Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Faith No More. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Faith No More. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010

6 συγκροτήματα με παράπλανητικά ονόματα

1.The Killers
Τι περιμένεις από το όνομα
Κάτι κακό, γρήγορο, με ουρλιαχτά, με ντραμς πολυβόλα, και κιθάρες που θερίζουν αυτιά.
Τι είναι πραγματικά
Ακριβώς το αντίθετο. Είναι κάτι καλό, ήρεμο, ποπ, με gay-friendly αισθητική.



2.Massive Attack
Τι περιμένεις από το όνομα
Μία μπάντα σε φάση Rage Against The Machine, του στυλ θα-τα-κάψουμε-όλα-και-η-μουσική-μας-θα-σηματοδοτήσει-μία-νέα-επανάσταση-επομένως-απευθυνόμαστε-σε-ένα-εξωαριστερό-κοινό.
Τι είναι πραγματικά
Το συγκρότημα είναι ένα από τα πιο σημαντικά trip-hop συγκροτήματα που μεσουρανούσε στα 90s. Και επειδή πάντα νόμιζα ότι ο δικός μου ορισμός της trip-hop είναι ο καλύτερος, here it goes. Trip-hop είναι τα Blues των βιομηχανικών πόλεων στην χαραυγή του 21 αιώνα. Εντάξει, μπορεί να το έχω ακούσει κάπου, δεν παίρνω και όρκο.




3.Πυξ Λαξ
Τι περιμένεις από το όνομα
Πυξ λαξ, που σημαίνει με μπουνιές και κλωτσιές, or something. Σκέψου να άκουγες για ένα συγκρότημα που λεγόταν Punching and Kicking. Σίγουρα περιμένεις ένα τελειωμένο πανκ συγκρότημα με τρία από τα μέλη με μοϊκάνα και τον τέταρτο με τζίβες. Και τώρα που το έφερε η κουβέντα,μήπως τα ελληνικά πανκ συγκροτήματα προσπαθούν να βρουν ονόματα για να τους κοροιδεύουν; Ορκίζομαι ότι μία φορά είχα δει μία μπάντα που λεγόταν Πάνκρεας. Πάνκρεας! Οκ, ό,τι πεις.
Τι είναι πραγματικά
Έλα τώρα που δεν ξέρεις. Κλαψομούνη. Και για να μη με πείτε γραφικό, να συμπληρώσω ότι το “Τι δεν έμαθε ο Θεός” του Πλιάτσικα είναι ένα από τα πιο ωραία κομμάτια που έχω ακούσει.



4.The Melvins
Τι περιμένεις από το όνομα
Ένα συγκρότημα του 1960, τότε που δεν βάζαν πολυ φαντασία και προσπάθεια στην εύρεση ονόματος και απλά παίρναν το the και μία τυχαία λέξη. The Beatles, The Doors, The Animals, κτλ.
Τι είναι πραγματικά
Ένα συγκρότημα του 1990, το οποίο άνοιξε νέους ορίζοντες στη βαριά μουσική και θεωρείται ότι έβαλε τις βάσεις για την Grunge και την Stoner. Επίσης γαμάν.



5.Faith No More
Τι περιμένεις από το όνομα
Ένα τυπικό Black Metal συκγρότημα με την “τρομακτική” μουσική του, τους ανάποδους σταυρούς του, τις καμμένες εκκλησίες, με όλο το πακέτο, τέλως πάντων.
Τι είναι πραγματικά
Please.Ξεστραβώσου


6.Eagles of Death Metal
(Το ξέρω ότι είναι ειρωνικό το όνομα, αλλά δεν ήθελα να έχω στόγγυλο αριθμό συγκροτημάτων στο άρθρο, οπότε σιωπή)
Τι περιμένεις από το όνομα
Εεε. Death Metal; Duh;
Τι είναι πραγματικά το συγκρότημα
Κάτι περίεργοι τύποι που παίζουν μία περίεργη σύγχρονη εκδοχή Rock 'n' Roll, αλλά όχι ακριβώς.



Σάββατο 14 Αυγούστου 2010

Φέηθ Νο μορ

Οι Faith No More ήταν ένα συγκρότημα με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά. Τον τελευταίο καιρό όμως συνειδητοποιώ ότι ανήκει στις top class μπάντες ever. Θα μου πεις, γιατί να γράψεις ρε φίλε για τους Faith No More τώρα, 20 χρόνια μετά. Γιατί έτσι ρε, έχω πωρωθεί λέμε, λογαριασμό θα δώσουμε;
Οι Faith No More λοιπόν είναι συγκρότημα από τα λίγα επειδή:

