Το Κόλπο

Το ραντεβού με τον μεσίτη ήταν στις 11:00. Εγώ και ο συγκάτοικός μου φτάσαμε στην ώρα μας, αλλά ο μεσίτης μας είχε στήσει. Το σπίτι το είχαμε δει άλλη μία φορά και ήταν ό,τι ακριβώς θέλαμε. Αλλά δεν ήμασταν σήμερα εκεί για να το ξαναδούμε. Ήμασταν γιατί θα επιχειρούσαμε Το Κόλπο.
- Άγχος; μου ψιθύρισε ο συγκάτοικος
- Όχι πολύ. Αν μπορεί κάποιος να φέρει εις πέρας αυτό το κόλπο είμαι εγω, είπα με αυτοπεποίθηση μπας και καταφέρω να τον ηρεμήσω.
- Ναι σίγουρα, ψέλλισε με μικρή αλλά εμφανή ικανοποίηση.
- Θυμάσαι τι έχεις να κάνεις έτσι; Δεν υπάρχει περιθώριο λάθους.
- Ναι. Όσο θα βλέπουμε το το μπαλκόνι και την θέα του σπιτιού θα πέσω προσποιούμενος αλλεργικό σοκ.
- Και πως θα προσποιηθείς ένα αλλεργικό σοκ;
- Το αλλεργικό σοκ μοιάζει με το σοκ επιληψίας μόνο που όταν παθαίνεις το δεύτερο δεν σκέφτεσαι:”Κοίτα να δεις,το ότι είμαι αλλεργικός στα φυστίκια σημαίνει ότι είμαι αλλεργικός και στο φυστικοβούτυρο!” - Ωραία. Και τότε αφήνω το μεσίτη και του λέω ότι πάω στο αυτοκίνητο να φέρω την ένεση που κουβαλάς για τέτοιες περιπτώσεις και ότι αυτός πρέπει να μείνει μαζί σου.
- Και αυτό είναι το παράθυρό σου.
- Φαντάζομαι ότι πρέπει να έχω τελειώσει σε δύο λεπτά αλλιώς θα υποψιαστεί κάτι.
- Ναι, είσαι σίγουρος ότι θα σου φτάσουν;
Το έβλεπα στα μάτια του ότι δεν είχε πλήρη εμπιστοσύνη στο σχέδιο.
- Πρέπει να μου φτάσουν. Δεν γίνεται αλλιώς. Μην αγχώνεσαι ρε, σκέψου την ανταμοιβή μας αν πετύχει.
- Έχεις δίκιο. Αξίζει το ρίσκο σίγουρα.
Επιτέλους φάνηκε λίγο πιο χαλαρωμένος. Και στην πιο κατάλληλη στιγμή καθώς τότε είδαμε τον μεσίτη να καταφθάνει με την μηχανή του. Με το που κατέβηκε, χωρίς να μας χαιρετήσει μας άνοιξε την πόρτα της οικοδομής και μας οδήγησε στο ασανσέρ. Τον ακολουθήσαμε αμίλητοι. Η σιωπή έσπασε με το που μπήκαμε στο διαμέρισμα.
- Καλά, πόσες φορές πρέπει να σας το δείξω το σπίτι μέχρι να αποφασίσετε; ρώτησε βλοσυρά.
- Εεεε, είμαστε αναποφάσιστο ζευγάρι, είπε με τρεμάμενη φωνή ο συγκάτοικος και δυστυχώς συνέχισε,
δηλαδή όχι ζευγάρι ζευγάρι, απλά συγκάτοικοι, δεν έιμαστε συκιές εμείς.
