badass φωνητικά προς το τέλος του, αναγκάστηκαν να έχουν στη σκηνή δύο τραγουδιστές, ένα για κάθε μέρος του τραγουδιού. Και δεν μιλάμε για οποιουσδήποτε τραγουδιστές. Τον Elton John και τον Axl Rose είχαν!



Τι δουλειά έχει η Lady Gaga με αυτά τα πράγματα, θα μου πείτε. Η οποία Lady Gaga πήρε το όνομα της από το τραγούδι Radio Gaga των Queen. Η οποία επίσης έχει δηλώσει ότι οι Queen είναι το αγαπημένο της συγκρότημα. Η οποία επίσης εμφανίστηκε με τον Brian May στα τελευταία MTV Awards, για να ερμηνεύσουν δικό της κομμάτι. Δεν είναι αρκετά αυτα; Μάλλον όχι. Γιατί λοιπόν πιστεύω ότι όλο αυτό είναι καλή ιδέα;
Αρχικά πιστεύω ότι η λαίδη έχει την φωνή, τη σκηνική παρουσία και κυρίως το star quality όχι μόνο για να σταθεί αξιοπρεπώς αλλά και να κάνει τη διαφορά σε ένα γκρουπ που ας μην ξεχνάμε είναι γηρασμένο και χρειάζεται μερικές φρέσκες ιδέες.

Συγνώμη Άντζελα

Επίσης γουστάρω πολύ ό,τι έχει βγάλει μέχρι στιγμής η Gaga, τη θεωρώ το καλύτερο πράγμα στην ποπ την τελευταία εικοσαετία καθώς δεν ερμηνεύει απλά τα κομμάτια που της δίνουν αλλά είναι συνθέτρια η ίδια και αν μου έδινες να διαλέξω να ακούσω Gaga ή Ac/Dc θα διάλεγα πάντα το πρώτο. Με δεδομένη την συμπάθεια που τρέφει στο ροκ/μέταλ, θα ήθελα πολύ να δω τι μουσική μπορεί να βγάλει πλαισιωμένη από αναμφισβήτητα ικανούς και πρωτοπόρους ροκ μουσικούς.
Ο μεγαλύτερος λόγος όμως που θέλω να δω την Gaga ως τραγουδίστρια στους Queen είναι ότι αυτό θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και comment wars στα ιντερνέτια. Κάθε βίντεο των Queen και της Gaga στο Youtube θα γεμίσουν σχόλια από “φανατικούς” οπαδούς των Queen που θα υποστηρίζουν ότι η Gaga είναι ο Αντίχριστος, οι εναπομείναντες Queen είναι φραγκοφονιάδες και λοιπά γραφικά. Εκτός ότι διασκεδάζω αφάνταστα με τέτοιες τραβηγμένες αντιδράσεις και γελάω κάθε φορά που βλέπω κάποιον να έχει τόσο θυμό μέσα του για κάτι που δεν του αλλάζει καν την καθημερινότητα του, όλο αυτό το τζέρτζελο θα έχει ένα ακόμα πολύ σημαντικό θετικό. Το 15χρονο Αμερικανάκι που δεν έχει καν ακουστά τους Queen μπορεί κάποια στιγμή να πει από μέσα του:”Τι σκατά, ποιοι είναι αυτοι οι Queen και τι δουλειά έχει η νέα βασιλίσσα της ποπ και συνεργάζεται μαζί τους.” Βασικά πιο πιθανό είναι να πει”What the fuck man, who the fuck are these fucking Queen and why on fucking Earth does the new god damn pop-queen has anything to do with these old fucks?” Και έτσι νέα άτομα μπαίνουν στο τριπάκι να ακούσουν Queen και hopefully να αρχίσουν να έχουν κι άλλα ροκ ακούσματα. Άσε που τη σήμερον ημέρα το ροκ, δηλαδή το πάλαι ποτέ ανατρεπτικό ιδίωμα της μουσικής που εξέφραζε το κάθε ανατρεπτικό μυαλό του πλανήτη, έχει καταντήσει να παρακολουθεί τις μουσικές εξελίξεις από μακριά, να έχει 5-10 σοβαρούς αντιπρόσωπούς και το πιο αντιδραστικό πράγμα που κάνει είναι να φοράει πορτοκαλί γυαλιά.



Τι πιο αντιδραστικό και outside-the-box- λοιπόν από το να βάλεις το σύχρονο πρόσωπο της mainstream μουσικής να ηγηθεί ενός από τα κύρια συγκροτήματα ενός εκ φύσεως underground ιδιώματος;
Απλά η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Gaga να δεχτεί την πρόταση.

Metallicaaaaa!!

Σε λίγες μέρες οι αγαπημένοι μας Metallica κυκλοφορούν την καινούργια τους δουλεία, η οποία είναι ένα άλμπουμ που έγραψαν και ηχογραφήσαν μαζί με τον Lou Reed, ονόματι LULU. Το τραγούδι που άκουσα λέγεται The View και όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας

είναι άθλιο. Όπως και το εξώφυλλο του δίσκου.