1ον Mike Patton. Όσο και να διαφωνούν οι υπόλοιποι κομπλεξικοί μουσικοί, ο τραγουδιστής- Frontman είναι η μισή υπόθεση σε ένα συγκρότημα. Ο Mike λοιπόν έχει ότι πρέπει να έχει ένας χαρισματικός τραγουδιστής. Έχει τρομερή σκηνική παρουσία, έχει φωνάρα και είναι τρελός για δέσιμο. Γιατί έτσι τους θέλουμε τους Rock Stars. Να παίρνουν ναρκωτικά με το φτυάρι, να λεν το μακρύ τους και το κοντό τους και γενικά να μην είναι σαν τον τύπο της διπλανής πόρτας. Μπορεί ο Patton τον τελευταίο καιρό να έχει χάσει και το λίγο μυαλό που είχε, αλλά αυτό είναι που τον κάνει αξιαγάπητο. Μιλάμε ο τύπος, τον έπαιρνε συνέντευξη ένα κανάλι πριν λίγα χρόνια σε ένα φεστιβάλ την ώρα που ήταν οι Wolfmother στην σκηνή. Και ο λατρεμένος psycho της ιστορίας μας διέκοψε τη συνέντευξη και άρχισε να λέει: ”Θεέ και Παναγία, το ακούς αυτό το πράμα; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Οι τύποι είναι χάλιες. Θέλω να βγάλω τα μάτια μου και να τα χώσω στα αυτιά μου. Θέλω να κόψω το πόδι μου μόνο και μόνο για να έχω κάτι να τους πετάξω. Δε βρισκόμαστε στο 1970. FFS δηλαδή”. Που δηλαδή δεν είπε αυτά ακριβώς, αλλά σε ελεύθερη μετάφραση αυτά εννοούσε. Μπράβο Mike, διακριτικός όπως πάντα. Πώς να μην τον αγαπήσεις μετά;

2ον Οι FNM έχουν κατορθώσει να ανεβούν στην εκτίμηση μου, παρόλο που καταπατούν δύο πολύ βασικές αρχές μου. Κατ’ αρχάς έχουν πλήκτρα. Δεν μπορώ να ακούσω ροκ συγκρότημα που έχει πλήκτρα. Το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στους Onirama. Και στις Μέλισσες. Οι οποίες Μέλισσες άνοιξαν για τον John Garcia των Kyuss. Θέλω τον μανατζέρ τους. Anyway οι FNM είναι το μοναδικό συγκρότημα που συγχωρείται που έχει πλήκτρα. Όπως οι Τρύπες είναι το μοναδικό ροκ συγκρότημα που συγχωρείται να έχει ελληνικό στίχο. Η δεύτερη αρχή που καταπατάν είναι το image. Πάντα πίστευα ότι για να γουστάρεις τρελά ένα συγκρότημα πρέπει να γουστάρεις και λίγο το στυλάκι των μελών του. Δεν γίνεται να σου αρέσουν οι Guns n Roses και να μην σ αρέσουν τα καπέλα. Θέλεις τα μέλη να είναι λίγο badass, λίγο πόζεροι, λίγο γιαβριά βρε αδερφέ. Όσο για τους FNM; Καμάρωσε.



Δες εδώ ομορφιές. Που αν εξαιρέσεις μπροστά τον φίλο Mike και τον Rastafarian ντράμερ, τα υπόλοιπα 3/5 του συγκροτήματος μοιάζουν με καημένους μεσήλικες που η μοναδική τους διασκέδαση είναι το να βλέπουν το ντεκολτέ της Μελέτη στο δελτίο ειδήσεων του Star και να ξεχνάν ότι η γυναίκα τους είναι μία φωνακλού φακλάνα που μοιάζει με τη Μοιραράκη. Αλλά και πάλι εμένα δεν με πειράζει.

3ον Τα τραγούδια τους μιλάν για τα πιο περίεργα θέματα που μπορείς να φανταστείς. Μόνο από τίτλους καταλαβαίνεις. Caffeine, Kindergarten, Crackhitler. Αρρώστια. Έχουν κομμάτι που μιλά για οργασμούς. Εδώ έχουν τραγούδι που μιλάει για στοματικό έρωτα. Συγνώμη για τσιμπούκια εννοούσα. Ιδού αν δε με πιστεύετε. Και το αστείο της υπόθεσης με το κομμάτι είναι ότι στις συναυλίες αν παρακολουθήσεις το κοινό θα δεις μεταλλάδες να φωνάζουν “I Swallow, I Swallow!!” σαν να μην υπάρχει αύριο. Nice stuff.

4ον Αυτό είναι απλό. Έχουν απίστευτη μουσική. Απίστευτη όμως. Είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που παίζουν κάτι μεταλίδια στην κιθάρα, αλλά όλα τα υπόλοιπα όργανα απομακρύνουν τον ήχο από τη μέταλ και βάζουν με τη σειρά τους rock, funk και δε συμμαζεύεται. Ένας γκαβλωτικός αχταρμάς. Και δεν μιλάω καν για τη φωνάρα του Patton. Και επειδή δεν μπορείς να μιλήσεις και πολύ για την περιγραφή μουσικής χωρίς να γίνεις γραφικός, πάρτε.




ΥΓ. Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι κάγκουρες τον παίρνουν.