- Ω θεέ μου, το χάνει, σκέφτηκα με απόγνωση.
- Κρίμα, γκάρισε ο μεσίτης.
Κρίμα, γιατί εγώ είμαι.
- Αααα. Μπράβο μπράβο.
Εεεε δηλαδή εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τις συκιές,με τους ομοφυλόφιλους εννοώ.
Οι συκιές είναι κουλ, τα σπάν.
Οι ομοφυλόφιλοι εννοώ, είπε προσπαθόντας να κλείσει μία συζήτηση που δε θα έβγαινε με τίποτα σε καλό.
- Τέλος πάντων, ας συνεχίσουμε, είπε ο μεσίτης με μία εμφανή αηδία αποτυπωμένη πια στο πρόσωπό του.
- Ναι ναι ,ας συνεχίσουμε, πετάχτηκα αγχωτικά.
Μήπως μπορούμε να δούμε την θέα;
- Βεβαίως, είπε αποφασιστικά ο μεσίτης και μας οδήγησε στο απέραντο μπαλκόνι που κοιτούσε στη θάλασσα.
Εγώ και ο συγκάτοικος κοιταχτήκαμε. Ήταν ή τώρα ή ποτέ. Και ξαφνικά πέφτει σαν κουράδα στο πάτωμα και αρχίζει να σφαδάζει και να βγάζει αφρούς από το στόμα.
- Τον πούστη, σκέφτηκα, είναι καλός!
- ΤΙ ΕΠΑΘΕ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ; φώναξε τρομοκρατημένος ο μεσίτης
- Μάλλον τον έπιασε η αλλεργία του, πρέπει να κάτσεις μαζί του και έρχομαι με την ένεση που κουβαλάει στο αμάξι.
- Εντάξει αλλά βιάσου. Αμα μαθευτεί ότι πέθανε κάποιος εδώ μέσα, δεν θα μπορέσω να το νοικιάσω ποτέ το γαμήδι!
- Οκ έφυγα. Μείνε εδώ.
Έκανα μεταβολή και έτρεξα προς τα έξω. Προσπάθησα με τη μία να θυμηθώ όλα τα απαραίτητα για να καταφέρω Το Κόλπο. Τα θυμήθηκα και ξαφνικά ένιωσα να είμαι ΙΝ ΤΗΕ ΖΟΝΕ MOTHAFUCKA! H αποστολή πάει όπως πρέπει. Είμαστε τόσο κοντά στο να τα καταφέρουμε. Και ενώ έτρεχα στο διάδρομο, απότομα στρίβω και μπαίνω σε μία πόρτα στα δεξιά. Την τουαλέτα. Η στιγμή είχε φτάσει. Τα επόμενα δύο λεπτά θα καθόριζαν την έκβαση αυτής της αποστολής. Κατεβάζω το παντελόνι μου και ετοιμάζομαι για το πιο γρήγορο χέσιμο στην ιστορία.
- Δεν κατάλαβες καλά κύριε που θα νοικιάσω σπίτι πριν τσεκάρω την τουαλέτα για να καταλήξω για δύο χρόνια να χέζω μόνο όταν πηγαίνω κάπου επίσκεψη γιατί στο σπίτι μου η τουαλέτα δεν τραβάει καλά τα “έργα” μου.
ITS SHOWTIME!!!
Το ήξερα ότι ήταν καλή ιδέα να φάω φασολάδα χθές το βράδυ....