Άουτς! Ποτέ δεν ήμουν φαν αυτού του στυλ, τραγουδάω-σαν-να-απαγγέλω-ποίηση-κι-αν-δε-σας-αρέσει-είστε-άσχετοι-εγώ-παλιά-ήμουν-στους-Velvet-Underground. Το παρών άρθρο όμως δεν γράφτηκε για να κράξω τους Metallica του 21 αιώνα. Είπαμε το blog μας έχει κλισέ θεματολογία αλλά αυτό θα ήταν το αποκορύφωμα.
Οι “φαν” των Metallica αυτή τη στιγμή μπορούν να διαιρεθούν σε δύο στρατόπεδα: Αυτούς που τους λατρεύουν και θα τους ακολουθούν ό,τι και να κάνουν απλά γιατί έχουν γράψει 3 από τα πιο γαμάτα άλμπουμ στην ιστορία του μέταλ και αυτούς που τους έχουν αφορίσει μετά το Black Album και πιστεύουν ότι κάθε καινούργια τους δουλειά έχει την ποιότητα μιας κουράδας,αλλά κάθε φορά που θα έρθουν στην περιοχή τους για συναυλία , θα τρέξουν. Υγιείς και οι δύο στάσεις, δε λέω αλλά έχω μια διαφορετική άποψη.
Η ιστορία των Metallica σίγουρα χωρίζεται σε αυτές τις δυο περιόδους: Η πρώτη είναι μέχρι και το ...And Justice For All και η δεύτερη από εκεί και πέρα. Με ένα θλιβερό πισωγύρισμα, στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα. Οι Metallica της πρώτης περιόδου λοιπόν ήταν τέσσερα παλικάρια πού έπαιζαν thrash σαν να μην υπάρχει άυριο, γράψαν τέσσερις δίσκους, οι τρεις από τους οποίους όπως είπαμε θεωρούνται η απόδειξη πως το μυαλό ενός μεταλά είναι ανώτερο από οποιοδήποτε άλλο μυαλό( λογικό άλμα;δε νομίζω). Δε χρειάζεται να αναλύσω περαιτέρω αυτή την περίοδο, οι Metallica τότε είχαν καθολική αποδοχή σε όλη τη μέταλ κοινωνία.
Και μετά ήρθε το Black Album. Το άλμπουμ που έβγαλε τη μέταλ από τα underground club και την έβαλε στα ραδιόφωνα. Ήταν αντικειμενικά από τις κορυφαίες μουσικά δουλειές των Metallica, απλά δεν ήταν πλέον thrash, ήταν κάτι πιο “ακίνδυνο”, κάτι πιο εμπορικό και δίχασε τους φαν των Metallica. Όμως το άρθρο αυτό επίσης δεν πραγματεύεται αύτον τον διχασμό γιατί ουσιαστικά είναι μια συζητηση περί του αν κάτι εμπορικό έχει εξ ορισμού μικρή καλλιτεχνική αξία ή οχι, και αυτό είναι μια συζήτηση τόσο μεγάλη όσο και ανούσια.
Αυτό για το οποίο ήθελα εξ αρχής να γράψω και έκανα ένα τόσο μεγάλο πρόλογο (360 λέξεις, όχι μαλακίες) είναι η δεύτερη περίοδος των Metallica. Η οποία είχε τις καλές της στιγμές και τις κακές της. Και για μένα οι καλές είναι αισθητά περισσότερες από τις κακές.
Μπορεί ο Hetfield να ακούγεται πλέον κάπως έτσι:



μπορεί ο Hammett χωρίς μακρύ μαλλί να σου προξενεί την ίδια αμήχανη εντύπωση με τον ...χμμμ... Τζόρτζεβιτς και τον Γιαννακόπουλο με μαλλί:





μπορεί ο Ulrich να είναι όντως η πιο αντιπαθητική φιγούρα που μπορεις να συναντήσεις στη μέταλ



και τέλος μπορεί πλέον να σου δίνουν την εντύπωση στις συναυλίες τους ότι αγχωνονται που και πως θα στηθούν για να βγει καλή η φωτογραφία αλλά μπορώ να τα δικαιολογήσω όλα αυτά.
Και κυρίως μπορώ να δικαιολογήσω ότι παίζουν κάτι διαφορετικό, πιο ήρεμο από ότι παίζαν πριν 20 χρόνια. Γιατί το παίζουν καλά. Όταν ήταν 20 παίζαν Thrash, χωρίς αύριο. Άλλα τώρα που το αύριο ήρθε και είναι 40+ χρονών, θα ήταν χαζό να κάναν το ίδιο.