Metallicaaaaa!!

Σε λίγες μέρες οι αγαπημένοι μας Metallica κυκλοφορούν την καινούργια τους δουλεία, η οποία είναι ένα άλμπουμ που έγραψαν και ηχογραφήσαν μαζί με τον Lou Reed, ονόματι LULU. Το τραγούδι που άκουσα λέγεται The View και όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας

είναι άθλιο. Όπως και το εξώφυλλο του δίσκου.



Άουτς! Ποτέ δεν ήμουν φαν αυτού του στυλ, τραγουδάω-σαν-να-απαγγέλω-ποίηση-κι-αν-δε-σας-αρέσει-είστε-άσχετοι-εγώ-παλιά-ήμουν-στους-Velvet-Underground. Το παρών άρθρο όμως δεν γράφτηκε για να κράξω τους Metallica του 21 αιώνα. Είπαμε το blog μας έχει κλισέ θεματολογία αλλά αυτό θα ήταν το αποκορύφωμα.
Οι “φαν” των Metallica αυτή τη στιγμή μπορούν να διαιρεθούν σε δύο στρατόπεδα: Αυτούς που τους λατρεύουν και θα τους ακολουθούν ό,τι και να κάνουν απλά γιατί έχουν γράψει 3 από τα πιο γαμάτα άλμπουμ στην ιστορία του μέταλ και αυτούς που τους έχουν αφορίσει μετά το Black Album και πιστεύουν ότι κάθε καινούργια τους δουλειά έχει την ποιότητα μιας κουράδας,αλλά κάθε φορά που θα έρθουν στην περιοχή τους για συναυλία , θα τρέξουν. Υγιείς και οι δύο στάσεις, δε λέω αλλά έχω μια διαφορετική άποψη.
Η ιστορία των Metallica σίγουρα χωρίζεται σε αυτές τις δυο περιόδους: Η πρώτη είναι μέχρι και το ...And Justice For All και η δεύτερη από εκεί και πέρα. Με ένα θλιβερό πισωγύρισμα, στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα. Οι Metallica της πρώτης περιόδου λοιπόν ήταν τέσσερα παλικάρια πού έπαιζαν thrash σαν να μην υπάρχει άυριο, γράψαν τέσσερις δίσκους, οι τρεις από τους οποίους όπως είπαμε θεωρούνται η απόδειξη πως το μυαλό ενός μεταλά είναι ανώτερο από οποιοδήποτε άλλο μυαλό( λογικό άλμα;δε νομίζω). Δε χρειάζεται να αναλύσω περαιτέρω αυτή την περίοδο, οι Metallica τότε είχαν καθολική αποδοχή σε όλη τη μέταλ κοινωνία.
Και μετά ήρθε το Black Album. Το άλμπουμ που έβγαλε τη μέταλ από τα underground club και την έβαλε στα ραδιόφωνα. Ήταν αντικειμενικά από τις κορυφαίες μουσικά δουλειές των Metallica, απλά δεν ήταν πλέον thrash, ήταν κάτι πιο “ακίνδυνο”, κάτι πιο εμπορικό και δίχασε τους φαν των Metallica. Όμως το άρθρο αυτό επίσης δεν πραγματεύεται αύτον τον διχασμό γιατί ουσιαστικά είναι μια συζητηση περί του αν κάτι εμπορικό έχει εξ ορισμού μικρή καλλιτεχνική αξία ή οχι, και αυτό είναι μια συζήτηση τόσο μεγάλη όσο και ανούσια.
Αυτό για το οποίο ήθελα εξ αρχής να γράψω και έκανα ένα τόσο μεγάλο πρόλογο (360 λέξεις, όχι μαλακίες) είναι η δεύτερη περίοδος των Metallica. Η οποία είχε τις καλές της στιγμές και τις κακές της. Και για μένα οι καλές είναι αισθητά περισσότερες από τις κακές.
Μπορεί ο Hetfield να ακούγεται πλέον κάπως έτσι:



μπορεί ο Hammett χωρίς μακρύ μαλλί να σου προξενεί την ίδια αμήχανη εντύπωση με τον ...χμμμ... Τζόρτζεβιτς και τον Γιαννακόπουλο με μαλλί:





μπορεί ο Ulrich να είναι όντως η πιο αντιπαθητική φιγούρα που μπορεις να συναντήσεις στη μέταλ



και τέλος μπορεί πλέον να σου δίνουν την εντύπωση στις συναυλίες τους ότι αγχωνονται που και πως θα στηθούν για να βγει καλή η φωτογραφία αλλά μπορώ να τα δικαιολογήσω όλα αυτά.
Και κυρίως μπορώ να δικαιολογήσω ότι παίζουν κάτι διαφορετικό, πιο ήρεμο από ότι παίζαν πριν 20 χρόνια. Γιατί το παίζουν καλά. Όταν ήταν 20 παίζαν Thrash, χωρίς αύριο. Άλλα τώρα που το αύριο ήρθε και είναι 40+ χρονών, θα ήταν χαζό να κάναν το ίδιο.

Το αύριο πάντα έρχεται

Και στην τελική γιατί να μην παίξουν κάτι διαφορετικό; Αν ήθελα μία μπάντα να παίζει επί 30 χρόνια το ίδιο ριφ θα άκουγα AC/DC. Και δεν ακούω AC/DC. Τους θεωρώ το πιο υπερεκτιμημένο πράγμα μετά την Μπαρτσελόνα. Τα μόνα συγκροτήματα που μ αρέσουν και παίζουν συνέχεια τα ίδια είναι οι Motorhead και οι Oasis( Ναι μικρέ κακομεταλά έβαλα τους Motorhead και τους Oasis στην ίδια πρόταση)
Πίσω στους Metallica, πέρα από το Black Album, εάν τα Load/Reload συμπιέζονταν σε ένα άλμπουμ, θα ήταν ισάξιο με το Black Album. Το St. Anger για μένα είναι ένας παρεξηγημένος δίσκος με χάλια παραγωγή και τον χειρότερο στίχο ever- σφύριξα και έληξες my lifestyle determines my deathstyle-αλλά πανέξυπνες ιδέες, κολλητικά ριφ και κυρίως χαρακτήρα. Ακόμα και τώρα άμα ακούσω κάποιο τραγούδι από το St. Anger σε κάνα μαγαζί-δεν παίζει- θα χτυπηθώ. Μου άρεσε ακόμα και το άλμπουμ με τις διασκευές που κάναν. Με όλο το σεβασμό στο Nick Cave, αλλά το Loverman μόνο από Metallica μπορώ να το ακούσω και να το νιώσω.

Συγνώμη Νίκο Σπηλιά

Από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι στους Metallica της δεύτερης περιόδου είναι η και καλά επιστροφή στα παλία thrash μονοπάτια που έκαναν με το Death Magnetic. Άθλιος, ανέμπνευστος, overproduced δίσκος που δε φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι το St. Anger. Άκου κει Unforgiven III! Αφού έχετε ξεχάσει πως το κάνατε παλιά, τι το ζορίζετε; Κρίμα και περίμενα με τον Rick Rubin να μεγαλουργήσουν.
Αυτό και ότι ο Trujillo είναι η χειρότερη πρόσληψη ανθρώπου μετά την πρόσληψη του καπετάνιου του Τιτανικού.

Η δύναμη του FAIL

.Ο λόγος για τον οποίο γράφω ένα άρθρο για το FAIL γιατί μόνο έτσι θα περίεγραφες τη συχνότητα ανανέωσης αυτού του μπλογκ. Ο λόγος για τον οποίο γράφω για το FAIL, είναι γιατί είναι αστείο.


To FAIL ή αλλιώς αποτυχία

Learn your english greek boy

είναι σύμφωνα με αξιόπιστες στατιστικές(το ιστορικό του Internet Explorer μου( ναι, χρησιμοποιώ ακόμα Internet Explorer)) η πηγή έμπνευσης των περισσότερων αστείων στο Internet μετά τις γάτες. Και πως να μην είναι, είναι fucking hilarious!
Είτε γιατί έχεις λανθασμένη αντίληψη των νόμων της φυσικής για τους σκοπούς του γουοτερ σκι:



είτε γιατί τα πόδια σου αποφάσισαν ξαφνικά ότι τα διακατέχει παντελής έλλειψη ποδοσφαιρικής τεχνικής ακόμα κι αν ο εργοδότης σου σού δίνει το ΑΕΠ της Κένυας για να παίξεις ποδόσφαιρο:



είτε γιατί το ταλέντο σου έχει μείνει στο 1991 και πίνει μπύρες μαζί με το συκότι σου(τραγική ειρωνία) αλλά εσύ δεν το έχεις καταλάβει ακόμα