Το αύριο πάντα έρχεται

Και στην τελική γιατί να μην παίξουν κάτι διαφορετικό; Αν ήθελα μία μπάντα να παίζει επί 30 χρόνια το ίδιο ριφ θα άκουγα AC/DC. Και δεν ακούω AC/DC. Τους θεωρώ το πιο υπερεκτιμημένο πράγμα μετά την Μπαρτσελόνα. Τα μόνα συγκροτήματα που μ αρέσουν και παίζουν συνέχεια τα ίδια είναι οι Motorhead και οι Oasis( Ναι μικρέ κακομεταλά έβαλα τους Motorhead και τους Oasis στην ίδια πρόταση)
Πίσω στους Metallica, πέρα από το Black Album, εάν τα Load/Reload συμπιέζονταν σε ένα άλμπουμ, θα ήταν ισάξιο με το Black Album. Το St. Anger για μένα είναι ένας παρεξηγημένος δίσκος με χάλια παραγωγή και τον χειρότερο στίχο ever- σφύριξα και έληξες my lifestyle determines my deathstyle-αλλά πανέξυπνες ιδέες, κολλητικά ριφ και κυρίως χαρακτήρα. Ακόμα και τώρα άμα ακούσω κάποιο τραγούδι από το St. Anger σε κάνα μαγαζί-δεν παίζει- θα χτυπηθώ. Μου άρεσε ακόμα και το άλμπουμ με τις διασκευές που κάναν. Με όλο το σεβασμό στο Nick Cave, αλλά το Loverman μόνο από Metallica μπορώ να το ακούσω και να το νιώσω.

Συγνώμη Νίκο Σπηλιά

Από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι στους Metallica της δεύτερης περιόδου είναι η και καλά επιστροφή στα παλία thrash μονοπάτια που έκαναν με το Death Magnetic. Άθλιος, ανέμπνευστος, overproduced δίσκος που δε φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι το St. Anger. Άκου κει Unforgiven III! Αφού έχετε ξεχάσει πως το κάνατε παλιά, τι το ζορίζετε; Κρίμα και περίμενα με τον Rick Rubin να μεγαλουργήσουν.
Αυτό και ότι ο Trujillo είναι η χειρότερη πρόσληψη ανθρώπου μετά την πρόσληψη του καπετάνιου του Τιτανικού.

6 συγκροτήματα με παράπλανητικά ονόματα

1.The Killers
Τι περιμένεις από το όνομα
Κάτι κακό, γρήγορο, με ουρλιαχτά, με ντραμς πολυβόλα, και κιθάρες που θερίζουν αυτιά.
Τι είναι πραγματικά
Ακριβώς το αντίθετο. Είναι κάτι καλό, ήρεμο, ποπ, με gay-friendly αισθητική.



2.Massive Attack
Τι περιμένεις από το όνομα
Μία μπάντα σε φάση Rage Against The Machine, του στυλ θα-τα-κάψουμε-όλα-και-η-μουσική-μας-θα-σηματοδοτήσει-μία-νέα-επανάσταση-επομένως-απευθυνόμαστε-σε-ένα-εξωαριστερό-κοινό.
Τι είναι πραγματικά
Το συγκρότημα είναι ένα από τα πιο σημαντικά trip-hop συγκροτήματα που μεσουρανούσε στα 90s. Και επειδή πάντα νόμιζα ότι ο δικός μου ορισμός της trip-hop είναι ο καλύτερος, here it goes. Trip-hop είναι τα Blues των βιομηχανικών πόλεων στην χαραυγή του 21 αιώνα. Εντάξει, μπορεί να το έχω ακούσει κάπου, δεν παίρνω και όρκο.




3.Πυξ Λαξ
Τι περιμένεις από το όνομα
Πυξ λαξ, που σημαίνει με μπουνιές και κλωτσιές, or something. Σκέψου να άκουγες για ένα συγκρότημα που λεγόταν Punching and Kicking. Σίγουρα περιμένεις ένα τελειωμένο πανκ συγκρότημα με τρία από τα μέλη με μοϊκάνα και τον τέταρτο με τζίβες. Και τώρα που το έφερε η κουβέντα,μήπως τα ελληνικά πανκ συγκροτήματα προσπαθούν να βρουν ονόματα για να τους κοροιδεύουν; Ορκίζομαι ότι μία φορά είχα δει μία μπάντα που λεγόταν Πάνκρεας. Πάνκρεας! Οκ, ό,τι πεις.
Τι είναι πραγματικά
Έλα τώρα που δεν ξέρεις. Κλαψομούνη. Και για να μη με πείτε γραφικό, να συμπληρώσω ότι το “Τι δεν έμαθε ο Θεός” του Πλιάτσικα είναι ένα από τα πιο ωραία κομμάτια που έχω ακούσει.



4.The Melvins
Τι περιμένεις από το όνομα
Ένα συγκρότημα του 1960, τότε που δεν βάζαν πολυ φαντασία και προσπάθεια στην εύρεση ονόματος και απλά παίρναν το the και μία τυχαία λέξη. The Beatles, The Doors, The Animals, κτλ.
Τι είναι πραγματικά
Ένα συγκρότημα του 1990, το οποίο άνοιξε νέους ορίζοντες στη βαριά μουσική και θεωρείται ότι έβαλε τις βάσεις για την Grunge και την Stoner. Επίσης γαμάν.