Φαίνεται σαν το πιο σίγουρο αστείο. Ακόμα κι αν η ανθρωπότητα ξανασχηματιζόταν από την αρχή, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ξαναέφτιαχνε ένα failblog.org. Ποιος δε θέλει να γελάσει για δύο δευτερόλεπτα με έναν τύπο που πήγε να κάνει ένα 360 kickflip αλλά τελικά κατέληξε με ένα skate ανάμεσα στους δύο πιο πιστούς, τριχωτούς στρόγγυλους φίλους του; Στην τελική αν πλεόν με τη ζωή που κάνεις μικρέ-φιλόδοξε-γιάπη-που το πιο ενδιαφέρον πραγμα που σου συνέβη σήμερα είναι ότι η Μελέτη κουρεύτηκε, βρεις ευκαιρια να γελάσεις, άρπαξέ την ε; Δεν υπάρχει τίποτα πιο άμεσο από το να βλέπεις έναν άνθρωπο να αποτυγχάνει,κι αν αυτή η αποτυχία περιλαμβάνει και σωματικό πόνο, τόσο το καλύτερο. Ειδικότερα όταν το fail είναι η φυσιολογική κατάληξη μίας καταδικασμένης ριψοκίνδυνης προσπάθειας. Δηλαδή ρε τύπε που πήγες και έφτιαξες μια αυτοσχέδια μπάρα στον κήπο σου, τι περίμενες να συμβεί όταν πήγες να απογειωθείς από αυτήν με το ποδήλατο; Ότι θα γινόσουν ξαφνικά ο Εvil Κnievel και θα προσγειωνόσουν άθικτος 30 μέτρα μετά;
Βέβαια στο διαδίκτυο κυκλοφορεί και άλλο είδος FAIL εκτός από τις σωματικές γκάφες. Το FAIL που σε κάνει να λες “Μα καλά τι σκέφτονταν όταν το κάναν αυτό;”. Το FAIL που σε κάνει να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου γιατί σκέφτεσαι ότι εσύ δεν είσαι τόσο ηλίθιος για να ζωγραφίσεις πούτσες πάνω σε κουλουράκια



ή ότι δεν έχεις τη νοημοσύνη ενός πόμολου για να ξεχάσεις ότι είσαι Facebook Buddy με το αφεντικό σου και να τον δυσφημείς σεξουαλικά.



Αυτών των ειδών τα FAILS υπάρχουν και είναι τόσο δημοφιλή γιατί προσφέρουν ένα γρήγορο, φτηνό γέλιο σε όλους εμάς τους έξυπνους αυτού του πλανήτη.
Πέρα όμως από την αστεία πλευρά της αποτυχίας των άλλων, έχω κάτσει ποτέ να γελάσω με τα αποτελέσματα της δικιάς μου αποτυχίας; Όχι τόσο όσο θα ήθελα. Δεν φταίω εγώ. Ο κομπλεξισμός μου φταίει. Πιστεύω πραγματικά ότι έχουμε γίνει έτσι όπως έχουμε γίνει(σκατάνθρωποι) γιατί μας λείπει μόνο ένα πράγμα. Ο αυτοσαρκασμός. Επίσης πιστεύω πραγματικά ότι όποιος μπορεί να αυτο σαρκαστεί έχει φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στην “ευτυχία”. Η στην ευτυχία, δεν ξέρω. Σκέψου να έβλεπες τον εαυτό σου σε ένα βίντεο να προσπαθεί να κάνει σούζα με ένα ποδήλατο και να σκάει με τα μούτρα. Δε θα γελούσες; Φυσικά θα γελούσες. Γιατι δεν γελάς τότε όταν συνειδητοποιείς ότι κυνηγάς μία γκόμενα εδω και ένα μήνα μέχρι που αποδείχτηκε ότι πηδάει τον κολλητό σου;
Thats FAIL man!
And thats fucking hilarious!

Μικροοικονομία και δημόσιο

Θα ανεβάσω σήμερα ένα οικονομικό άρθρο(=βαρετό) σε ένα blog που είναι με το ένα πόδι στον τάφο, φαίνεται σαν εγγυημένη αποτυχία, αλλά δεν γαμιέται αξίζει η προσπάθεια.