5.Faith No More
Τι περιμένεις από το όνομα
Ένα τυπικό Black Metal συκγρότημα με την “τρομακτική” μουσική του, τους ανάποδους σταυρούς του, τις καμμένες εκκλησίες, με όλο το πακέτο, τέλως πάντων.
Τι είναι πραγματικά
Please.Ξεστραβώσου


6.Eagles of Death Metal (Το ξέρω ότι είναι ειρωνικό το όνομα, αλλά δεν ήθελα να έχω στόγγυλο αριθμό συγκροτημάτων στο άρθρο, οπότε σιωπή)
Τι περιμένεις από το όνομα
Εεε. Death Metal; Duh;
Τι είναι πραγματικά το συγκρότημα
Κάτι περίεργοι τύποι που παίζουν μία περίεργη σύγχρονη εκδοχή Rock 'n' Roll, αλλά όχι ακριβώς.

Φέηθ Νο μορ

Οι Faith No More ήταν ένα συγκρότημα με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά. Τον τελευταίο καιρό όμως συνειδητοποιώ ότι ανήκει στις top class μπάντες ever. Θα μου πεις, γιατί να γράψεις ρε φίλε για τους Faith No More τώρα, 20 χρόνια μετά. Γιατί έτσι ρε, έχω πωρωθεί λέμε, λογαριασμό θα δώσουμε;
Οι Faith No More λοιπόν είναι συγκρότημα από τα λίγα επειδή:

1ον Mike Patton. Όσο και να διαφωνούν οι υπόλοιποι κομπλεξικοί μουσικοί, ο τραγουδιστής- Frontman είναι η μισή υπόθεση σε ένα συγκρότημα. Ο Mike λοιπόν έχει ότι πρέπει να έχει ένας χαρισματικός τραγουδιστής. Έχει τρομερή σκηνική παρουσία, έχει φωνάρα και είναι τρελός για δέσιμο. Γιατί έτσι τους θέλουμε τους Rock Stars. Να παίρνουν ναρκωτικά με το φτυάρι, να λεν το μακρύ τους και το κοντό τους και γενικά να μην είναι σαν τον τύπο της διπλανής πόρτας. Μπορεί ο Patton τον τελευταίο καιρό να έχει χάσει και το λίγο μυαλό που είχε, αλλά αυτό είναι που τον κάνει αξιαγάπητο. Μιλάμε ο τύπος, τον έπαιρνε συνέντευξη ένα κανάλι πριν λίγα χρόνια σε ένα φεστιβάλ την ώρα που ήταν οι Wolfmother στην σκηνή. Και ο λατρεμένος psycho της ιστορίας μας διέκοψε τη συνέντευξη και άρχισε να λέει: ”Θεέ και Παναγία, το ακούς αυτό το πράμα; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Οι τύποι είναι χάλιες. Θέλω να βγάλω τα μάτια μου και να τα χώσω στα αυτιά μου. Θέλω να κόψω το πόδι μου μόνο και μόνο για να έχω κάτι να τους πετάξω. Δε βρισκόμαστε στο 1970. FFS δηλαδή”. Που δηλαδή δεν είπε αυτά ακριβώς, αλλά σε ελεύθερη μετάφραση αυτά εννοούσε. Μπράβο Mike, διακριτικός όπως πάντα. Πώς να μην τον αγαπήσεις μετά;

2ον Οι FNM έχουν κατορθώσει να ανεβούν στην εκτίμηση μου, παρόλο που καταπατούν δύο πολύ βασικές αρχές μου. Κατ’ αρχάς έχουν πλήκτρα. Δεν μπορώ να ακούσω ροκ συγκρότημα που έχει πλήκτρα. Το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στους Onirama. Και στις Μέλισσες. Οι οποίες Μέλισσες άνοιξαν για τον John Garcia των Kyuss. Θέλω τον μανατζέρ τους. Anyway οι FNM είναι το μοναδικό συγκρότημα που συγχωρείται που έχει πλήκτρα. Όπως οι Τρύπες είναι το μοναδικό ροκ συγκρότημα που συγχωρείται να έχει ελληνικό στίχο. Η δεύτερη αρχή που καταπατάν είναι το image. Πάντα πίστευα ότι για να γουστάρεις τρελά ένα συγκρότημα πρέπει να γουστάρεις και λίγο το στυλάκι των μελών του. Δεν γίνεται να σου αρέσουν οι Guns n Roses και να μην σ αρέσουν τα καπέλα. Θέλεις τα μέλη να είναι λίγο badass, λίγο πόζεροι, λίγο γιαβριά βρε αδερφέ. Όσο για τους FNM; Καμάρωσε.