Λοιπόν ξεκινάω, θέμα καμπύλη προϊόντος - μεταβλητού συντελέστη ( το 50% των αναγνωστών έκλεισε ήδη τον browser!). Δε βαριέσαι συνεχίζω, αυτή η καμπύλη μας δείχνει την μεταβολή στην παραγωγή ενός προϊόντος (Q) σε σχέση με την μεταβολή σε κάποιους συντελεστές, οι δύο κυριότεροι είναι κεφάλαιο το (Κ) και το ανθρώπινο δυναμικό (L). Έτσι έχουμε μια συνάρτηση της μορφής Q=f(K,L). Μακροπρόθεσμα μεταβάλλονται και οι δύο και η γραφική παράσταση γίνεται σε τρεις διαστάσεις. Βραχυπρόθεσμα όμως κρατάμε τον έναν συντελεστή σταθερό και μεταβάλλεται μόνο ο άλλος, το αποτέλεσμα είναι η ίδια καμπύλη που είναι η ακόλουθη.



Λοιπόν τι είναι η κάθε καμπύλη:
Η κόκκινη είναι η συνολική παραγωγή.
Η πράσινη είναι η μέση παραγωγή, δηλαδή πόσο παράγει κατά μέσο όρο ο κάθε συντελεστής.
Τέλος η μπλε είναι η οριακή παραγωγή, δηλαδή η παραγωγή που πρόσθεσε η τελευταία μονάδα του συντελεστή που προστέθηκε.

Αυτό που προκαλεί αίσθηση σε μένα και εντύπωση είναι ότι η συνολική παραγωγή από ένα σημείο και μετά αρχίζει να πέφτει (στο σημείο που η οριακή παραγωγή ισούται με 0). Ωστόσο αν το σκεφτούμε έχει λογική.
Παράδειγμα, (θεωρώντας σταθερό το κεφάλαιο) προσλαμβάνεις ένα άτομο να σου βγάζει φωτοτυπίες. Όλα οκ σου κάνει τη δουλειά. Προσλαμβάνεις και 2ο άτομο για να βοηθάει το πρώτο, ο ένας χειρίζεται το μηχάνημα ο άλλος την χαρτούρα, η ταχύτητα τους ανεβαίνει κατακόρυφα (διάστημα 0-Α). Προσλαμβάνεις τρίτο άτομο βοηθάει όποιον έχει πολύ δουλειά και "πνίγεται" οκ αυξάνεται η ταχύτητα κι άλλο, αλλά όχι τόσο πολύ (διάστημα Α-Β). Προσλαμβάνεις 4ο άτομο,ο ένας ξύνεται γιατί δεν έχει τι να κάνει εκ των πραγμάτων με αποτέλεσμα να σπάει τα νεύρα των άλλων που δουλεύουν και τον βλέπουν να πίνει τον καφέ του (μετά το Β)...

Και έτσι θα είμαι ο τρόμπας που θα προσπαθήσει να προσεγγίσει το θέμα του δημοσίου λίγο διαφορετικά από όλους τους άλλους τρόμπες bloggers… Πώς θα το κάνω αυτό; Δε θα πάρω σαν δεδομένο ότι το δημόσιο έχει υπεράριθμους υπαλλήλους, αλλά θα προσπαθήσω να καταλήξω σε αυτό.

Ειλικρινά δεν έχω γνωρίσει άτομο, που να μου είπε κάτι σαν: "μαλάκα πήγα σήμερα σε μια δημόσια υπηρεσία και γάμησε, ευγενικοί, εργατικοί σε πέντε λεπτά είχα κάνει τη δουλειά μου, τι γαμάτο δημόσιο που έχουμε;". Συνήθως ακούω ή να τους "στολίζουν" με κοσμητικά επίθετα ή να μου λένε ευτυχώς είχα ένα "βυσματάκι" και τέλειωσα κάποια στιγμή αυτό που ήθελα...

Άρα αν θεωρήσουμε σταθερό το κεφάλαιο στην προηγούμενη καμπύλη για να βελτιωθεί η παραγωγή, την οποία θεωρούμε χαμηλή, πρέπει ή να αυξήσουμε τους υπαλλήλους επειδή βρισκόμαστε αριστερά από το σημείο Β της καμπύλης (ολικό μέγιστο) ή να τους μειώσουμε επειδή για κάποιον αδιανόητο λόγο, κάποιος συνέχισε τις προσλήψεις όταν είχαμε ξεπεράσει το σημείο Β και η παραγωγή μειωνόταν.