Δες εδώ ομορφιές. Που αν εξαιρέσεις μπροστά τον φίλο Mike και τον Rastafarian ντράμερ, τα υπόλοιπα 3/5 του συγκροτήματος μοιάζουν με καημένους μεσήλικες που η μοναδική τους διασκέδαση είναι το να βλέπουν το ντεκολτέ της Μελέτη στο δελτίο ειδήσεων του Star και να ξεχνάν ότι η γυναίκα τους είναι μία φωνακλού φακλάνα που μοιάζει με τη Μοιραράκη. Αλλά και πάλι εμένα δεν με πειράζει.

3ον Τα τραγούδια τους μιλάν για τα πιο περίεργα θέματα που μπορείς να φανταστείς. Μόνο από τίτλους καταλαβαίνεις. Caffeine, Kindergarten, Crackhitler. Αρρώστια. Έχουν κομμάτι που μιλά για οργασμούς. Εδώ έχουν τραγούδι που μιλάει για στοματικό έρωτα. Συγνώμη για τσιμπούκια εννοούσα. Ιδού αν δε με πιστεύετε. Και το αστείο της υπόθεσης με το κομμάτι είναι ότι στις συναυλίες αν παρακολουθήσεις το κοινό θα δεις μεταλλάδες να φωνάζουν “I Swallow, I Swallow!!” σαν να μην υπάρχει αύριο. Nice stuff.

4ον Αυτό είναι απλό. Έχουν απίστευτη μουσική. Απίστευτη όμως. Είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που παίζουν κάτι μεταλίδια στην κιθάρα, αλλά όλα τα υπόλοιπα όργανα απομακρύνουν τον ήχο από τη μέταλ και βάζουν με τη σειρά τους rock, funk και δε συμμαζεύεται. Ένας γκαβλωτικός αχταρμάς. Και δεν μιλάω καν για τη φωνάρα του Patton. Και επειδή δεν μπορείς να μιλήσεις και πολύ για την περιγραφή μουσικής χωρίς να γίνεις γραφικός, πάρτε.




ΥΓ. Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι κάγκουρες τον παίρνουν.

Brant Bjork

Ή πως είναι ένας true rock star από τα 5 μέτρα

Στη μικρή μου ζωή μπορώ να πω πως δεν έχω δει πολλούς διάσημους από κοντά.Αν και αυτό πιστεύω πως θα αλλάξει όταν θα γίνω ροκ σταρ και θα πίνω καφέ με την Μενεγάκη.

Because you cant motorboat a personality

Πάντα πίστευα ότι για να είσαι διάσημος πρέπει να σαι φτιαγμένος από διαφορετικά υλικά από τους “κοινούς θνητούς”. Πρέπει να έχεις μία αύρα. Και ποιοι διάσημοι έχουν περισσότερη αύρα από τους ροκ σταρ ;(Να διευκρινίσω πως για μένα δε χρειάζεται να παίζεις ροκ για να έχεις ροκσταριλίκι. Ας πούμε ο Ρουβάς είναι ο μεγαλύτερος ροκ σταρ που έχει βγάλει η χώρα μας μετά τον Πασχάλη. )
Ο Brant Bjork λοιπόν, για όποιον δεν ξέρει και θέλει να μάθει, ήταν ο drummer των Kyuss. Φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή. Απέχει από αυτό που λες διάσημος. Είναι απλά ένας τύπος ο οποίος έπαιξε σε μία μεγάλη μπάντα και μετά έφτιαξε ήρεμα και διακριτικά τη δικιά του καριέρα ως τραγουδιστής-κιθαρίστας. Ρώτα 10 random άτομα στο δρόμο και αν σου απαντήσουν οι δύο ότι τον ξέρουν, τότε βρίσκεσαι σε μεταλάδικο και βγες γρήγορα γιατί από ότι έχω ακούσει εκεί συχνάζουν τύποι που κάνουν θυσίες στον σατανά και δεν πλένονται ποτέ. Ούτε και εγώ τον είχα στα υπόψη πριν τη συναυλία του στη Θεσσαλονίκη.
Η οποία συναυλία είχε κόσμο. Πολύ κόσμο. Και κόσμο που δεν περίμενα να δω σε μία τέτοια συναυλία. Ξες, καθαρό και χωρίς μαλλί που να φτάνει μέχρι τον κώλο. Και είχε κι άλλο περίεργο κόσμο. Από κείνο το περίεργο είδος που έχουν μακρύ μαλλί και μυρίζουν ωραία.. Πως τις λένε να δεις. Α ναι, γυναίκες. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ 8BALL!! Και ήξεραν και απ’ έξω τα κομμάτια. Πάντα πίστευα ότι αν ρωτήσεις 10 άτομα αν ξέρουν τον Brant Bjork-σκάσε το είπες αυτό.
Μετά τα δύο support λοιπόν (Planet of Zeus, Bulldoza) αρχίζουν να χαμηλώνουν τα φώτα, να βγαίνουν καπνοί και διάφορες τέτοιες ποζεριές και βγαίνει το συγκρότημα του Bjork στη σκήνη. Και τελευταίος αυτός. Ένας τύπος στα early 40s, μακρύ σγουρό μαύρο μαλλί με μπαντάνα και ξερακιανός. Α είχε και tattoo το πεντάφυλλο στο χέρι του. Σαν μεξικανός μαφιόζος. Αλλά μόλις ανέβηκε στη σκήνη και έπιασε την κιθάρα του κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να σε ξέρει όλη η πλάση για να είσαι διάσημος. Απλά το χεις. Έπαιζε και τραγουδούσε σαν να ήταν στο σαλόνι του, με τη διαφορά πως όταν σε κοιτούσε και καταλάβαινε ότι έχει αιχμαλωτίσει την προσοχή σου, χαμογελούσε αυτάρεσκα. Και μπορούσε να μας κοιτάξει για ήμασταν πραγματικά στα 5 μέτρα. Ένιωθες την αύρα. Αυτό το χα ξαναζήσει μόνο όταν είχα δει την Lady Gaga από κοντά.

Απλά χόρεψε!!

Και δε κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια για να κάνει σόου. Ούτε μπλα μπλα ανάμεσα από τα κομμάτια, ούτε καραγκιοζιλίκια με το κοινό ούτε τίποτα. Έπαιζε σαν να μην υπάρχει αύριο. Περιττό να πω ότι ήταν ο ορισμός του πηγαίνω σε μία συναυλία χωρίς να ξερω τι θα ακούσω και τελικά καταλήγω φανατικός και να εύχομαι να ξαναγίνει για να ξέρω και τα κομμάτια αυτη τη φορά.

Αλλά πάνω από όλα ευχαριστήθηκα την άνεση και την γαματοσύνη ενός true rock star. Λες ο Brant Bjork να ξέρει τη Μενεγάκη;

ΥΓ. Ειδική μνεία στους Planet of Zeus που άνοιξαν τη συναυλία και στην αρχή παίζαν μπροστά σε 15 άτομα αλλά έκαναν λες και ήταν headliners στο Rock am Ring.

RockUnited

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μία μανία να καταγράφουμε και να μνημονεύουμε μόνο τους καλύτερους. Τους καλύτερους στον αθλητισμό, τους καλύτερους στην τέχνη, τους καλύτερους σε πάσης φύσεως επιτεύγματα. Τις προάλλες και λόγω Mundial πήρα μέρος σε μία συζήτηση για το ποιοι ποδοσφαιριστές θα απαρτίζαν την καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Θα ταν ο Cristiano Ronaldo δεξί χαφ και ο Rooney φορ ή καλύτερα ο Drogba; Σιγά! Άμα είναι να κάνεις μία συζήτηση τελείως υποθετική και φανταστική μου φαίνεται αρκετά ανέμπνευστο να προσπαθείς να βάλεις τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο στη θέση τους και να φτιάξεις μία υπερομάδα.
Το να πάρεις όμως τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο και να κάνεις μία υπερμπάντα; Σίγουρα θα πλήρωνα να δω κάτι τέτοιο. Πάντα πίστευα ότι οι ποδοσφαιριστές έχουν πολλά κοινά με τους rock stars. Έχουν λεφτά, δόξα και πολύ πιο όμορφες γυναίκες από αυτές που θα είχαν αν ήταν κανονικοί θνητοί.
Ας αρχίσουμε λοιπόν:
Τραγουδιστής: Ο τραγουδιστής είναι ο σταρ της ομάδας, είναι το όμορφο πρόσωπο το οποίο θα είναι η παγίδα για να ασχοληθούν τα γκομενάκια με το συγκρότημα. Δεν είναι απαραίτητα ο πιο ταλαντούχος αλλά ο πιο στυλάτος της μπάντας. Συνήθως και το πιο παπάρι.

όχι Wayne άμα πληρείς μόνο ένα από αυτά δεν μπορείς να γίνεις τραγουδιστής

Η επιλογή είναι εύκολη εδώ. David Beckham.


Next!
Κιθαρίστας : Ο κιθαρίστας είναι ο “αρχηγός”, το μυαλό, η δημιουργική δύναμη, η καλλιτεχνική φύση. Οπότε θέλουμε έναν δημιουργικό παίχτη. Επίσης ο εν λόγω κιθαρίστας είναι συνήθως και ο πιο κομπλεξικός από όλους, μάλλον επειδή δεν μπορεί να καταλάβει γιατί όλοι ασχολούνται με τον τραγουδιστή ενώ αυτός είναι που γράφει όλα τα κομμάτια. Άρα θέλουμε ένα παίκτη που ήταν καλλιτέχνης στο γήπεδο, μία μορφή του παγκόσμιου στερεώματος, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά αυτοκαταστροφικός ώστε να είναι ικανός να χαλάσει μία συναυλία της μπάντας απλά γιατί έχει μία ιδιαιτερότητα. Να βαράει κουτουλιές για παράδειγμα.