Στο Ελληνικό δημόσιο νομίζω κανείς δεν μπορεί να πει ότι βρισκόμαστε δεξιά από το σημείο Β, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είμαστε αριστερά και πρέπει να κάνουμε κι άλλες προσλήψεις για να αυξηθεί η παραγωγικότητα του!




Και στο φινάλε ρε No Tomorrow και δεξιά να είμασταν τι να κάναμε να τους απολύαμε επειδή δεν δουλεύουν; Έλα μου ντε, στο φινάλε αυτοί φταίνε που οι ιδιωτικοί υπάλληλοι αν δεν δουλέψουν απολύονται, και οι ελεύθεροι επαγγελματίες αν δε δουλεύουν, δεν πληρώνονται; Όχι βέβαια, απλά οι άλλοι ήταν μαλάκες και αυτοί μάγκες...

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση για να επιβραβεύσει την μαγκιά των δημοσίων υπαλλήλων, και για να μην καταφύγει σε άρση της μονιμότητας και (που κακά, μακριά από δω) μαζικές απολύσεις, βρήκε το απόλυτο μέτρο, ΕΦΕΔΡΕΙΑ. Τι θα πει εφεδρεία; Όσοι ξύνονται στο δημόσιο ανεπίσημα τόσα χρόνια και πληρώνονται δε θα απολυθούν αν τους μένουν λίγα χρόνια για σύνταξη (επειδή είπαμε αυτοί μάγκες, οι υπόλοιποι μαλάκες), αλλά θα αρχίσουν να ξύνονται επίσημα, κοινώς δε θα δουλεύουν, θα κόψουν και εκείνο το 2ωράκι που πήγαιναν να πιουν καφέ στο πόστο τους αλλά δε θα παίρνουν ολόκληρο μισθό, αλλά μισό ή και λιγότερο... Επίσης παράλληλα θα μειωθούν οι μισθοί και τα επιδόματα στους δημόσιους υπάλληλους που δουλεύουν, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Και λέω εγώ τώρα ο τρελός γιατί να μην απολυθούν όσοι είναι να μπουν στην εφεδρεία και τα λεφτά να τα πάρουν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που θα μείνουν και θα δουλεύουν; Μάλλον επειδή τον Παπανδρέου δεν τον νοιάζει το πολιτικό κόστος όσων κάνει, αλλά η λέξη ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ γι αυτόν αποτελεί μεγαλύτερο taboo και από τον ηλεκτρισμό στην κοινότητα των Amish!

Υ.Γ. Τη γραφική παράσταση την έκλεψα από δω http://www.euretirio.com/2010/06/paragogi.html

Φοιτητικές εκλογές 2011

Το ξέρω ότι δε θα γράψω κάτι καινούργιo, απλά πρέπει να τα πω...

Για άλλη μια χρονιά έγιναν οι φοιτητικές εκλογές, όπως πάντα νικητής ήταν η ΔΑΠ ακολουθούμενη από την πασπ και μετά όλους τους υπόλοιπους. Φέτος είχα την ψευδαίσθηση ότι αυτό δε θα γίνει, ή τουλάχιστον ότι αν γίνει θα μειωθεί η “ψαλίδα” με τις άλλες κομματικές και μη παρατάξεις. Φυσικά όσοι ασχοληθήκατε στο ελάχιστο θα ξέρετε ότι αυτό δε συνέβη.