Και το όνομα αυτού, Zinedine Zidane

Μπασίστας : Και πάμε στην πιο περίεργη μορφή “μουσικού”. Αυτός ο τύπος όπως το 1400% του ανδρικού πληθυσμού κάποια στιγμή έμαθε να παίζει τρεις συγχορδίες στην κιθάρα γιατί του είπαν ότι έτσι μπορεί να ρίξει γκόμενα. Yeah right!
Αλλά τελικά του φάνηκε πολύ δύσκολη (η κιθάρα, όχι η γκόμενα). Οπότε σου λέει τι μπορώ να κάνω για να φαίνεται ότι παίζω κιθάρα χωρίς να χρειαστεί να μάθω; Ας παίξω μπάσο. Το πιο εύκολο όργανο στην ιστορία των οργάνων!! Επίσης για είσαι μπασίστας πρέπει να είσαι και λίγο ψυχάκιας. Δεν ξέρω γιατί, its just the way it is. Τέλος όσο κι αν δε φαίνεται, το μπάσο είναι η βάση του ήχου ενός συγκροτήματος. Άρα πρέπει να βρούμε ένα αμυντικό χαφ για μπασίστα, καθώς είναι η βάση της ομάδας, δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερο-απλά τρέχει, και είναι εξ ορισμού λίγο ψυχάκιας καθώς αποστολή του είναι να κλωτσά οποιονδήποτε περνά από κοντά του. Και αρχηγός αυτών; Gennaro Gattuso


Ντράμερ : Πραγματικά ποιος νοιάζεται για τον ντράμερ; Ας είναι κάποιος τερματοφύλακας καθώς είναι η αρχή κάθε ομάδας όπως είναι και ο ντράμερ για το συγκρότημα( χα χα, ναι καλά!) οπότε ας πούμε τον καλύτερο: Gianluigi Buffon
Αυτά. Αν έχετε κάποια δικιά σας υπερμπάντα θα ήθελα να ακούσω για αυτήν

λάιβ ιν γκρις

Ακολουθεί κείμενο κλασσικής ελληνικής γκρίνιας και δυσπιστίας

Εν αναμονή για το χειρότερο RockWave- ή μάλλον NotSoRockWave- των τελευταίων ετών σκεφτόμουν πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να διοργανώσεις ένα αξιοπρεπές φεστιβάλ στην καημένη Ελλάδα. Αν κρίνω από τα αποτελέσματα πρέπει να είναι πολύ δύσκολο. Τι είναι αυτό το χάλι φέτος;
Rockwave; Κλάφτα Χαράλαμπε. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Μα είναι line up αυτό; Οκ, ψήνομαι να δω Black Eyed Peas, και οι Ska-P δεν με χαλάν. Αλλά που είναι η rock; Μου βάζεις Fat Boy Slim και Faithless και μαλακίες. Και μου πετάς και ένα John Garcia plays Kyuss για το ξεκάρφωμα. Ε όχι ρε φίλε, δε θα σου τα σκάσω φέτος.
Αλλά θα μου πεις, υπάρχει και το Ejekt. Το οποίο έχει ωραία ονόματα (και) φέτος. Αλλά μιλάμε για φεστιβάλ. Το Ejekt φέτος είναι μία μέρα με πέντε ονόματα. Ακόμα και αν δύο από αυτά είναι οι Faith No More και οι Bad Religion, δεν μπορώ να εντυπωσιαστώ σόρυ.
Ακόμα και στο Sonisphere που θα μας φέρει την Big 4(Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax), το σύνολο των συγκροτημάτων είναι πολύ φτωχό σε σχέση με τα αντίστοιχα Sonisphere των άλλων χωρών. Και δε σου μιλάω για Αγγλία. Σου μιλάω για Βουλγαρία. Για γαμημένη Βουλγαρία!! Alice in Chains θες; Rammstein θες; Ακόμα και manowar έχω, για το αστείο της υπόθεσης. Και γιατί να μην πάω εγώ στη Βουλγαρία, να δώσω 150 ευρώ για δύο μέρες και να είμαι και άρχοντας. Ε θα είμαι χαζός να μην πάω.
Και επανέρχομαι στην αρχική μου σκέψη και λέω: Είναι τόσο δύσκολο πια να γίνει καλό και όχι πανάκριβο μουσικό γεγονός στην Ελλάδα; Πες ότι είμαι διοργανωτής δηλαδή. Και κάνω ένα φεστιβάλ τύπου Rockwave ας πούμε. Και κάνω την πρώτη μέρα grunge. Alice in Chains- Soundgarden- Pearl Jam και από πίσω δυο ελληνικά, όπως Poem και Ink. Και τη δεύτερη μέρα southern. Γιατί αυτά ακούγονται στην Ελλάδα (τι ακούγονται δηλαδή, έχουμε τόσο μεγάλη σκηνή που έχουμε γίνει Tennessee!) Down- Black Label Society-Black Stone Cherry μαζί με τους δικούς μας Planet of Zeus και τους Bulldoza. Ε και την τρίτη μέρα μαζεύω όλα τα συγκροτήματα που έχουν πέραση στην Ελλάδα. Placebo και James και Gogol Bordello και έχω βγάλει τα λεφτά μου για όλο το φεστιβάλ. Άμα έρθει και κάνας Manu Chao έχω χεστεί και στο χρήμα.
Ε τόσο δύσκολο είναι πια;

Karma to Burn

Brotherhood of Sleep, Bulldoza8ball, Θεσσαλονίκη 30/4/2010

Και πάμε λοιπόν στους Karma to burn. Χωρίς να έχουμε ακούσει πάνω από δύο τραγούδια τους. Αλλά σου λέει instrumental stoner παίζουν οι τύποι, οπότε γιατί όχι. Είναι και από τη χώρα που γέννησε το stoner, άρα θα ξέρουν κάτι παραπάνω.
Τους Βulldoza τους έχω ξανακούσει και θεώρησα πιο σοφή κίνηση να πιω 2 μπύρες έξω από το 8ball και να μην αναγκαστώ να δώσω το μισό μου μηνιάτικο στο μαγαζί παρά να τους δω από την αρχή. Μαλακία. Με το που μπήκαμε μέσα, κατά τη διάρκεια του τελευταίου τραγουδιού τους, θυμήθηκα ότι τα παιδιά έχουν απίστευτο ήχο και κάνουν τρομερά live. Ο τραγουδιστής είναι πραγματικά επιβλητικός και λόγω σκηνικής παρουσίας και λόγω εμφάνισης αλλά κυρίως λόγω φωνής.
Φεύγουν λοιπόν οι Βulldoza και ετοιμαζόμαστε για τους Βrotherhood of Sleep, από τους οποίους δεν είχα ιδέα τι να περιμένω. Αν και μου είχαν πει ότι πρέπει να είμαι προετοιμασμένος για καλό ύπνο. Επιστρατεύοντας όλη μου την καλή διάθεση αρχίζω και ακούω ένα συγκρότημα που και τους γνώριμους ήχους από sludge και stoner έπαιζε, και τις doomιες τις έριχνε και ένα drummer χταπόδι είχε οπότε γιατί να κοιμηθούμε; Ήταν και instrumental, άρα ταίριαζαν στο mood της βραδιάς. Μετά από 15 λεπτά όμως, δηλαδή ενάμιση κομμάτι μετά, έχω αρχίσει να βαριέμαι. Πολύ. Και αποφάσισα ότι παίζουν πολύ ωραία μουσική, απλά είναι πολύ ακατάλληλη για live. Αρκετή ώρα και αρκετή ψυχεδέλεια μετά, κατεβαίνουν από τη σκηνή και με αφήνουν να αναρωτιέμαι. Γιατί μία μπάντα να επιβάλλει ένα τόσο μεγάλο εμπόδιο στον εαυτό της όπως είναι η απουσία τραγουδιστή και να αναγκάζεται κατά τη διάρκεια των τραγουδιών να κάνει υπερπροσπάθεια να το ξεπεράσει, με εναλλαγές riff, με ψυχεδελικά τερτίπια και δεν συμμαζεύεται;
Και μετά βγήκαν οι Karma to Burn και μου έδειξαν γιατί. Γιατί έτσι! Γιατί δεν υπήρξε σημείο σε όλη τη συναυλία τους που να ήθελα ακούσω κάποιον να τραγουδάει πάνω στα γαμιστερά τους riff. Κατ αρχάς, βγήκαν στην σκηνή και με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή. Ειδικά ο drummer ο οποίος έμοιαζε με εξηντάρη, έπαιζε ημίγυμνος με μούσια μηνών και με το crash τοποθετημένο στον ουρανό. Άσε που θα ορκιζόμουν ότι τον είδα πριν το live να πίνει μόνος του μπίρες σε ένα σκοτεινό δρομάκι στα λαδάδικα. Για τον stoner ήχο τους θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω όλα τα κλισέ της μουσικής δημοσιογραφίας. Σήκωσαν ανεμοστρόβιλους, μας ταξίδεψαν στις απέραντες ερήμους της Αμερικής και όλα τα σχετικά. Μπα, δεν είμαι μέλος της μουσικής δημοσιογραφίας, οπότε μπορώ να πω ένα πράγμα. Γάμησαν! Δυνατή, κιθαριστική rock για κοπάνημα. Και ούτε ομιλίες ανάμεσα στα τραγούδια, ούτε πολλά πολλά. Ήρθαν, μας έκαψαν το μυαλό και φύγαν. Απλά πράματα. Πλέον θα βλέπω τα instrumental συγκροτήματα με άλλο μάτι.