Η χώρα έχει φτάσει προ το χείλος του γκρεμού και συνεχίζουμε να εκλέγουμε τα δύο ίδια κόμματα που έχουν κυβερνήσει από τη μεταπολίτευση και μετά. Κύριε νεοδημοκράτη και κύριε πασοκτσή δε με νοιάζει ποιος έφαγε περισσότερα χρήματα και ποιος κατέστρεψε τη χώρα περισσότερο, γι αυτό όταν συζητάτε μαζί μου μη μου λέτε τι κακό έκανε το άλλο κόμμα, γιατί απλά προσβάλλετε τη νοημοσύνη μου προσπαθωντας να με αποπροσανατολήσετε. Αν πάλι έχετε να πείτε κάτι καλό που έκανε το δικό σας κόμμα είμαι έτοιμος να συζητήσω μαζί σας, μέχρι τότε “talk to the hand”.

Πραγματικά δεν περιμένω να αλλάξουν οι γονείς μας και οι παππούδες μας, που τόσα χρόνια ψήφιζαν με βάση ρουσφετάκια και χάρες. Εδώ σε κάθε χωριό υπήρχαν δύο καφενεία το “γαλάζιο” και το “πράσινο” για να κάνουν παρέα μόνο με τους ομοϊδεάτες τους, τι να λέμε τώρα. Έζησαν μια ζωή σε αυτή τη βάση και δεν μπορώ να απαιτήσω από ένα άτομο μεγαλύτερο των 40 ετών που έζησε 30 χρόνια με αυτή τη λογική να την αλλάξει τώρα, το θεωρώ από δύσκολο εώς αδύνατο, πολύ ευχάριστο ωστόσο όταν συμβαίνει.

Ο μόνος λόγος που γράφω αυτό το άρθρο είναι επειδή με έχει πιάσει απελπισία. Όταν βλέπω άτομα της ηλικίας μου, τα οποία σπουδάζουν σε κάποια ανώτατη σχολή, να συνεχίζουν να στηρίζουν αυτά τα δύο κόμματα που εκ των πραγμάτων κατέστρεψαν την χώρα,με αντάλλαγμα ποτάκια και παρτάκια, ίσως και μια θέση στο δημόσιο στο μέλλον- κάτι αρκετά δύσκολο με τα σημερινά δεδομένα-και δε βλέπουν ότι η χώρα έχει φτάσει στο απροχώρητο, πραγματικά απελπίζομαι και χάνω κάθε ελπίδα για τη σωτηρία αυτής της χώρας.

Ειλικρινά δε θα είχα κανένα πρόβλημα αν κάποιος μου έλεγε ότι εμπιστεύεται το κόμμα και πιστεύει ότι θα μας βγάλει από την κρίση, γιατί θα κάνει αυτό και αυτό. Έχω γνωρίσει μόνο ένα τέτοιο άτομο στη ζωή μου, που το εκτιμώ για τις απόψεις του και μπορώ πάντα να ανοίξω πολιτική συζήτηση μαζί του. Αλλά αυτό στις φοιτητικές εκλογές δε συμβαίνει ποτέ, το καλύτερο επιχείρημα τους είναι έχουμε πάρτι εκεί και στο ξύλο την παραμονή τους σπάσαμε τα μούτρα...

Και στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν μπορώ να κατηγορήσω αυτούς που κάνουν αποχή και δεν ψηφίζουν, σε μεγάλο βαθμό συμφωνώ με αυτούς, για τον πολύ απλό λόγο ότι συμφωνώ μαζί τους... Ούτε εμένα μου γεμίζουν το μάτι τα κόμματα της αριστεράς, ούτε συμφωνώ με τη στείρα άρνηση που πολλές φορές υιοθετούν. Το μόνο που τα διαφοροποιεί από τα δύο “μεγάλα” κόμματα είναι η έλλειψη μέσων. Πιστεύω ότι αν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν τα ίδια θα τα έκαναν, ίσως και όχι, η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε. Ωστόσο, το άρθρο απευθύνεται σε αυτούς που στηρίζουν αυτά τα δύο κόμματα με μία απλή ερώτηση.

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΕΙΣ;

Ενδεικτικά δύο αφίσες των παρατάξεων. Η ΠΑΣΠ στοχεύει αριστερά, yeah right γιατί είναι και σοσιαλιστές τα παιδιά... Της ΔΑΠ νομίζω συνοψίζει όλα τα πολιτικά πιστεύω της παράταξης...